Είδαμε την παράσταση ‘Ο Παίκτης’ στο θέατρο 104
Αδιέξοδα…
Αδιέξοδα στον έρωτα…
Αδιέξοδα στη ρουλέτα…
Αδιέξοδη ζωή…
Και πάθη… αδιέξοδα κι αυτά…
Και όλα αυτά στην παράσταση «Ο Παίκτης», η οποία βασίζεται στη νουβέλα, ενός εκ των μεγαλύτερων συγγραφέων του τέλους του 18ου αιώνα, του Fedor Dostoevsky.
∞
«Ο παίκτης» γράφτηκε μέσα στον μήνα Οκτώβριο του 1866, σε μια περίοδο κατά την οποία ο Dostoevsky, αντιμετώπιζε την οικονομική του συντριβή και έπρεπε να παραδώσει άμεσα ένα έργο στον εκδότη του, Fedor Stellovsky. Στο έργο του παρουσιάζονται δύο ανταγωνιστικά πάθη, αυτό της αγάπης και της εμμονής για μια γυναίκα και το ακόμη πιο μεθυστικό πάθος, αυτό του τζόγου. Οι μελετητές, λένε, ότι και τα δύο αυτά πάθη αντανακλούν στην προσωπική ζωή του συγγραφέα, μιας κι εκείνη την εποχή είχε και μια βασανιστική σχέση και είχε εμπλακεί κι ο ίδιος στη δίνη του τζόγου. Κατά άλλους μελετητές, ο Dostoevsky επικεντρώνεται στην ανάλυση της ψυχολογίας του «παίκτη» (σε όλα τα επίπεδα) και παράλληλα εξερευνά τις δύσκολες σχέσεις των ανθρώπων, ιδίως τις ερωτικές. Και κάποιοι πιστεύουν ότι το έργο του αποτελεί ευκαιρία για να γίνει μνεία στον αγώνα των γυναικών για τη χειραφέτηση τους, εκεί γύρω στα 1860.
Κι όλα αυτά συμβαίνουν στη μικρή (φανταστική) πόλη της Γερμανίας, Roulettenburg, η οποία διέπεται από τους δικούς της κανόνες συμπεριφοράς και έχει τους δικούς της ιδιαίτερα ξεχωριστούς κατοίκους, όπου η ρευστότητα και η μετάλλαξη των καταστάσεων προσδιορίζουν τελικά και την ταυτότητα των ανθρώπων. Άνθρωποι παίκτες, σε όλα τα επίπεδα… Άνθρωποι που στοιχηματίζουν παίζοντας με τον έρωτα, με τις στροφές του τροχού της ρουλέτας, με τις πιθανότητες, με την ίδια τους την ύπαρξη. Απρόβλεπτο το αποτέλεσμα ή μάλλον εντελώς προβλέψιμο… Η χωρίς κανέναν υπολογισμό, συλλογιστική αυθαιρεσία του κόκκινου-μαύρου-μηδέν, επιδρά καταλυτικά στον στοιχηματία, όσο ο τροχός γυρίζει…
Σκιεροί χαρακτήρες, επιδειξιομανείς, άπληστοι και απελπισμένοι, εθισμένοι και πολύπλοκοι, που τελικά βλάπτουν όχι μόνο τον εαυτό τους, αλλά και αυτούς που αγαπούν. Χάνουν τα πάντα όλα κι όμως θα συνεχίζουν σε μια απέλπιδα προσπάθεια να κερδίσουν…
∞
Μία παράσταση στην οποία αποκαλύπτεται το ψυχολογικό πορτρέτο του τζογαδόρου, μέσα από τη σκηνοθετική ματιά της Σοφίας Καραγιάννη. Μια παράσταση ιδιαίτερη και ανατρεπτική, όπου οι χαρακτήρες της αναπαρίστανται με ευφάνταστο και ιδιαίτερα συμβολικό τρόπο. Τα σκηνικά και τα κοστούμια της Κωνσταντίνας Τρίγκου, οι φωτισμοί του Νίκου Βλασόπουλου, η μουσική του Στάθη Δρογώση και η επιμέλεια της κίνησης από τη Μαργαρίτα Τρίκκα, ενισχύουν τους συμβολισμούς αυτούς. Την ένταση και το βάθος των χαρακτήρων ερμηνεύουν εξαιρετικά οι Βασιλική Διαλυνά, Κορίνα Θεοδωρίδου, Ιωσήφ Ιωσηφίδης και Αλέξανδρος Τούντας.
Μας άρεσε ο ιδιαίτερος τρόπος προσέγγισης αυτού του έργου!
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, Απρίλιος 2019
