Είδαμε την παράσταση ‘Ο Ουρανός Κατακόκκινος’ στο Faust

Μεγαλωμένη σε αστική οικογένεια, μάνα του άσχημου και ηλίθιου Γιάννη. Ο (Θεός σ’χωρεσ’ τον) σύζυγος, κομμουνιστής ως το κόκκαλο. Εξαρτημένη από το ποτό, κάποτε καθηγήτρια γαλλικών, κάποιες φορές αντικείμενο ταξικής εκδίκησης (‘πηδάω μια αστή’, έλεγε ο αντρας της), αλλά ζώντας έξω από τις γραμμές, misfit. Δεν της φαίνεται, αλλά είναι. Εξάλλου, το να είσαι αταίριαστος δεν γραφει στο μαλλί ή στο ρούχο. Η ρήξη εκούσια ή ακούσια γίνεται εντός.

Η Σοφία Παπουτσόγλου δίνει μία σφιχτή ερμηνεία στον χαρακτήρα της Λούλας Αναγνωστάκη, χωρίς υπερβολές, εντελώς γήινη, εντελώς ανθρώπινη, τόσο όσο ανθρώπινες είναι οι ζωές στην πολυκατοικία σου. Ξεδιπλώνει, ωστόσο, την εσωτερικότητα που απαιτεί η περίσταση, για να καταλάβουμε γιατί η Σοφία της είναι αντισυμβατική και πώς. Μπορεί να βλέπεις μια γυναίκα στη σκηνή, αλλά η παρουσία των δύο ανδρών που «έγραψαν» στη ζωή της είναι τόσο έντονη, όσο ο θεατής στο διπλανό κάθισμα. Το έργο φαίνεται μικρότερο απ΄ότι είναι σε διάρκεια κι αυτό γιατί η ηθοποιός δεν αφηνει την προσοχή σου να ξεφύγει. Σε κάνει να ξεχνάς ότι βλέπεις μια ηθοποιό σε έναν ρόλο και παρακολουθείς με αμέριστη προσοχή μια γυναίκα να σου λέει την ιστορία της. Σαν να τα έβγαζε από μέσα της εκείνη τη στιγμή, μπροστά σου.

Στο κέντρο είναι, δεν έχεις κανένα λόγο να το προσπεράσεις. Στο Faust!

Περισσότερα εδώ.

Λουκάς Κούτρας aka Λουκάνθρωπος, Οκτώβριος 2019