Είδαμε την παράσταση ‘Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας’ στο Θέατρο Βεάκη
Να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο Σακεσπύρος είναι αρχιμάστορας στην ύφανση πλοκής, χαρίζοντας στους καλλιτέχνες, που καταπιάνονται με τα πονήματά του, καμβάδες για να συνθέσουν εικόνες γεμάτες χρώμα, συναίσθημα, αλλά και ανθρώπινη αδυναμία, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να παρουσιάσουν άρτιο θέαμα. Σαίξπηρ βλέπεις, ακόμα κι αν παίζεται σε στάση λεωφορείου!
Θέατρο Βεάκη. Ανακαινισμένος χώρος, με επικλινές δάπεδο και δύο πλατιές σειρές καθισμάτων, ανετότατων, και με το κόκκινο χρώμα να κυριαρχεί στον χώρο. Αίθουσα με αρχοντιά, σε προδιαθέτει ευχάριστα και θετικά να παρακολουθήσεις ό,τι υπόθεση ξετυλιχτεί στη σκηνή. Απλά και κλασικά υπέροχο.
Στα καθ’ ημάς τώρα. Δεν χρειάζεται παρά λίγες στιγμές, ώστε το πολυλειτουργικό σκηνικό, οι φωτισμοί και οι πρωτότυπες μουσικές του Κων/νου Βήτα να δικαιώσουν απόλυτα την πρώτη λέξη του τίτλου: όνειρο!!!! Ο κόσμος της μέρας του Δούκα Θησέα και της Ιππολύτης έχει έντονα χρώματα, αδρές κινήσεις, μια μαγευτική ροή στον λόγο και μας βάζει στην υπόθεση, αυτή του φορσέ γάμου της αρχοντοκόρης με την επιλογή των ευγενών, ως γαμπρό για την κόρη τους, η καρδιά της οποίας είναι δοσμένη σε έναν άλλο νέο, τον Λύσσανδρο. Ο οποίος με τη σειρά του αρνείται τον έρωτα της Ελένης, έχοντας την καρδιά της στην κωλότσεπη σαν εισιτήριο.
Έρχεται η νύχτα και ο κόσμος των ξωτικών παίζει το δικό του παιχνίδι στους ανυποψίαστους ήρωες. Ο άρχοντας των ξωτικών αποφασίζει να βάλει, με τα ματζούνια του, τα πράγματα σε σειρά, στέλνοντας το κορυφαίο ξωτικό του να εκτελέσει την παραγγελιά του. Μόνο που εκεί γίνεται μια παρεξήγηση, ένα μπέρδεμα και τα πράγματα παίρνουν μια αναπάντεχη τροπή.
Οι Αιμίλιος Χειλάκης και Αθηνά Μαξίμου, στους διπλούς αρχοντικούς ρόλους πόλης και δάσους, μέρας και νύχτας, είναι αυτό που περιμένεις. Η χρήση χειλόφωνου επιτρέπει στη φωνή του Χειλάκη (ναι, αυτή που ρίχνει γυναικεία σαγόνια, με ένα «αααχ» να συνοδεύει τη συγκίνηση) να δίνει τη σωστή διάσταση και στους δύο ρόλους, με πιο έντονη την καταγραφή της στον ρόλο του Όμπερον, άρχοντα των ξωτικών. Πιο εντυπωσιακή η μεταμόρφωση της Αθηνάς Μαξίμου σε Τιτάνια και ακόμα πιο συναρπαστική η κίνησή της, σε συνδυασμό με το κοστούμι της Βασίλισσας των ξωτικών.
Όχι, δεν ξέχασα τη μικρή ομάδα των θεατρομπακαλόγατων, που δίνει ένταση στο κωμικό στοιχείο της παράστασης, αλλά και αυτή την απαραίτητη κλωτσιά που χρειάζεται το σενάριο για να ανατραπεί, με μπροστάρη τον μπαρουτοκαπνισμένο Δημήτρη Πιατά. Εξάλλου, είναι αυτοί που σε βάζουν στο mood γέλιου, πριν καλά καλά τραβηχτούν οι κουίντες.
Μια ιδιαίτερη αναφορά στον Μιχάλη Σαράντη (επίσης σε διπλό ρόλο), που έδωσε τον ρόλο του Πουκ, του ξωτικού που εκτελεί την επιθυμία του Όμπερον, με τρόπο εξώκοσμο και ποιητικό, σε λόγο και κίνηση, που δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσε να κάνει, χωρίς να γλιστρήσει στην υπερβολή.
Τα φώτα, σε μια παράσταση, μπορεί να είναι μια δεύτερη σκηνοθεσία, μπορεί να είναι από μόνα τους σκηνικό και η δουλειά που έχει γίνει εδώ είναι άριστη· τα φώτα ΠΑΙΖΟΥΝ ως ρόλος στην παράσταση. Πολύ ισορρροπημένος ο ήχος μετάξυ φυσικής έντασης και χρήσης χειλοφώνου στους διαλόγους. Βλέποντας το σκηνικό να αλλάζει μορφές, να φωτίζεται, ακούγοντας τις φωνές και παρασυρόμενοι από την κινησιολογία, στην αλλαγή των κόσμων, είχαμε την αίσθηση της πτώσης της θερμοκρασίας στο πρόσωπό μας, σαν να βρισκόμασταν στο ίδιο δάσος με τα ξωτικά. Η παράσταση έχει ρυθμό, είναι ευχάριστη με γέλιο τόσο όσο, με μία μηχανική στην πλοκή που θυμιζει αρχαίες κωμωδίες, έχει διάχυτο ερωτισμό, ρέει αβίαστα και εν τέλει σε ευχαριστεί. Είτε είναι καλοκαίρι είτε φθινόπωρο, η παράσταση είναι ΟΝΕΙΡΟ.
Περισσότερα εδώ.
Λουκάς Κούτρας aka Λουκάνθρωπος, Οκτώβριος 2019
