Είδαμε την παράσταση ‘Οι Μίμοι’ στο Θέατρο Σφενδόνη
Οι Μιμίαμβοι του Ηρώδου (Κωνσταντίνος Π. Καβάφης)
Επί αιώνας μένοντες κρυμμένοι
εντός του σκότους Αιγυπτίας γης
μέσω τοιαύτης απελπιστικής σιγής
έπληττον οι μιμίαμβ’ οι χαριτωμένοι·
αλλά επέρασαν εκείν’ οι χρόνοι,
έφθασαν από τον Βορρά σοφοί
άνδρες, και των ιάμβων έπαυσ’ η ταφή
κ’ η λήθη. Οι ευτράπελοί των τόνοι
μας επανέφεραν τας ευθυμίας
ελληνικών οδών και αγορών·
κ’ εμβαίνομεν μαζύ των εις τον ζωηρόν
βίον μιας περιέργου κοινωνίας.-
Μας απαντά ευθύς πονηροτάτη
μεσήτρια που σύζηγον πιστήν
ζητεί να διαφθείρη! Πλην την αρετήν
γνωρίζει η Μητρίχη να φυλάττη.
Άλλον κατόπιν βλέπωμεν αχρείον
όστις κατάστημά τι συντηρεί
και άνδρα Φρύγα εμμανώς κατηγορεί
ως βλάψαντα το – παρθεναγωγείον.
Δύο πολύλογοι, κομψαί κυρίαι
επίσκεψιν εις τον Ασκληπιόν
κάμνουν· φαιδρύνουν δε μεγάλως τον ναόν
αι νοστιμώταταί των ομιλίαι.
Εις μέγα εργοστάσιον σκυττέως
εμβαίνομεν με την καλήν Μητρώ.
Ωραία πράγματα εδώ κείντ’ εν σωρώ
εδώ ευρίσκετ’ ο συρμός ο τελευταίος.
Πλην πόσα έλλειψαν εκ των παπύρων·
πόσον συχνά των μιαρών σηρών βορά
έγινεν ίαμβος λεπτός και είρων!
Ο ατυχής Ηρώδης, καμωμένος
δια τα σκώμματα και δια τα φαιδρά,
τι σοβαρά μας ήλθε πληγωμένος!
Σάτυρα; χμ…
Κωμωδία; μπα, όχι…
Φάρσα; όχι, όχι…
Τότε τι;
Μίμοι! Να τι!
Αυτός ο αφανής, ο δεν ξέρουμε πού ακριβώς γεννήθηκε και πού ακριβώς έζησε, ο δεν ξέρουμε πόσα και τί ακριβώς έγραψε, ο δεν ξέρουμε τί ακριβώς ήθελε να πει, αυτός, ο Ηρώνδας ή Ηρώδας, ακόμα και το όνομά του είναι διαπραγματεύσιμο, μέχρι το 1891 μας είχε δώσει κάτι ψίχουλα.
Εκείνη τη χρονιά βλέπει το φως της δημοσιότητας ένας πάπυρος με επτά (σχεδόν ακέραιους) μιμιάμβους και εκτενή αποσπάσματα από έναν όγδοο.
Μιμίαμβος, δηλαδή σύντομο διαλογικό ποίημα, σε ιωνική διάλεκτο και σε χωλίαμβο, ιαμβικό τρίμετρο που έχει μακρά την (κανονικά βραχεία) προτελευταία συλλαβή.
Πρωταγωνιστές, εγώ, εσύ, εμείς, αυτοί εκεί παλιά, ετούτοι εδώ τώρα. Εντάξει, όχι και τα πιο λαμπρά αστέρια τ’ ουρανού, μα, ποιος λάμπει καταμεσήμερο ή αν της ποίησης η λάμψη τον τυφλώσει; Το σημαντικό είναι να ζωγραφιστεί καθαρά και με σαφήνεια πέραν πάσας αμφιβολίας ο χαρακτήρας, πάει να πει, να δεις τον καθρέφτη και να μην μπορείς να στρέψεις το πρόσωπο.
Έτσι, χωρίς περιστροφές, χωρίς υπερβολές που πολύ θα μας βόλευαν μερικούς – μερικούς, παρουσιάζονται τα επεισόδια. Και μη φανταστείς τίποτα τρομερά σκηνικά. Το τρομερό κι υπέροχο στην έλλειψή τους μοιάζει να κρύβεται. Στα σκηνικά o Κέννι Μακ Λέλλαν και τα κοστούμια, η Ματίνα Μεγκλα .
Μια Comedia dell’ Arte με ελληνικό στρίφωμα, με εξαιρετικές μάσκες από τα χεράκια της Μάρθας Φωκά και με μουσική, πρωτότυπη του Νίκου Βελιώτη.
Η σκηνοθεσία, που μοσχοβολά αγάπη και σπουδή ανήκει στην Άννα Κοκκίνου και η εξαιρετική μετάφραση στον Θεόδωρο Στεφανόπουλο.
Μαζί με την Άννα Κοκκίνου στη σκηνή μας ταξιδεύουν οι Ρηνιώ Κυριαζή, Νίκος Νίκας, Ρίτα Λυτού, Μαρίζα Θεοφυλακτοπούλου, Αλκίνοος Δωρής και η Ειρήνη Κουμπαρούλη.
Περισσότερα εδώ.
Χάρις Παρασκευοπούλου, Μάιος 2019
