Είδαμε την παράσταση ‘Ο χορός του θανάτου’ στο θέατρο Μεταξουργείο
«Αφήνουμε πίσω τα παλιά τα λάθη και πάμε να κάνουμε καινούργια», πρεσβεύουν ο Edgar και η σύζυγός του, Alice. Κι έτσι ζούνε μέσα σε έναν γάμο απόλυτου παραλογισμού, όπου το μίσος είναι αμοιβαίο, ενώ ο πόθος υποβόσκει. Ένας γάμος χωρίς αίσθημα, προκλητικός και σχεδόν διαβολικός. Μια δυσλειτουργική συζυγική σχέση, κλειστοφοβική και μοναχική. Ένα ζευγάρι θυμωμένο, απογοητευμένο, πνευματικά διαστροφικό, να στροβιλίζεται σ’ έναν χορό θανάτου. Ο Strindberg γράφει με απαισιοδοξία – τη λες και μαύρη απαισιοδοξία – χρησιμοποιώντας μαύρο χιούμορ δηλητήριο και σκοτεινές παγιδεύσεις.
Στο θέατρο «Μεταξουργείο» συναντάμε τον Edgar (Άκι Βλουτή), σύζυγο της Alice (Δήμητρα Χατούπη), μετά από 25 χρόνια γάμου, χρόνια που μοιάζουν με βίαιους γύρους αγώνων πυγμαχίας. Το ζευγάρι ζει απομονωμένο σε ένα παλιό φρούριο σε κάποιο νησί, αποφεύγει τις κοινωνικές συναναστροφές και είναι εγκλωβισμένο σε έναν γάμο που δεν επιθυμεί μεν, δεν μπορεί χωρίς αυτόν δε, μιας και αρέσκονται να μισούν ο ένας τον άλλο. Είναι μια σχέση αγάπης και μίσους, συνεχών προσπαθειών για την καταστροφή του άλλου, αμοιβαίας οργής και πλήρους και απόλυτης αλληλοεξάρτησης. Σε όλη τη διάρκεια του έγγαμου βίου τους, ο Edgar και η Alice έμαθαν να εντοπίζουν τις ανοικτές πληγές ο ένας του άλλου και έτσι με μαεστρία μπορούν να προκαλέσουν όλο και περισσότερο πόνο. Η Alice ελπίζει στον θάνατο του, ασθενή από καρδιά, Edgar, ενώ φωνάζει «η ποινή της ζωής μου είναι να τον μισώ μέχρι την ημέρα που θα πεθαίνει… τότε θα χορεύω στον τάφο του» και τότε ίσως μπορέσει να αναστηλώσει τα συναισθηματικά της συντρίμμια.
Το τρίγωνο δημιουργείται, όταν ο εξάδελφος της Alice, Kurt (Βασίλης Ευταξόπουλος), εμφανίζεται από το παρελθόν για να έρθουν στο φως μυστικά, αλλά και η ερωτική επιθυμία του για αυτήν. Τελικά, ο Kurt γίνεται όπλο στον πόλεμο μεταξύ του ζευγαριού και ο έμπιστος άνθρωπος για τον καθένα ξεχωριστά, μιας και αρχικά γοητεύτηκε από το παράλογο στοιχείο της σχέσης του ζευγαριού. Είναι η τελευταία διαστροφική ευκαιρία για τον Edgar και την Alice, είναι το τελευταίο τους παιχνίδι. Όταν όμως αυτό το παιχνίδι φτάσει στο τέλος, ο Kurt θα τους αφήσει εξαντλημένους και πιθανά συμφιλιωμένους μέχρι τον επόμενο χορό θανάτου τους.
Το παιχνίδι τους μπορεί προσωρινά να τελείωσε, όμως η ιστορία συνεχίζεται μέσα στους σκοτεινούς διαδρόμους της ανθρώπινης ύπαρξής τους. Και το παιχνίδι, όταν τελειώσει, ξαναρχίζει, κάθε φορά πιο σαδιστικό και πιο παράλογο από πριν. Ένα επικίνδυνο παιχνίδι σε χέρια ενηλίκων.
«Ο χορός του θανάτου», τελικά, δεν είναι μια αυθεντική τραγωδία, αλλά μια παράλογη κωμωδία, πολύ ενοχλητική, στην οποία επικρατούν γκροτέσκο συναισθήματα. Είναι μια μελέτη για τον τρόμο της πνευματικής απομόνωσης και της μοναξιάς, μέσα στην οικειότητα, και οι στρεβλωμένες σκέψεις.
Το θέατρο «Μεταξουργείο» είναι ο ιδανικός χώρος για την παράσταση. Υποβλητική σκηνοθεσία, σκοτάδια και φωτισμοί που απογειώνουν τις ερμηνείες των τριών πρωταγωνιστών. Με έναν τρόπο, μεταφέρεσαι κι εσύ σε εκείνον τον υγρό απομονωμένο πύργο, ενόσω ακούς την ορχηστρική μουσική του Charles-Camille Saint-Saëns «Danse Macabre» (https://www.youtube.com/watch?v=YyknBTm_YyM)
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, Νοέμβριος 2018
