Είδαμε την παράσταση “Οι Μπαμπούλες” στο Δημοτικό Κηποθέατρο Νίκαιας

Την πιο ζεστή μέρα του καλοκαιριού τι κάνουμε; 

α) Καθόμαστε σπίτι με το κλιματιστικό στο turbo, χαζεύοντας Netflix (αν έχουμε, αλλιώς ό,τι παίζουν τα ελεύθερα κανάλια).

β) Πηγαίνουμε και αράζουμε όλη μέρα σε μια παραλία.

γ) Επειδή είμαστε σε αναστολή 16 μήνες σερί, και ως εκ τούτου άφραγκοι, συνεχίζουμε για Χ μέρα να κλαίμε τη μοίρα και το κακό το ριζικό μας, με τη συντροφιά ενός ανεμιστήρα που δανειστήκαμε από τους γονείς μας…

Εμείς όντως είμαστε ακόμη σε αναστολή, αλλά το ψιλοσυνηθίσαμε (καλό δεν το λες αυτό…), κλιματιστικό οικονομικότατο και αποδοτικό (δόξα το όνομα του Μεγαλοδύναμου) δώρο από τους γονείς (από πέρσι), διάφορες δουλίτσες να παιδεύουμε το όποιο μυαλό ακόμη λειτουργεί έχουμε, οπότε αφού βρήκαμε πώς θα περάσουμε τα 2/5 της μέρας, ψάχναμε τις επιλογές για το μεσοδιάστημα, ανάμεσα στο απόγευμα και τη βραδινή κατάκλιση. Και ω του θαύματος, αποφασίσαμε μια τέτοια μέρα (δηλαδή εγώ το πρότεινα), να πάμε θέατρο!

Υπήρχε μια αγωνία για το αν θα υπάρχει κόσμος στο Δημοτικό Κηποθέατρο Νίκαιας, που έκανε πρεμιέρα η παράσταση “Οι Μπαμπούλες” ή αν θα ήμασταν εμείς, οι φίλοι και συγγενείς των συντελεστών μόνο ή θα παρακινούνταν κι άλλοι να προτιμήσουν μια τέτοια έξοδο. Ευτυχώς, για τα “καυτά” δεδομένα της ημέρας, υπήρχε αρκετός κόσμος!

Η ιστορία μας έχει να κάνει με ένα σπίτι δίπλα στην εθνική οδό (με όσα “τυχερά” συνεπάγονται) και τις δύο κληρονόμους τους, τη Νίτσα (από το Λεμονίτσα) και τη Λίτσα (από το Τριανταφυλλίτσα). Η Νίτσα, η πιο συναισθηματική, αποφασίζει να κατοικίσει στο σπίτι και μάλιστα να το αξιοποιήσει μέσω Airbnb. H Λίτσα δε, κουρασμένη από τα λεφτά που ζητά το παλιό ακίνητο διαρκώς για συντήρηση, σκέφτεται πως θα ήταν προτιμότερο να το πουλήσουν και να επενδύσουν σε κάτι άλλο τα χρήματα που θα εισπράξουν. Το μοτίβο της παράστασης είχε ήδη στηθεί!

Αφού δεν έπαιρνε από λόγια η Νίτσα, η αδερφή της πήρε την απόφαση να βάλει μπροστά τα μεγάλα μέσα και με αφετηρία τον φόβο της αδερφής της για τα μεταφυσικά φαινόμενα, να προσλάβει μια εταιρεία που τρομάζει κόσμο κατά παραγγελία, έτσι ώστε να δώσει τη συγκατάθεσή της για να ξεφορτωθούν το σπίτι. Τα δύο αδέρφια, οι “Μπαμπούλας Brothers”, θα ήθελαν πολύ να παρείχαν τις υπηρεσίες που διαφημίζουν, αφού δε μας πείθουν με τίποτα από την πρώτη γνωριμία μαζί τους πως κάνουν γι’αυτή τη δουλειά… Παρόλα αυτά, συμφωνούν να τρομάξουν τη Νίτσα και να τη διώξουν από το σπίτι.

Στο μεσοδιάστημα, έχει φτάσει και ένα λευκοντυμένο ζευγάρι, με ευγένεια, τρόπους και λεξιλόγιο “άλλων καιρών” (είναι κι αυτοί αδέρφια, όπως θα μάθουμε αργότερα), που συστήνονται ως οι ενοικιαστές, για το επόμενο 15νθήμερο, του σπιτιού. Μες τη μαύρη νύχτα οι “Μπαμπούλας Brothers” καταφτάνουν στο σπίτι και ανεβαίνουν στη σοφίτα, που θα είναι το αρχηγείο τους μέχρι να φέρουν εις πέρας την αποστολή τους. Έτσι, στον ίδιο χώρο βρίσκονται τρία διαφορετικά ζευγάρια αδερφών, που έχουν διαφορετικές επιδιώξεις και σκοπούς. 

