Είδαμε την παράσταση ‘Opus’ στο Θέατρο Πόρτα, στην επίσημη πρεμιέρα της

H πρώτη μου επίσκεψη στο Θέατρο Πόρτα ήταν για μια παράσταση χωρίς λόγια, παρά μόνο με μουσική και κίνηση. Μια παράσταση που, αν δεν είσαι θεατής που είχε ξανά την εμπειρία παρακολούθησης μιας τέτοιου είδους παρουσίασης, πιθανότητα δεν θα καταλάβαινες απόλυτα το νόημά της, απλά διαβάζοντας το δελτίο τύπου. Σε αυτήν κατηγορία ανήκα κι εγώ, και ομολογώ ότι μετά τη θέασή της, ένιωσα ότι γνώρισα έναν μαγευτικό κόσμο, όπου πολλά είδη τέχνης συναντώνται, με κύριο άξονα τον άνθρωπο ως αγωγό και δέκτη.

Ο λόγος για τη νέα δουλειά του Χρήστου Παπαδόπουλου με τίτλο OPUS. Μια παράσταση που εμπνέεται από την κλασική μουσική, που με την αυστηρή δομή και πολυμορφία της, μας παρουσιάζεται ως μια «ανώτερη» μορφή τέχνης. Σημειωτέον, ότι o Χρήστος Παπαδόπουλος έχει ξεχωρίσει με το ELVEDON, όπου έλαβε την πρώτη θέση, ανάμεσα σε 540 περίπου ομάδες χορού και έχει συνεργαστεί με μερικούς από τους πλέον αξιόλογους εκπροσώπους του καλλιτεχνικού χώρου.

Η σκηνή άδεια και λιτή, χωρίς σκηνικά, παρά μόνο με μία λάμπα στο κέντρο της που κρέμεται από ψηλά και ανυψώνεται σταδιακά, κατά τη διάρκεια της παράστασης, γύρω από την οποία κινούνται οι χορευτές, δημιουργώντας μας ποικίλους συνειρμούς εννοιών (ήλιος, πηγή ζωής, εξέλιξη, ανύψωση, κορύφωση…). Στα δεξιά, βλεπουμε, σε ξεχωριστή σκηνή, την (ζωντανή) ορχήστρα που αποτελείται από τα όργανα: φλάουτο, βιολί, κλαρινέτο, βιολοντσέλο. Η μουσική, εξαίσια, ανήκει στον Μπαχ. Ένας – ένας, οι χορευτές εμφανίζονται στη σκηνή και ο καθένας έχει αναλάβει να προσαρμόζει την κίνηση του σώματός του στο όργανο που του αντιστοιχεί. Έτσι έχουμε τέσσερις χορευτές να παίρνουν ζωή από τέσσερα όργανα. Στη σκηνή βλέπουμε μια ζωντανή, ανθρώπινη, παρτιτούρα, που ακολουθεί τη δομή της μουσικής που μπορεί να εναλλάσσεται από διαφορετικές εντάσεις και μελωδικότητα. Ανάλογα με το πού εστιάζει ο θεατής την προσοχή του, μπορεί να επικεντρωθεί σε ένα μόνο όργανο και να το παρακολουθεί ή σε συνδυασμό δύο ή περισσότερων. Σκοπός δεν είναι η αναζήτηση νοημάτων ή η διαπίστωση ότι πίσω από όλο αυτό κρύβεται μια ιστορία. Ο χορός δεν είναι αυθόρμητος και δεν οδηγείται από το συναίσθημα. Είναι σαν μια καταγραφή, μια οπτική αποτύπωση της δύναμης της μουσικής στην αντίδραση του ανθρώπινου σώματος, σαν ένα μουσικό καρδιογράφημα που κινείται στους νόμους της δομής του ήχου και όχι του συναισθήματος που αυτός προκαλεί.

Πρόκειται για μία εξαιρετικά καλοδουλεμένη παράσταση, δύσκολη, που απαιτεί πλήρη αυτοσυγκέντρωση και μελέτη από τον καλλιτέχνη. Θα εντυπωσιαστείτε από το ταλέντο των συντελεστών και θα εκτιμήσετε την ηρεμία ψυχής που θα σας προσφέρει αυτό το πρωτότυπο οπτικοακουστικό θέαμα, που μέσα από τη λιτή του παρουσίαση καταφέρνει να μας δώσει πολλά περισσότερα από μια πλούσια παραγωγή που θα ‘τάιζε’ τα μάτια μας με εντυπωσιακά σκηνικά και κοστούμια.

Περισσότερα εδώ.