Είδαμε την παράσταση “Ο Πέτρος και ο λύκος” στο Δημοτικό Κηποθέατρο Νίκαιας
Όταν ήμουν μικρός, οι γιαγιάδες μου συνήθιζαν να μου διηγούνται παραμύθια από τους τόπους καταγωγής τους – δεν άκουσα ποτέ τα συνηθισμένα παραμύθια που διηγούνταν στα άλλα παιδάκια οι δικοί τους παππούδες και γιαγιάδες, και όσο μεγάλωνα, συνέχιζα να γοητεύομαι από τις ιστορίες των “παραμυθάδων”, ειδικά αυτές που είχαν και κάποιο κρυφό μήνυμα. Ως ενήλικος πλέον, όταν θα μου δοθεί η ευκαιρία, θα βρεθώ σε κύκλους “παραμυθάδων” ή θα παρακολουθήσω θεατρικές παραστάσεις για παιδιά, καθώς μου αρέσει να ψάχνω και να βρίσκω τα μηνύματά τους, και να βρίσκομαι σε κοινό χώρο με παιδάκια, που υπεραγαπώ.
Δοθείσης της ευκαιρίας, είπαμε να δούμε την παράσταση “Ο Πέτρος και ο λύκος”. Οι γνώσεις μου για το παραμύθι αυτό αφορούσαν στον τίτλο του, το ότι είναι μια μουσική ιστορία, σε συνδυασμό με αφήγηση και συμμετοχή κάποιων ακόμη συντελεστών (με όποια μορφή αποφασίσει ο σκηνοθέτης κάθε φορά) και το γεγονός ότι δεν το είχα δει ποτέ μέχρι σήμερα.
Ο Σεργκέι Προκόφιεφ, το 1936, κατά παραγγελία, γράφει το μουσικό μας παραμύθι και επιδίωξή του είναι να μυήσει τα παιδιά στον κόσμο της μουσικής και των οργάνων της, χωρίς την αυστηρότητα, όμως, μιας παράστασης που συμμετέχει μια συμφωνική ορχήστρα. Επιλέγει να τοποθετήσει έναν αφηγητή και τους ήρωες του παραμυθιού να τους υποδυθούν ήχοι από τα όργανα! Κάθε ήρωας έχει τον ήχο του και όλο το παραμύθι, την ώρα της διήγησης, συνοδεύεται από μουσικά θέματα, που είναι ευήκοα και ευχάριστα για τα μικρά παιδιά. Πέραν αυτού, θέλει να δείξει στους μικρούς θεατές και μερικά ακόμη στοιχεία… ότι ο άνθρωπος με τα ζώα, δεν είναι σε αντιπαλότητα, αλλά πρέπει να ζει μαζί τους· ότι δεν χρειάζεται πάντα ό,τι φοβόμαστε να το αντιμετωπίζουμε με μεθόδους “εξαφάνισης” και πως τα παιδιά μπορούν πολύ άνετα να έχουν ιδέες και σκέψεις πιο καλές από τους μεγαλύτερους!
Η ιστορία μας ξεκίνησε με τον αφηγητή, Ρένο Χαραλαμπίδη, να βγαίνει επί σκηνής και να “αντιμετωπίζει” το πιο δύσκολο κοινό, τα μικρά παιδιά, που είχαν έρθει με τους γονείς τους να δουν την παράσταση. Από το πρωτο λεπτό τον έβγαλαν από τη σύμβαση της παράστασης, αφού θεώρησαν φρόνιμο να ανοίξουν διάλογο μαζί του, για θέματα άσχετα από αυτά που, ως αφηγητής, τα ρωτούσε για την εξέλιξη του έργου, πράγμα που ο αγαπημένος πρωταγωνιστής κατάφερε να ενσωματώσει στη δράση και να μη δυσαρεστήσει τους μικρούς φίλους του. Στην εν λόγω παράσταση δεν υπήρχε, φυσικά, μια ολόκληρη ορχήστρα, αλλά 5 μουσικοί και τα όργανα που έπαιζαν – τσέλο, φλάουτο, πλήκτρα, κρουστά, σαξόφωνο. Περιττό να σας πω πόσο ενθουσίασαν τα παιδάκια οι 5 μουσικοί και συνολικά οι μουσικές συνθέσεις του έργου!
