Είδαμε την παράσταση ‘Οι λουόμενες’ στο skrow.theater
Ένα χαμάμ-σπα, σε μια πόλη με ιαματικές πηγές, που κάποτε έσφιζε από ζωή, μα τώρα κάτι έχει αλλάξει. Μια ιδιοκτήτρια, που, με παραπλανητικά φυλλάδια προσφορών, προσπαθεί να προσεγγίσει κόσμο και δύο πελάτισσες, που, Παραμόνη Πρωτοχρονιάς, το επισκέπτονται.
Αυτός είναι ο καμβάς που στήνεται η παράσταση ‘Οι λουόμενες’ στο skrow.theater. 3 γυναίκες, 3 διαφορετικές ηλικίες, 3 εποχές ή 3 εκδοχές μιας κοινής ιστορίας, που ίσως τυχαία δεν συναντήθηκαν, σε ένα κλείσιμο του ματιού της μοίρας. Διαφορετικές μεταξύ τους, άλλη πιο εξωστρεφής, άλλη πιο ντροπαλή, άλλη ερευνητική.
Και στη μέση ο Αστακός (όχι του Λάνθιμου, αλλά ούτε και το θαλασσινό)! Μια κόκκινη φορητή τηλεόραση, που παίζει την Τραβιάτα του Βέρντι – αυτή είναι η αφορμή να ανοιχτεί μια συζήτηση για την όπερα και να στηθεί, απο τις δύο γνώστριες, ένα παιχνίδι, με την τρίτη της συντροφιάς, μύησης στο μουσικό αυτό είδος. Οι άσωτες ηρωίδες της όπερας βοηθάνε τις τρεις γυναίκες να ξεκλειδώσουν μυστικά που κουβαλάνε και, σε συνδυασμό με το καυτό νερό και τους λουτήρες, όλο το μέρος μεταβάλλεται σταδιακά σε μια ιδιότυπη κολυμβήθρα του Σιλωάμ…
Όλες κουβαλάνε ‘αμαρτίες’ μιας άγριας νιότης και καθημερινά γι’ αυτές τις επιλογές, βασανίζονται και τρώνε τις σάρκες τους. Η στιγμή εκεί λειτουργεί απασφαλιστικά και, μοιραζόμενες τις ιστορίες τους, αισθάνονται πως αδειάζουν κάπως από τα φορτία και οι αποφάσεις για το επόμενο βήμα μοιάζουν απενοχοποιημένες.
Δυνατή γυναικεία ιστορία, με τρεις πολύ καλές ερμηνείες, μια πικρή κωμωδία χαρακτήρων και καταστάσεων, με τρεις ηρωίδες που έχουν κοινό παρανομαστή την (μετ)εφηβική τους συμπεριφορά και όσα αυτή τους άφησε κληρονομιά. Δεν κατάλαβα αν έχουν μετανιώσει και τι προθέσεις έχουν για να διορθώσουν κάτι από τη ‘ζημιά’ που έχει συντελεστεί – τουλάχιστον για την μία έχω την υποψία ότι θα πάει να δει το παιδί της στην οικογένεια που το έχει υιοθετήσει…
Φώτα, μουσική, γενικώς τεχνικά, όλα είναι μια χαρά. Η σκηνογραφία λίγο με απογοήτευσε, ειδικά στο κομμάτι του εσωτερικού του χαμάμ (μου φανηκε πολύ ερασιτεχνικό το στήσιμο) και είναι και το μόνο αρνητικό που έχω να πω γι’ αυτή τη δουλειά.
Αν θέλετε να δείτε μια παράσταση τρυφερή, με τις αστείες στιγμές της, τα νοήματά της και να περάσετε ένα όμορφο μαγιάτικο βράδυ, σπεύστε γιατί τελειώνει οσονούπω!
Περισσότερα εδώ.
Theodore a.k.a. Evil Chef, Μάιος 2019
