Είδαμε την παράσταση ‘Ομήρου Οδυσσέως Σχεδία’ στο θέατρο Πέτρας
Η Οδύσσεια του Ομήρου, ένα αρχετυπικό κείμενο γεμάτο συμβολισμούς, μεταφράζεται από τον Δημήτρη Μαρωνίτη και διασκευάζεται θεατρικά από τον Πλάτωνα Μαυρομούστακου και τον Γιάννη Μαργαρίτη, ενώ το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Καλαμάτας αναλαμβάνει τη δραματοποίηση του παραμυθιού.
Στην Οδύσσεια εξυμνείται η αφύπνιση και η αυτογνωσία του ανθρώπου, η εξυπνάδα και η δύναμή του έναντι όλων των δύσκολων δοκιμασιών της ζωής του. Ο πολυμήχανος Οδυσσέας εξερευνά τον εαυτό του, μάχεται με τον εαυτό του, ενώ δεν παρεκκλίνει από τον στόχο του, που είναι η επιστροφή του στο βασίλειό του, στην Ιθάκη του, δηλαδή στις ρίζες του και στον εσώτερο εαυτό του, την Πηνελόπη του… Μέσα από τις προκλήσεις του Ποσειδώνα, το πνεύμα του παραμένει ανοικτό, ελεύθερο και θαρραλέο και έτσι ανοίγεται στα πελάγη, με στρατηγική και έμπνευση, ερχόμενος αντιμέτωπος πότε με τις Σειρήνες, πότε με τις Συμπληγάδες, τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη και πότε με την Κίρκη, τον Κύκλωπα ή τους Λωτοφάγους. Όσο κι αν ο νόστος για την επιστροφή στην πατρίδα είναι ζωντανός, δεν πρόκειται ποτέ να επιτευχθεί, εάν πρώτα δεν περάσει από τα σκοτάδια του Άδη και δεν συνομιλήσει με τις ψυχές εκεί…
Είναι βαθύς ο αναστεναγμός της νοσταλγίας… Είναι η μοίρα που έρχεται αντιμέτωπη με την ελεύθερη βούληση και ο στόχος που κατακτιέται μόνο μέσα από την υπέρβαση… Είναι το κατάρτι του καθένα που στηρίζει την ψυχή… Είναι ο περιπλανώμενος Οδυσσέας ένα σύμβολο κρυμμένο μέσα στον εαυτό όλων μας…
∞
Εξαιρετική η μετάφραση του Δημήτρη Μαρωνίτη, καθώς και η ευρηματική, ευφάνταστη, ιδιαίτερη σκηνοθεσία του Γιάννη Μαργαρίτη.
Ο Κώστας Αρζόγλου δεν χρειάζεται συστάσεις. Αποδίδει τους ρόλους του αφηγητή, του Διός, του Αλκίνοου και του Τειρεσία με τρόπο λιτό και δωρικό, έτσι που μόνο ένας ηθοποιός της κλάσης του μπορεί. Οι νεότεροι συνεργάτες του από το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Καλαμάτας στέκονται δίπλα του υποδειγματικά και δείχνουν ότι έχουν τη δυνατότητα να πραγματοποιήσουν μία αξιόλογη θεατρική καριέρα, όπως του μέντορά τους, κ. Αρζόγλου. Η σκηνοθετική μπαγκέτα του Μαργαρίτη τούς οδηγεί σε ερμηνείες καθηλωτικές, όσο εναλλάσσονται σε ρόλους πολλούς, χωρίς όμως να μπερδεύουν τον θεατή. Οι λυρικές φωνές τους, η κινησιολογία τους και η φανερή λατρεία τους για αυτούς τους ρόλους, έχουν ως αποτέλεσμα να μην μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω τους. Δημιουργούν ζωντανές εικόνες, ακόμη κι όταν αφηγούνται ή όταν απλά πλαισιώνουν το κεντρικό πρόσωπο της εκάστοτε σκηνής. Χρυσάνθη Δούζη, ως αφηγήτρια, Θεά Αθηνά, Καλυψώ, Ναύτης, Κίρκη, Αντίκλεια και Πηνελόπη. Νίκος Καρδώνης, ως αφηγητής και Οδυσσέας. Στάθης Κόικας, ως αφηγητής, Ερμής, Κύκλωπας, Αγαμέμνων, Ευρύλοχος και Τηλέμαχος. Και τα υπέροχα λευκά πολυμορφικά κοστούμια της Ελένης Μανωλοπούλου, καθώς και η διαρκής μουσική υπόκρουση, που γίνεται ένα με κάθε λέξη που ειπώνεται, του Δημήτρη Οικοναμάκη, χρήζουν ιδιαίτερης μνείας.
Ακόμη μια εξαιρετική παράσταση, που εξαιτίας των ιδιαίτερων φετινών συνθηκών, δεν θα παιχτεί για πολύ ακόμη…
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, Αύγουστος 2020