Ωραίες ιδέες του σκηνοθέτη ήταν κάποια κομμάτια της αφήγησης να γίνουν έμμετρα και να τραγουδιούνται, αντί αφήγησης, από τον Ρένο Χαραλαμπίδη και τους μουσικούς επί σκηνής, καθώς και η απεικόνιση των λόγων του αφηγητή από δύο χορεύτριες, μέσω σκιών και των ανάλογων κοστουμιών που άλλαζαν, οι οποίες κάποιες στιγμές βγήκαν από τις σκιές, μπροστά στη σκηνή για να βοηθήσουν στην πιο “ρεαλιστική” απεικόνιση των δρώμενων. Τα παιδάκια, φυσικά, το καταχάρηκαν όλο αυτό και δεν έλειψαν κι αυτά που είχαν άποψη και ερωτήσεις του στυλ “πώς είναι δυνατόν η κυρία αυτή να είναι και γάτα και πουλάκι και Πέτρος και κυνηγός;” (παιδί μου, χαλαρά θα μπορούσε να είναι αυτό!), που τις φώναζαν κιόλας, για να ακούσουμε και οι υπόλοιποι, εκτός των συνοδών τους, φτιάχνοντας ακόμη πιο χαρούμενο το ήδη ωραίο κλίμα!
Το τέλος της παράστασης βρήκε τους μικρούς μας φίλους πολύ ευχαριστήμενους, αφού και ο λύκος δεν σκοτώθηκε (αφού ο Πέτρος είπε πως δεν είναι σωστό να σκοτώνουμε τα ζώα) και η γάτα δεν έφαγε το πουλάκι και η πάπια βγήκε ζωντανή από την κοιλιά του λύκου και ο μικρός Πέτρος απέδειξε στον παππού του πως είχε λόγο που δεν φοβόταν το άγριο ζώο, γιατί ήταν πιο έξυπνος από αυτό! Τα γελάστα τους πρόσωπα και ο χορός που έκαναν, όταν έπαιξε η μικρή ορχηστρα της παράστασης, ήταν τα δύο στοιχεία που πήραμε μαζί μας φεύγοντας.
Συνολικά, η παράσταση είναι ιδανική για τα παιδιά κάθε ηλικίας (για τα πιο μικρά περισσότερο, βεβαιώς, αλλά αυτό είμαι ακατάλληλος να το πω, λόγω της ιδιαίτερης σχέσης που προανέφερα με τα παραμύθια). Ο Ρένος Χαραλαμπίδης είναι υπέροχος ως αφηγητής και έχει ωραία αλληλεπίδραση με τα παιδάκια, οι μουσικοί που τον συνοδεύουν είναι πολύ καλοί, και στο καθαρά μουσικό κομμάτι και στην πρόζα, όταν χρειάζεται, και οι δύο χορεύτριες, εξαιρετικές σε αυτό που έχουν κληθεί να υπηρετήσουν. Τα τεχνικά όλα δούλεψαν στην εντέλεια, ακούγαμε καθαρά και δυνατά τα πάντα και τα κοστούμια της παράστασης ήταν φροντισμένα και ταιριαστά.
Είναι μια ολοκληρωμένη θεατρική πρόταση για τους μικρούς μας φίλους (και για όσους αισθάνονται ακόμη παιδιά), που σέβεται το κοινό της και περνάει όλα τα όμορφα μηνύματά της με πολύ γλυκό και ζεστό τρόπο – να πάτε να τη δείτε μαζί με τα παιδάκια σας, αν σας δοθεί η ευκαιρία (δεν θα βαρεθείτε καθόλου και θα χαρείτε, επιπλέον, όταν, στο τέλος, δείτε πώς θα λάμπουν τα μάτια τους)!
Περισσότερα εδώ.
Theodore a.k.a. Evil Chef, Ιούνιος 2021
