Είδαμε την παράσταση ‘Ονόριο, τα ανομήματα ενός εγκληματία’ στο θέατρο Βαφείο
Ονόριο – ένα όνομα, μια ιστορία!
Ένας μικροαπατεώνας, που ψάχνεται να “πιάσει την καλή”, κυνηγημένος από τους διώκτες του, αποφασίζει να κρυφτεί σε ένα μοναστήρι – ένα γυναικείο μοναστήρι -, μεταμφιεσμένος σε γυναίκα που έχει πάρει όρκο σιωπής. Πείθει τις καλόγριες για το “νέο” φύλο του και γίνεται το δεξί χέρι της ηγουμένης. Λίγους μήνες αργότερα, νεαρή δεσποσύνη παρουσιάζεται στην πόρτα της μονής, με συστάσεις και μια ωραιότατη δωρεά από τον πατέρα της, για να γίνει μοναχή. Είναι το πολύ 20 χρονών και ατυχήσασα – η οικογένειά της την προξένεψε με έναν γέρο πλούσιο, ο οποίος, στη θέα της μικρής το πρώτο βράδυ μετά τον γάμο, δεν άντεξε και, προδομένος απο την καρδιά του, εγκατέλειψε τα εγκόσμια. Ο άρχοντας-μπαμπάς, αφού είχε γίνει η δουλειά και χωρίς να γίνει κανένα “κακό”, αποφάσισε η κόρη να πάει σε μοναστήρι, για να μην την έχει μες τα πόδια του και χρειαστεί να της βρει νέο γαμπρό, επιπλέον. Το κορίτσι υπάκουσε, καθώς έτσι τα μεγάλωναν τότε, όμως η ηγουμένη, για κάποιον λόγο, δεν πήρε με καλό μάτι αυτό το κορίτσι, αλλα ήταν πολλά τα λεφτά, Αρη, κι έκαμε την καρδιά της πέτρα.
Η μικρή τα κατάφερε, πέρασε το στάδιο της δόκιμης και πήρε το σχήμα της μοναχής και, παράλληλα, έγινε πολύ φιλή με την μουγγή, δηλαδή τον Ονόριο! Και ο φίλος μας βρήκε αθώο και απονήρευτο πλάσμα να εκτονώσει ό,τι σεξουαλικό κορεσμό είχε και, αφού το κορίτσι είχε και περιουσία, αποφάσισε να φτιάξει ένα σχέδιο, ώστε να το σκάσουν από εκεί και να βάλει χέρι στα λεφτά του μπαμπά. Ο θάνατος του τελευταίου τού χάλασε τα σχέδια, αφού το παραδάκι πήγε όχι στην ερωμένη, αλλά σε μια ξαδέρφη της. Το ζευγάρι τελικά το έσκασε και βρήκε καταφύγιο στο αρχοντικό της ξαδέρφης που είπαμε πριν, η οποία κάπως τον γλυκοκοίταξε τον Ονόριο, αφού ο δικός της άντρας έλειπε σε κάποια εκστρατεία και αγνοούνταν η τύχη του. Για τα λεφτά που προείπαμε, ούτε που την ένοιαζε και ευχαρίστως θα τα έδινε στη μικρή και απονήρευτη πρώην καλόγρια. Ο Ονόριο, τους μήνες που ζούσαν εκεί, προσποιούνταν πως έβγαινε στην πόλη και γύρευε κατι να απασχοληθεί, γιατί κάπως του κακοφαινόταν που τον έλεγαν σώγαμπρο οι κακές γλώσσες, αλλά παράλληλα κάθε μέρα έβαζε χέρι στα μετρητά που έμαθε που τα φύλαγαν, οπότε η βόλτα δεν ήταν για δουλειές, αλλά για να κρύβει τα κλοπιμαία.
