Είδαμε την παράσταση ‘Ολεάννα’ στο Θέατρο Olvio (II)

Ενας καθηγητής Πανεπιστημίου (Δημήτρης Πετρόπουλος) και η φοιτήτριά του, Κάρολ (Κατερίνα Παπουτσάκη), βρίσκονται αντίπαλοι σε ένα παιχνίδι εξουσίας. Εκείνη ζητάει τη βοήθεια του καθηγητή της να κατανοήσει και να περάσει το μάθημά του στις εξετάσεις και εκείνος, σίγουρος ότι ξέρει καλά την δουλειά του, έμπειρος και φιλόδοξος, της μεταδίδει γνώσεις “εκτός διδακτέας ύλης” και εκτός συγγραμμάτων. Η Κάρολ ερμηνεύει τις αντιδράσεις του καθηγητή της ως άσκηση εξουσίας πάνω της και σεξουαλική παρενόχληση, και το “παιχνίδι” ξεκινάει…

Η Ολεάννα πραγματεύεται τις σχέσεις των ανθρώπων και την έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ τους, με αποτέλεσμα τις αντιπαραθέσεις και τη βία, λεκτική και σωματική.
Τι γίνεται, όμως, όταν “γυρίζει” το παιχνίδι και οι ρόλοι αντιστρέφονται;
Τι συμβαίνει όταν από θύτης γίνεσαι θύμα και αντίστροφα;
Ποιος είναι ο κερδισμένος; Μήπως δεν υπάρχει νικητής, τελικά;

Αν και τον σκοπό του έργου τον κατάλαβα και εγώ, και οι υπόλοιποι θεατές, έχω απορίες μετά την παρακολούθηση αυτής της παράστασης… Δεν έχω καταλάβει σε ποια εποχή αναφέρεται και από πότε ένα άγγιγμα στον ώμο από έναν καθηγητή ή μία σωματική επαφή (πάλη) κατά τη διάρκεια ενός καβγά, θεωρείται σεξουαλική παρενόχληση. Δεν κατάλαβα τι ακριβώς θεωρήθηκε “άσκηση και κατάχρηση εξουσίας” από τον καθηγητή, αφού το μόνο που προέβαλε ήταν μια υπερβολή των γνώσεων – αντιδράσεών του προς τη φοιτήτρια από φόβο μη χάσει τη θέση του στο Πανεπιστήμιο, και κατ’ επέκταση τη δυνατότητα να αποκτήσει ένα καινούριο σπίτι που ονειρευόταν αυτός και η σύζυγός του, προφανώς.

Πάντα με σεβασμό στην προσπάθεια όλων των συντελεστών, θεωρώ ότι χρειαζόταν περισσότερη προσοχή στη παραγωγή, στην επιμέλεια της σκηνοθεσίας και στην παρουσίαση, αφού όλο το νόημα χάθηκε κάπου στη… μετάφραση.

Επίσης, τι είναι, τελικά, το “Ολεάννα” για έναν μέσο θεατή;

Περισσότερα εδώ.