Είδαμε την παράσταση ‘Οι Άθικτοι’ στο Θέατρο Νέος Ακάδημος

Και για την αρχή της νέας χρονιάς «Οι Άθικτοι». Η πιο τρυφερή παράσταση του χειμώνα, έτσι για να ξεκινήσουμε καλά και αισιόδοξα.

Μια παράσταση, η οποία μιλάει για την αγάπη και τη φιλία μεταξύ του διαφορετικού. Που συγκινεί και δίνει ένα αισιόδοξο μήνυμα, ότι για όλους υπάρχει και η φωτεινή πλευρά της ζωής. Αρκεί να είσαι παρών όταν θα έρθει να σε βρει, να την αποδεχτείς και να την απολαύσεις.

Η παράσταση είναι η θεατρική διασκευή των Αντώνη Γαλέου και Φελίς Τόπη και βασίζεται στο κινηματογραφικό σενάριο «The Intouchables», των Olivier Nakache και Éric Toledano, καθώς και στις βιογραφίες δύο πραγματικών προσώπων. Είναι ένα έργο κοινωνικό, αισιόδοξο και ενωτικό, με ένα ιδιαίτερο και τρυφερό χιούμορ, ύμνος σε μια αναπάντεχη φιλία. Μια πολυβραβευμένη ταινία, η οποία το 2011 ψηφίστηκε ως το πολιτιστικό γεγονός στη Γαλλία και έγινε η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία.

∞

Ο Philippe, ένας άνδρας, ευκατάστατος και τετραπληγικός μετά από ατύχημα, μαζί με τη γραμματέα του, παίρνουν συνεντεύξεις από υποψήφιους ενδιαφερόμενους, για τη θέση του φροντιστή του. Ο Abdel, ένας μικροαπατεωνίσκος, άνεργος, επιθυμεί να πάρει απλά μια υπογραφή ότι παρέστη στη συνέντευξη, για να πάρει το επίδομα, ενώ δεν ενδιαφέρεται ουδόλως για τη θέση του φροντιστή. Ο καθηλωμένος σε καροτσάκι, Philippe, όμως έχει διαφορετική άποψη… Παρόλη την εμφανή έλλειψη εμπειρίας του Abdel και τις προειδοποιήσεις των συνεργατών του, ο Philippe τον προσλαμβάνει, μιας και είναι ο μόνος υποψήφιος που δεν του συμπεριφέρεται με οίκτο ή με ψεύτικη λύπη, αλλά με αφοπλιστική ειλικρίνεια, ευθύτητα και χιούμορ. Από τη στιγμή αυτή οι ζωές και των δύο αλλάζουν… Ο Abdel, ακόμη και στη δοκιμαστική περίοδο, παραμένει ο εαυτός του και έτσι σταδιακά η σχέση των δύο ανδρών, αλλά και οι σχέση του Abdel με όλους μέσα στο σπίτι αλλάζει και εξελίσσεται… Η αναπηρία του Philippe δεν στέκεται εμπόδιο κι έτσι οι δυο τους αναπτύσσουν οικειότητα, αλληλοεκπαιδεύονται, υποστηρίζονται και δημιουργούν έναν δικό τους κόσμο.

∞

Η παράσταση έχει πολλά όμοια στοιχεία με την ταινία, αν και οι πρωταγωνιστές της από την αρχή δηλώνουν ότι «δεν κάνουμε την ταινία, αλλά την αληθινή ζωή», και όπως ήδη αναφέρθηκε, η πλοκή της ιστορίας είναι εμπνευσμένη από την αληθινή ιστορία του Philippe και του Abdel, οι οποίοι παραμένουν στενοί φίλοι μέχρι σήμερα.

Η σκηνοθετική προσέγγιση του Νικορέστη Χανιωτάκη, αυτούς τους δύο εκ διαμέτρου αντίθετους, διαφορετικούς κόσμους, τους φέρνει κοντά, με μια ανάλαφρη διάθεση, χωρίς περιττά φτιασίδια. Ο Αντώνης Καρυστινός, ως τετραπληγικός Philippe, με εκφραστικό και ευανάγνωστο τρόπο, αποδίδει τον ρόλο του, ενώ τον ζει ολοκληρωτικά και καταφέρνει να μας συγκινήσει, έστω κι αν κουνάει μόνο το κεφάλι του, έστω κι αν εκφράζεται μόνο με τις εκφράσεις του προσώπου του και τα μάτια του. Ο Σπύρος Χατζηαγγελάκης, στον σημαίνοντα ρόλο του Abdel, ξεδιπλώνει το κωμικό του ταλέντο, με φυσικότητα και απλότητα και κερδίζει το χειροκρότημα. Τον Σταύρο Καλλιγά, τον έχω συναντήσει ως σεναριογράφο και ως ηθοποιό σε δραματικό ρόλο. Όμως και στους, κατά κύριο λόγο, κωμικούς βοηθητικούς ρόλους που υποδύεται σε αυτήν την παράστση, κερδίζει τις εντυπώσεις και ο θεατής τον θυμάται. Η Τζωρτζίνα Λιώση, η Χρύσα Μιχαλοπούλου και ο Μιχάλης Ψαλίδας, στους δεύτερους ρόλους πλαισιώνουν την ιστορία, με τρόπο παραστατικό και καθοριστικό. Τα σκηνικά της Αρετής Μουστάκα και της Φραντζέσκας Μπούτση, εναλλάσσονται διαρκώς, ανάλογα με την εξέλιξή της ιστορίας, ενώ η μουσική του Αντώνη Παπακωνσταντίνου και οι φωτισμοί της Μελίνας Μάσχα, εναρμονίζονται με το όλον, δημιουργώντας το κατάλληλο πεδίο δράσης.

∞

Συνολικά, αυτή η παράσταση εξισορροπεί το δράμα και την κωμωδία, όπως και η ίδια η ζωή, μεταφέροντάς μας, ένα πολύ ευχάριστο και θετικό μήνυμα. Το δίπολο, κωμωδία καταστάσεων και κοινωνική ιστορία, διανθίζει όλη την παράσταση, ενώ η συγκίνηση και η ελπίδα δημιουργούν στον θεατή αισιόδοξα συναισθήματα. Μια παράσταση που καταφέρνει να μας κάνει να δούμε τον κόσμο διαφορετικά, μας ωθεί να αμφισβητήσουμε τον εαυτό μας και μας κάνει να σκεφτούμε, πως τελικά η αληθινή ελευθερία είναι όταν μπορείς να χτίσεις έναν παράδεισο μαζί με τον άλλον.

Ένα κομμάτι ζωής, αλλά και μια όμορφη ιστορία φιλίας και μια βαθιά αλλαγή, που προκύπτει από την συμβίωση μεταξύ των δύο διαφορετικών ανθρώπων-κόσμων. Τα δύο αυτά τόσο διαφορετικά σύμπαντα, δαμάζονται από μια εσωτερική ανάγκη και γεννούν μια σχέση και μια φιλία, αστεία, δυνατή, απροσδόκητη και μοναδική, η οποία και τους καθιστά, Άθικτους.

Περισσότερα εδώ.

Έλενα Χατζοπούλου, Δεκέμβριος 2021