Είδαμε την παράσταση ‘Οι κάτω απ’ τα αστέρια’ στο θέατρο Άλφα.Ιδέα

Ξύπνησα την επόμενη, δεύτερη μέρα Χριστουγέννων, φορτισμένος… έβαλα Prodigy στο PC να παίζει και ξανάγινα 16…. Επανέφερα ολικά και τη χθεσινή παράσταση… μου βγήκε ένας ζωώδης θυμός, θέλησα να ξεσπάσω κάπου… πήρα μια βαθιά ανάσα, έκλεισα το winamp, πήρα αγκαλιά το κορίτσι και του είπα:

– “Πόσο μαλάκας θα αισθανόσουν, αν κι εμείς καταλήγαμε σαν τους δύο χθες βράδυ;” 

– “Σίγουρα όχι λιγότερο από αυτό που θα αισθάνοσουν αντίστοιχα κι εσύ.”, μου απάντησε με ηρεμία…

‘Οι κάτω απ’ τα αστέρια’, μια ερωτική ιστορία της Μένιας και του Νικολή, σε ένα νησί στο Βόρειο Αιγαίο. Ένας μεγάλος έρωτας δύο ανθρώπων που ήταν ξένοι μεταξύ τους, διαφορετικοί, αλλά και τόσο όμοιοι ταυτόχρονα. 

Αυτός, η προσωποποίηση του τσογλαναρά… μηχανάκια, βαβούρα, μαλλί-ξύλο από το μισό κιλό ζελέ που έχει πάνω του, κρυφοευαίσθητος και ρομαντικός, πίσω από την περσόνα που έχει υψώσει σαν τείχος προστασίας γύρω του. Αυτή, πιο συντηρητική, συνάμα ευαίσθητη, γουστάρει το κακό παιδί, αλλά ταυτόχρονα και το φοβάται· είναι και μικρό το νησί, πού να κρυφτείς, τι θα πει κι ο κόσμος…

Γνωρίζονται στα 15 και τολμάνε να ανοιχτούν, χωρίς προαπαιτούμενα, ο ένας στον άλλο. Όμως, αυτή ζητάει πράγματα που ο άλλος δεν μπορεί να της τα δώσει στους χρόνους που εκείνη επιθυμεί… δεν τον βοηθάνε και οι συγκυρίες, είναι λιγάκι ευθυνόφοβος και ρέμπελος, αλλά μαζεύει δύναμη για να το κάνει… κάποτε… μόνο που αυτό το κάποτε δε θα έρθει ποτέ… ούτε μετά από 17 ολόκληρα χρόνια… ακόμα και τότε πάλι τα έκανε όλα λάθος…

Η παράσταση ξεκινάει στο τώρα. Ο Νικολής επιστρέφει στην παλιά του αγαπημένη γεμάτος ερωτήσεις… “με νιώθεις καθόλου γύρω σου;”…. “αισθάνεσαι τύψεις που έκανες τα παιδιά αυτουνού κι όχι τα δικά μου;”… “είσαι ευτυχισμένη πραγματικά με αυτόν τον άνθρωπό;”… ερωτήσεις – μαχαιριές προς τη Μένια, που παραμένει απαθής, με ένα παγωμένο χαμόγελο αμηχανίας. Και όσο το αγόρι ρωτάει και ξετυλίγει το κουβάρι των αναμνήσεών τους, τόσο λύνεται κι αυτή και διεκδικεί τη δική της αλήθεια για την ιστορία τους. Ρωτάει κι αυτή, αλλά οι απαντήσεις που παίρνει τη βάζουν πιο βαθιά στο τούνελ των αναμνήσεων.

Κι ο αστείος, όπως πάντα, Νικολής ειρωνεύεται τα πραγματικά γεγονότα ενός τυπικού καλοκαιρινού πρωινού της και την ξαναρωτάει για να πάρει απάντηση με άλλες ερωτήσεις, που η Μένια ξέρει τις απαντήσεις, αλλά δε θέλει να τις αποδεχτεί. Όταν ηρεμούν τα πνεύματα, θυμούνται όμορφες εικόνες και μας τις μεταφέρουν, βάζοντάς μας στο κέντρο ενός μεγάλου και δυνατού έρωτα… και μετά, κάποιο χέρι κλείνει τον ονειροδιακόπτη (δεν το βλέπουμε, αλλά υπονοείται) και ξαναμπαίνουμε στη δική της πραγματικότητα και σε εκείνα που ορίστηκαν ως πρέπει…. κι εκείνη περίμενε τον γενναίο ιππότη με το μηχανικό άλογο να έρθει και να την πάρει μακριά, όπως της είχε υποσχεθεί. Κι όταν αυτος πέρασε από δίπλα της, όχι μόνο δεν τον φώναξε, αλλά την επόμενη στιγμή του ζήτησε να φύγει μακριά της….

Και εκείνος το έκανε… και σήμερα η Μένια ζει με το βάρος του υποσυνείδητου να της επαναφέρει διαρκώς την αμφιβολία, αν έπραξε σωστά, αν έγιναν όλα, όπως πραγματικά τα ήθελε, αν η “ευτυχία” της είναι δική της ή αυτών που την καμαρώνουν… και ο διάλογος με τον επανακάμψα Νικολή δε βοηθάει και πολύ… μάλλον μπερδεύει τα πράγματα και κάνει εκείνη την πέτρα στη κοιλιά να μεγενθύνεται….

