Είδαμε την παράσταση ‘Ο χορός της φωτιάς’ στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

Στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά ρέει ένα ποιητικό κείμενο, χορογραφημένο σε κάθε ανάσα του. Το κείμενο του Άρη Μπινιάρη, το αφηγείται ένας 11μελής Χορός σε διαρκή κίνηση, μέσα στις ευφυείς σκηνοθετικές του αλλαγές, τα φώτα εν είδει σκηνικών και τη μουσική ανατολίτικης απόκοσμης έντασης.

Η αφήγηση ξεκινάει από τη γέννηση του Πόντου, διατρέχει την ιστορία του, ντύνεται τις φορεσιές του και ολοκληρώνεται με τα γεγονότα της Γενοκτονίας και τη γέννηση του κύκλιου Ποντιακού χορού, του χορού της φωτιάς. Αν και η ιστορία, έτσι όπως είναι ειπωμένη, μπορεί να αφορά οποιονδήποτε λαό που έχει μεγαλουργήσει, έχει κυνηγηθεί και τέλος έχει υποστεί γενοκτονία.

Μια ανα-παράσταση άκρως ποιητική και συμβολική, δίχως αναφορές σε τόπους ή σε χρονικές στιγμές, παρά μόνο αναφορές στις φρικαλεότητες των εκκαθαρίσεων και των ομαδικών εκτελέσεων. Κι αυτά δοσμένα με έναν ιδιαίτερο, διαφορετικό τρόπο. Μια παράσταση που διηγείται μέσα από την κίνηση, τους ήχους και τη μουσική και την ευρηματική σκηνοθεσία του Άρη Μπινιάρη.

Εξαιρετικοί οι κορυφαίοι του Χορού, Χρήστος Λούλης και Ιωάννα Παππά, χωρίς να σημαίνει ότι υπάρχουν ρόλοι διακριτοί. Η Δώρα Ξαγοράρη, ο Λεωνής Ξεροβάσιλας, ο Κώστας Σεβδαλής, η Γρηγορία Μεθενίτη, η Ελένη Μπούκλη, η Κατερίνα Δημάτη, ο Μάνος Πετράκης, ο Νίκος Τσολερίδης και ο Ορέστης Χαλκιάς, δρουν με συνοχή, κινούνται με μια ανάσα, τραγουδώντας, ψέλνοντας ή ικετεύοντας, κι όλα αυτά μέσα στους καταπληκτικούς, ουράνιους, φωτισμούς της Στέλλας Κάλτσου και στην καθολικά ατμοσφαιρική μουσική του Φώτη Σιώτα. Η τριμελής, ζωντανή, ορχήστρα (Μιχάλης Βρέττας-βιολί, Νίκος Μαγνήσαλης-κρουστά και Νίκος Παπαϊωάννου-τσέλο) ενισχύει το συναίσθημα, όπως και οι προβολές video του Γιώργου Δασκαλόπουλου.

∞

Οι λέξεις της παλιάς λησμονημένης ιστορίας επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά… Συλλαβές βγαλμένες από την ψυχή… Κι ο αρχέγονος Χορός σε αιώρηση… Αλλόκοτος, μυστικιστικός, παράδοξος, σαν θρηνωδίες οι κραυγές τους… Διηγούνται, το πώς κάναν τον μόχθο ζωή, αναρωτιούνται πώς σε μια ήσυχη θάλασσα βρέθηκαν τόσα πτώματα, οι γυναίκες θυμούνται με οδύνη τη στιγμή που ο εχθρός έκοβε το κεφάλι και συνέχιζε στο ακέφαλο σώμα για να βγάλει το άχτι του… Είναι ζοφερές οι ψαλμωδίες σαν οδυρμοί σακατεμένοι και όλες εκείνες οι θύμησες για τη νύχτα του ολέθρου, μέχρι να το πάρουν απόφαση και να προχωρήσουν για να βγουν στην παραλία…

Μνήμη και μυσταγωγία, με ένα φινάλε καθηλωτικό, συγκινητικό, όπου μέσα στο έρεβος τραγουδούν ξανά την ιστορία τους, όλοι όσοι είχαν μέσα τους το σπέρμα της ζωής.

Περισσότερα εδώ.

Έλενα Χατζοπούλου, Νοέμβριος 2019