Είδαμε την παράσταση ‘Ο Εραστής’ στο Από Μηχανής Θέατρο

Ένα «πετυχημένο» ζευγάρι. Οικονομικός Σύμβουλος εκείνος, ιδανική υποστηρικτική σύζυγος μεσαίου στελέχους εκείνη, σε μια απομωνομένη κατοικία, κάπου στην εξοχή. Όλα μοιάζουν ιδανικά, εκτός από τον έρωτα. Αυτός πάσχει. Χάνει το χρώμα του, γίνεται ανιαρός, με σφυγμό που μετά βίας υποστηρίζει ζωή.

Κάπου εκεί, η αδιάφορη ερωτική ζωή μακιγιάρεται με τεχνάσματα, βάζει ρούχα με φανταχτερα χρώματα, παρφουμάρεται και πίνει, σαν γραία που γατζώνεται από μια νεότητα που τρέχει πια, γρηγορότερα απ’ αυτήν. Κάτω απ’ το φτιασίδωμα, στιβαγμένες οι αλήθειες που δεν ειπώθηκαν, οι σκέψεις που δεν μοιράστηκαν, οι επιθυμίες που ταριχεύτηκαν, οι φόβοι που δεν ξορκίστηκαν.

Με ρυθμό και ποιότητα κύλησης γερμανικής λιμουζίνας, η Λένα Φιλίπποβα μας «μπάζει» στα ενδότερα του ζευγαριού, με λιτό σκηνικό που αφήνει απογυμνωμένους τους ήρωες στα μάτια μας, με φωτισμό που δημιουργεί την πότε φλογερή, πότε ψυχρή σαν γραμμή παραγωγής, ατμόσφαιρα και με τον ήχο της τζαζ να ηρεμεί και να μας βγάζει απ’ τη δύσκολη θέση που μας επιβάλλει ο συγγραφέας. Με την οριακά τιθασευμένη ένταση στην έκφραση και την κίνηση της Χρύσας Κοτταράκου και την επιτηδευμένη αφλογιστία του αρσενικού εγωισμού από τον Κώστα Παράση, δεν είσαι σε θέση να πεις με βεβαιότητα ποιος από τους δύο έχει τον έλεγχο.

Έξυπνο και διαρκές χιούμορ, αλλά και ατάκες που φτύνονται σαν ξυράφια, με σκοπό να φέρουν σε άβολη θέση χαρακτήρες και θεατές. Άβολη, γιατί ο καθένας από μας κάπου έχει στιβαγμενη μια επιθυμία, μια σκέψη, μια αλήθεια ή και έναν φόβο, που στιγμιαία δικαιώνεται.

Για την πένα του Χάρολντ Πίντερ δεν θα μιλήσουμε εμείς. Η δική μας πένα επιχειρεί να σκιαγραφίσει απλά, μία νύχτα Δευτέρας που είχε γέλιο, τροφή για σκέψη και μια γερή δόση πληρότητας από αυτές που μόνο μια καλή θεατρική παράσταση μπορεί να σου προσφέρει.

Να τη δείτε!

Περισσότερα εδώ.

Λουκάς Κούτρας aka Λουκάνθρωπος, Φεβρουάριος 2019