Είδαμε την παράσταση ‘Ο επιθεωρητής έρχεται’ στο Θέατρο Βαφείο – Λάκης Καραλής
Ο Άγγλος μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος, δημοσιογράφος και κριτικός λογοτεχνίας, John Boynton Priestley (1894-1984), μετά τον τραυματικό για εκείνον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, σπούδασε στο Cambridge λογοτεχνία και ιστορία και από το 1922 στράφηκε στη συγγραφή, ενώ εργάστηκε στο Λονδίνο και ως κριτικός λογοτεχνίας. Αργότερα, διάσημος συγγραφέας πλέον, δημοσιεύει δοκίμια, μυθιστορήματα, διηγήματα, θεατρικά έργα και σενάρια και από το 1940 ιδρύει το δικό του θέατρο, γράφει τα δικά του θεατρικά έργα και γίνεται από τους πλέον δημοφιλείς θεατρικούς συγγραφείς της Βρετανίας. Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενισχύει το ηθικό του κόσμου, μέσω των ραδιοφωνικών του εκπομπών, εκφράζοντας αριστερές απόψεις και αργότερα αναπτύσσει πολιτική και κοινωνική δράση.
Το έργο του Priestley χαρακτηρίζεται από το υφέρπον χιούμορ που χρησιμοποιεί, σε καταστάσεις πλοκής και ανατροπών, ενώ παράλληλα εξερευνά τις κοινωνικές ανισότητες, την ηθική, την κοινωνική ευθύνη και την επίδραση αυτών, όπως διαφαίνεται και στο έργο που γράφει το 1945, «An Inspector Calls» («Ο επιθεωρητής έρχεται»). Το έργο του έχει κερδίσει θεατρικά βραβεία κι επιπρόσθετα έχει προσαρμοστεί στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση τουλάχιστον έντεκα φορές.
∞
1912.
Στο σαλόνι της ευυπόληπτης οικογένειας του Arthur και της Sybil Birling, τελούνται οι αρραβώνες της θυγατέρας τους Sheila, με τον γιο του επιχειρηματία Croft, τον Gerald. Ο γιος της οικογένειας, Eric, πίνοντας, μοιάζει να μη συμφωνεί με τον αρραβώνα αυτόν, μιας και φέρεται με απαξίωση και αρκετή δόση ειρωνείας. Το αρραβωνιασμένο ζευγάρι χορεύει, γελάει, δείχνοντας ο ένας στο άλλο τον έρωτά τους, μέχρι που ο επιθεωρητής της αστυνομίας, κ. Goole, εισβάλλει στο σαλόνι.
Μια νέα γυναίκα, της εργατικής τάξης, η Eva Smith, μόλις αυτοκτόνησε, καταπίνοντας καυστικό υγρό. Για κάποιον ανεξήγητο, προς το παρόν, λόγο, ο επιθεωρητής κρίνει ότι πρέπει να εξετάσει, ως μάρτυρες (;) όλα τα μέλη της οικογένειας…
Οι ερωτήσεις του δεν είναι τυπικές, αλλά διεισδύουν σε, φαινομενικά αδιάφορες, καταστάσεις του παρελθόντος. Μέχρι η αλήθεια να έρθει στο φως και η ανατροπή να κάνει θόρυβο…
∞
Σε μετάφραση της Ζωή Ρηγοπούλου και σε θεατρική προσαρμογή και σκηνοθεσία της Μαριλένας Μοραγλή, η Ομάδα ΘΕΑΤΡΕΙΣ επιστρέφει, με ένα έργο στο οποίο αναδεικνύονται τα διαχρονικά ζητήματα της εργατικής τάξης, της θέσης της γυναίκας, του ρόλου της άρχουσας τάξης και της κοινωνικής ευθύνης. Ο Priestley, ακολουθώντας φόρμες τύπου Agatha Christie, κρατάει το κοινό σε εγρήγορση και αγωνία, ενώ επιπρόσθετα η Μοραγλή τοποθετεί στη σκηνή το θύμα, ως μια παρουσία που έρχεται από την «άλλη πλευρά» για να υπενθυμίσει, ως υποσυνείδητη σκέψη, στους ανακρινόμενους τη σχέση τους μαζί της.
Η παράσταση εξελίσσεται εξ ολοκλήρου στο σαλόνι της οικογένειας και στο σκηνικό του Γιώργου Λιντζέρη, υπό την πρωτότυπη μουσική του Νίκου Ιωάννου και τις αξιόλογες ερμηνείες, που σταδιακά ανεβάζουν την ένταση, των Άννυ Ευαγγέλου, Φιλία Κανελλοπούλου, Γιάννη Κουκουβίνου, Άπου Κυπραίου, Δημήτρη Κωνσταντέλη, Μαριλένα Μοραγλή και Εμμανουήλ Στεφανουδάκης.
∞
Μια παράσταση, όπου με τη συμβολική αντιπαράθεση μεταξύ καπιταλισμού και σοσιαλισμού, καταδεικνύεται η ηθική υποκρισία της άρχουσας τάξης και η εκμετάλλευση και ο κοινωνικός αποκλεισμός των ευάλωτων γυναικών. Στο θέατρο Βαφείο.
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, Νοέμβριος 2024