Πικρή ιστορία, δοσμένη με γλαφυρό τρόπο, που σε παρασύρει μαζί της, χάρη στη σκηνοθετική προσέγγιση των πρωταγωνιστών και της Αρτέμιδος Γρύμπλα, αλλά και του πολύ φρέσκου κειμένου του Τηλέμαχου Τσαρδάκα.

Τελειώνει η παράσταση και ψάχνεις να αγκαλιάσεις τον σύντροφό σου, για να σιγουρευτείς ότι όντως είναι εκεί μαζί (“εδώ είμαι, τι σε έπιασε, παιδάκι μου;” θα σου πει), θα σκουπίσεις τεχνηέντως δυο δάκρυα που σου κατέβηκαν στα μάτια (κοτζάμ αρκούδα-1,85 & 110 κιλά, δεν κλαίμε στις κηδείες και θα κλάψουμε μπροστά σε ξένους σε ένα θέατρο;), γιατί αυτό σου βγήκε έτσι… χωρίς σκοπό.

Τι μπορείς να γράψεις για τους δύο ηθοποιούς, τον Κωνσταντίνο Μπιμπή (αγαπημένος θεατρίνος) και τη Λίλα Μπακλέση (πρώτη μας θεατρική συνάντηση), γι’ αυτό που έχουν φτιάξει και παρουσιάζουν; Ποιος ενδιαφέρεται, αν αυτοσχεδιάζουν περισσότερο ή είναι περισσότερο εκφραστικοί από αυτό που θα έπρεπε; Ποιος μας ορίζει τα πρέπει; Και αν υπάρχει αυτός ο “κάποιος” για ποιο λόγο, οφείλουμε να τον υπακούσουμε;

Εγώ βράχηκα από τη θάλασσα, με φύσηξε το αεράκι πάνω στο ξωκλήσι, το βράδυ που περάσαμε γυμνοί κάτω απ’τα αστέρια, τίναξα από τα παιδικά χέρια τη θαλασσινή άμμο, γέλασα με τον τύπο που δε βλέπει τα αποδυτήρια, μύρισα τα ψητά στο μαγαζί το τελευταίο βράδυ, είδα τα ίχνη στην άσφαλτο από τα λάστιχα στο δρόμο του φευγιού, έζησα έναν απόλυτο έρωτα με τα πάνω και τα κάτω του, τις καλές και και τις περίεργες καταστάσεις του, μέσα από τα λόγια και την υποκριτική δύο ανθρώπων . Όλα αυτά μου φτάνουν και μου περισσεύουν, και τα μικρά ατοπήματα του κειμένου κι αυτά τα αγάπησα και την ανατροπή του τέλους, που μου τη σερβίρει λίγο άβολα, τη συγχώρεσα (ίσως γιατί κάποια στιγμή υποψιάστηκα πού πηγαίνει η ιστορία).

Και όλα αυτα για έναν και μοναδικό λόγο… γιατί, τελειώνοντας αυτή η παράσταση, είχα ταυτιστεί τόσο πολύ με τον Νικολή, βρίσκοντας, πέρα της ηλικίας, και πολλά κοινά στην ιδιοσυγκρασία και τον χαρακτήρα, με τη μεγάλη διαφορά ότι εγώ διεκδίκησα περισσότερο από ό,τι εκείνος…. Έφυγα, μετά από καιρό, πολύ γεμάτος από το θέατρο. Γιατί αυτή η συνθήκη που έζησα δίπλα στους ηθοποιούς λειτούργησε ευεργετικά και με γέμισε μες την “δυστυχία” της (δεν είναι μαζί, πώς μπορεί να υπάρχει χαρά;), με μια τρελή δική μου αισιοδοξία (“εμείς, σε πείσμα ξανά όλων, θα συνεχίσουμε να είμαστε καλά.”), διώχνοντας, προσωρινά, τη διάθεση που μου δημιουργούν όλοι οι υποκριτες που θυμούνται την ύπαρξή μας 3-4 φορές τον χρόνο (και, δυστυχώς, αρκετούς ανέχομαι ακόμη). Και είπα στους ανθρώπους εκεί, αποχωρώντας, “Σας ευχαριστώ που μου.. καταστρέψατε τόσο υπέροχα τη βραδιά των Χριστουγέννων”.

Αν ψάχνετε κι εσείς κάτι αληθινό, ζωντανό, σύγχρονο, από ανθρώπους που μπορεί να σας θυμίσουν κάτι που ζήσατε ή έχετε ακούσει, να πάτε “χθες” στο Άλφα.Ιδεα. Αν θεωρείτε ότι οι μεγάλοι έρωτες υπάρχουν μόνο στα χαρτιά και η απεικόνισή τους στη σκηνή απλά προσφέρει 70 λεπτά ψυχαγωγίας, διαθέστε τον πολύτιμο χρόνο σας σε κάποιο τηλεοπτικό πρόγραμμα της prime time ζώνης των ελληνικών καναλιών και αφήστε εμάς τους υπόλοιπους να σκίζουμε τα μέσα μας και να υποφέρουμε!

Περισσότερα εδώ.

Theodore a.k.a Evil Chef, Ιανουάριος 2018