Φυσικά, τα πράγματα θα μπερδευτούν αρκετά, αφού ο Ζαχαρίας και η Ζαχαρούλα (οι υποτιθέμενοι ενοικιαστές) είναι τα αδέρφια που πριν σχεδόν 250 χρόνια έχτισαν αυτό το σπίτι και λειτουργούν ως φύλακες άγγελοί του, θα προσπαθήσουν να αποτρέψουν την πώληση από τη Λίτσα, οι “Μπαμπούλας Brothers” θα φρικάρουν τελείως την ήδη τσιτωμένη Νίτσα (όλη μέρα, αν κουβαλάς χώματα πέρα δώθε σε έναν κήπο, λογικό ακούγεται να πάθουν κάτι τα νεύρα σου) και οι δύο αδερφές θα βρεθούν σε μια πολύ ιδιαίτερη συνθήκη, με φαντάσματα που είναι ορατά, αποτυχημενους “τρομοκράτες” και μια εθνική που δεν σταματά ποτέ ο θόρυβος… Το τέλος όμως θα τις βρει να παίρνουν μια κοινή απόφαση, που θα φέρει την πολυπόθητη ηρεμία, με τη συνεργασία των προγονικών τους φαντασμάτων!

Είναι μια πολύ αστεία παράσταση, που το μεγάλο της ατού είναι ο ρυθμός της, με την πολύ καλή μετάφραση του αρχικού ισπανικού κειμένου (του  Αλφρέντο Σανθόλ) από τη Μαρία Χατζηεμμανουήλ. Ο Νικορέστης Χανιωτάκης, που σκηνοθετεί, έχει την πολύ μεγάλη χαρά, να διαθέτει στον θίασο έξι υπέροχους ηθοποιούς υπό τις οδηγίες του. Στην παράσταση που είδαμε μας κέρδισε η Αντιγόνη Ψυχράμη, ως αεικίνητη Νίτσα, που ήταν πραγματικά πολύ αστεία η περσόνα της. Η Ελένη Βαΐτση πολύ καλή, επίσης, στον ρόλο της νευρωτικής Λίτσας και οι “Μπαμπούλας Brothers”, Αντώνης Κρόμπας και Δημήτρης Μακαλιάς, αφού επέζησαν ενός μίνι “τυφώνα” που έπληξε για λίγο το ανοιχτό θέατρο, μας χάρισαν πολλές στιγμές γέλιου, με τους απιθανους τύπους που υποδύονταν και τις απόλυτα “κουλές” καταστάσεις που διαρκώς δημιουργούσαν (δικαίως, κατα τη διάρκεια του “τυφώνα”, που ήταν εκτός σεναρίου και τον χειρίστηκαν με πολύ ψυχραιμία και χιούμορ, κέρδισαν το χειροκρότημα όλων μας). Τέλος, τα δύο φαντασματάκια, Σοφία Μανωλάκου και Γιώργος Χρανιώτης, ήταν εξίσου πολύ καλοί με τους υπόλοιπους συντελεστές σε δύο ρόλους που έπρεπε να είναι οι περσόνες τους, χωρίς να γίνονται τρομακτικοί και ταυτόχρονα να μην τους καταλάβουν!

Στα τεχνικά της παράστασης (που πάντα προσέχω), πρέπει να επισημάνω τα πολύ ωραία ρούχα όλων, το υπέροχο σκηνικό και φυσικά τους φωτισμούς που βοήθησαν πάρα πολύ την παράσταση.

Εκ του αποτελέσματος, δικαιωθήκαμε που προτιμήσαμε μια μικρή θεατρική απόδραση εντός της πόλης, αφού παρακολουθήσαμε μια πολύ διασκεδαστική παράσταση, με πολύ καλές ερμηνείες, ωραία σκηνοθεσία και με προσεγμένες όλες εκείνες τις λεπτομέρειες που βοηθάνε ένα τέτοιο εγχείρημα. Δεδομένων των συνθηκών και του γεγονότος πως ήταν πρεμιέρα, το πρόσημο γίνεται πολύ πιο μεγάλο συν και είμαστε σίγουροι ότι οι τωρινές παραστάσεις θα είναι πολύ καλύτερες ακόμη. Εννοείται πως αν ψάχνετε 90 λεπτά ψυχαγωγίας και γέλιου (που δεν το βρίσκουμε κι εύκολα σε αυτά που ζούμε), “Οι Μπαμπούλες” είναι το φάρμακό σας. Να το δείτε οπωσδήποτε!

Περισσότερα εδώ.

Theodore a.k.a. Evil Chef, Ιούλιος 2021