Όταν αποφάσισε ότι του έφταναν όσα έκλεψε, έστησε μια ωραιότατη απάτη με τον φίλο του από τα παλιά, που έκαναν όλα τα κόλπα, ώστε και τη γυναίκα του να τρελάνουν και μια μέρα να εξαφανιστεί από τον τόπο ως πεθαμένος (δε θα ήταν, θα τον παρίστανε, φυσικά), αφήνοντας τις δύο κυρίες πίσω να θρηνούν για το κελεπούρι που χάσανε. Και το σχέδιο πήγε μια χαρα και τα φιλαράκια γελάγανε με την αφέλεια των ανθρώπων και σχεδιάζανε πώς θα μοιράστουν τα κλεμμένα και τι θα τα κάνουν. Όμως, μια συντροφιά τσιγγάνων στο δάσος που κρύβονταν, τους συνάντησε και με ιστορίες και μάγια τους κάνανε να ομολογήσουν την κρυψώνα με τα λεφτά, που φυσικά, όταν πήγαν να τα βρούνε, είχαν κάνει φτερά (επιστήμονας στην κομπίνα ο Ονόριο)! Μετά από μια σειρά γεγονότων, που ο Ονόριο ξαναπεθαίνει, αλλά τελικά είναι ζωντανός, ο φίλος του ανακαλύπτει ότι του την έφερε και σε αυτόν και στους τσιγγάνους…
Πού βρίσκεται όμως αυτό το παλληκάρι; Έχει πάει σε έναν τόπο που είχε ακούσει για μια χήρα βασίλισσα και, αφού ήταν πλούσιος, ήταν και ομορφόπαιδο, κατάφερε κι έγινε βασιλιάς. Αυτός ο βασιλιάς, κάθιδρος στο κρεβάτι του με μια βαριά αρρώστια να τον τρώει, βλέπει γύρω του όλα τα πρόσωπα που είδαμε κι εμείς πριν, μόνο που δεν εχουν την ταυτότητα που πιστεύει, αλλά ανήκουν στους υπηρέτες του… μέσα στον πυρετό και την παραζάλη αναρωτιέται – μαζί κι εμείς – τα έζησε όλα αυτά νεότερος και τώρα, λίγο πριν “φύγει”, τα θυμάται ως ενοχές ή όλο αυτό ήταν ένας κακός εφιάλτης, απόρροια της αρρώστιας και των φαρμάκων;
Η παράσταση τελειώνει και δεν σου δίνει απάντηση – ήταν πολύ αληθινά για να είναι όνειρο ή ήταν τόσο ζωντανός ο εφιάλτης που πιστέψατε ότι ήταν αλήθεια; Όλο το κλιμα είναι ονειρικό, ο ρυθμός καταπληκτικός, οι ερμηνείες πάρα πολύ καλές και η σύλληψη της ιδέας, από αυτές που σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό, ενώ μονολογείς “τι σκέφτηκαν οι άνθρωποι….”.
Υπέροχος ο Ονόριο, που οσονούπω ολοκληρώνει και τον δεύτερο κύκλο παραστάσεων, αποδεικνύει ότι τα όσα λέχτηκαν στην πόλη και τα όσα γράφτηκαν δεν ήταν καθόλου συμπτωματικά (ούτε αποτέλεσμα του πολυπληθούς των οικογενειών όσων συμμετέχουν), καθώς έχει μια ιστορία με συνεχείς ανατροπές, που ξαφνιάζουν τον θεατή και μια σκηνοθεσία που δεν καταλαβαίνες πότε περάσαν 2 ολόκληρες ώρες. Τεχνικά, ενδυματολογικά και σε όλα τα μικρά που συνοδεύουν μια δουλειά είναι άψογα τα πάντα και καλομελετημένα και το μόνο που είπα, βγαίνοντας από το θέατρο, ήταν ότι βρήκα μη απαραίτητο το όποιο γυμνό υπήρχε στην παράσταση…. δεν με σοκάρε – μετά την εμπειρία, προ ετών, του Curring Room, τι να με “προκαλέσει” πλέον – oύτε είμαι κανένας πουριτανός, απλά δεν μου προσφερε κάτι στην αφήγηση ούτε στην εξέλιξη των καταστάσεων.
Χαίρομαι που κατάφερα φέτος (εν μέσω μιας δοκιμασίας με το χρόνιο άσθμα μου) να δω επιτέλους τον Ονόριο και τα ανομήματά του, και να μιλάω στο μέλλον για αυτήν τη θεατρική απόλαυση!
Περισσότερα εδώ.
Θοδωρής Κ., Νοέμβριος 2022
