Είδαμε την παράσταση ‘Ο Πατέρας’ στο θέατρο Άλφα

1887. Ή 2019.

Σουηδία ή Ελλάδα.

Δεν έχει σημασία. Μόλις κλείσει η πόρτα, το σπίτι συναντά την αλήθεια. Την αλήθεια του.

Και οι άνθρωποι συναντούν τη δική τους. Την μεταξύ τους αλήθεια και την μέσα τους αλήθεια. Την αλήθεια που φοβούνται, που αποφεύγουν, που καλύπτουν με αξιώματα, με τίτλους, με πόνους, με κοστούμια. Με χαμόγελα και συμβάσεις. Την αλήθεια που υπάρχει ερήμην και ούτως ή άλλως.

Μια φαινομενική αρτιότητα η οποία συντηρεί με κόπο το εσωτερικό χάος. Μια ισχύς που διαλύεται μόλις ένα παράθυρο, το πιο μικρό, ανοίγει, έστω και ελάχιστα.

Αρκεί μία μόνο λέξη, ένας υπαινιγμός κι όλη η μέσα καταιγίδα ξεσπά. Βροχή οι φόβοι, αστραπές τα βλέμματα, κεραυνοί οι φράσεις. Και οι σχέσεις, έρμαια των νερών που αδάμαστα παρασέρνουν ό,τι αποδεικνύεται ασταθές.

Για να στεριώσει ένα οικοδόμημα, χρειάζεται μια θυσία. Αίμα, να τρέξει στα θεμέλια, να δέσει την πέτρα, να ξεδιψάσει τον τρόμο της ύπαρξης.

«Ποιος μπορεί να τα βάλει μ’ έναν εχθρό ανώτερό του;»

Ο Στρίντμπεργκ, με τον «Πατέρα», σχηματίζει έναν κύκλο. Στο κέντρο τοποθετείται ο φόβος. Της ύπαρξης, της συνέχειας, της ελπίδας για αιωνιότητα. Της μόνης ελπίδας που επιτρέπει η θνητότητά μας. Τη συνέχεια του αίματος.

Ο κύκλος αυτός, δεν είναι κύκλος προστασίας. Είναι κύκλος εγκλωβισμού, μια φυλακή που ρέει και ανασαίνει μέσα από τα πρόσωπα που περιβάλλουν τον ένα και μόνο. Τον Άνδρα. Το σύμβολο της ισχύος καταθέτει τα όπλα και επιστρέφει σε μια μήτρα σχεδόν ξένη, σχεδόν εχθρική μα τόσο οικεία που μοιάζει φιλόξενη.

Τα πρόσωπα κινούνται γύρω του με σιωπή γεμάτη ψιθύρους, ανείπωτα μυστικά και ερωτήματα που στοιχειώνουν αλήθειες μέχρι να αναγκαστεί, ποιος, εκείνος, ένας Ίλαρχος, να προτείνει ανακωχή.

«Προτείνω Ανακωχή!»

Παραδόξως, το μόνο σταθερό πρόσωπο στη ζωή του είναι ανήμπορο να κινηθεί. Σαν να είναι σταθερό, γιατί δεν έχει την εναλλακτική. Παραδόξως, η μόνη φορά που κινείται, είναι προκειμένου να τον περιορίσει.

Και τα υπόλοιπα πρόσωπα του κύκλου;

Όλες γυναίκες, όλες μάνες, η κάθε μία με τον δικό της τρόπο. Ακόμα και η κόρη, δυνάμει μάνα, δυνάμει μέρος του κύκλου. Ο κρίκος που κρατά την ισορροπία. Ή που κινδυνεύει να τη διαλύσει.

Ο Άκις Βλουτής, στην ευθύνη του ρόλου και της σκηνοθεσίας, ένα βρέφος τυλιγμένο στα σπάργανα της πιο ανηλεούς στοργής.

Η Δήμητρα Χατούπη, ως Λάουρα, μάσκα, ακίνητη, σταθερά κρατούσα τα ηνία του παρόντος, μέρος και η ίδια του κύκλου που η αρχή και το τέλος του σημειοδοτούν τα όρια του κόσμου.

Η Λουκία Πιστιόλα, ως Μάργκρετ, μάνα αντί μάνας, η μορφή που δίνει υπόσταση στην άυλη μητρική παρουσία, ο ορισμός της βάσης, της πρώτης εκκίνησης, της ηρεμίας πριν τον κατακλυσμό.

Γύρω τους, δίπλα τους, οι Πέτρος Παπαζήσης, ο Αλέξιος Διαμαντής και η Ηλέκτρα Τσαγκάνα ως Βέρθα, συμπληρώνουν επαξίως την εικόνα, σχηματίζοντας το απαιτούμενο πλαίσιο της δραματουργίας.

«Ο έρωτας ανάμεσα στον άντρα και τη γυναίκα είναι πόλεμος», λέει η Λάουρα.

Έρωτας.

Άντρας.

Γυναίκα.

Πόλεμος.

«Ο Πατέρας». Του August Strindberg.

Περισσότερα εδώ.

Χάρις Παρασκευοπούλου, Δεκέμβριος 2019