Είδαμε την παράσταση ‘Ο Δρόμος Περνά από Μέσα’ στο Θέατρο ‘Τζένη Καρέζη’ (Ι)

Όταν τα ονόματα Ιάκωβος Καμπανέλλης και Κώστας Καζάκος βρίσκονται μαζί σε μια παράσταση, μιλάμε αναπόφευκτα για ένα δυνατό θεατρικό αποτέλεσμα δουλειάς που δεν αμφισβητείται. Και πράγματι, η παράσταση ‘Ο Δρόμος Περνά από Μέσα’, στο Θέατρο Τζένη Καρέζη, βασισμένη στο εξαιρετικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, σε σκηνοθεσία του Κώστα Καζάκου είναι από τις καλύτερες θεατρικές μας εμπειρίες φέτος.

Το έργο ξεκινά με την εμβληματική παρουσία επί σκηνής του Γιώργου Κυρίτση, να μονολογεί και να μας ‘συστήνεται΄, τρόπον τινά. Στον ρόλο ενός ξεπεσμένου μεγαλοαστού, μένει προσηλωμένος στις αξίες του και στο παρελθόν, μέχρι που η επίσκεψη ενός ιδιόμορφου ζευγαριού τού ανατρέπει, ως ένα σημείο, τις ισορροπίες. Ο Γιώργος Δαμπάσης και η Ηλιάννα Μαυρομάτη έρχονται στο παλιό αρχοντικό του ήρωα, με σκοπό να πουλάνε όνειρα και νοσταλγική διάθεση, αμπαλαρισμένα σε πλαστογραφημένα έπιπλα, έχοντας ως ‘κράχτη’ τις πραγματικές και πολύτιμες αντίκες του ιδιοκτήτη, αλλά και την ιστορία του σπιτιού. Ο δαιμόνιος και λαλίστατος έμπορος, αλλά και η, ικανότατη στις πωλήσεις, σύζυγός του ξεκινούν αμέσως τις διαδικασίες, με τον ιδιοκτήτη να έχει μια στάση παρατηρητή, αφήνοντάς τους να κάνουν τα δικά τους.

Στην ιστορία έρχονται να προστεθούν και δύο ακόμη χαρακτήρες: ο ένας, σύγχρονων αντιλήψεων, με τη διάθεση να σαρώσει τα πάντα στο πέρασμά του, προκειμένου να γίνει επιτυχημένος και να αναγνωριστεί από τον κοινωνικό του κύκλο, στον οποίο και αισθάνεται ότι δεν είναι ίσος προς ίσον. Είναι ο ξενόφερτος ανηψιός (Όμηρος Πουλάκης) που βλεφαριάζει την περιουσία του θείου του και δεν αργεί να συγκρουστεί μαζί του, απαλλαγμένος –ορθά κατά τον ίδιο– από περιττούς συναισθηματισμούς, και με διαφορετική θεώρηση των παρελθοντικών γεγονότων, σε σχέση με τον πιο ρομαντικό θείο του, που έχει την τάση να στρογγυλεύει τις καταστάσεις. Ο δεύτερος χαρακτήρας, σε πλήρη αντίθεση με τον πρώτο, κρατά γερά στο παρελθόν, αμετακίνητη, και είναι η οικονόμος του σπιτιού (Άννα Γεραλή), που πολλά έχουν δει τα μάτια της (και ακόμα και σήμερα, τίποτα δεν της ξεφεύγει…).

Μέσα από αυτόν τον μικρόκοσμο των αντιθέσεων, πολλά συναισθήματα εκδηλώνονται και μυστικά έρχονται στο φως. Πώς το ίδιο το σπίτι, με την ενέργειά του, κατευθύνει τους μόνιμους και μη κατοίκους του σε αποκαλύψεις; Είναι δυνατόν οι συσσωρευμένες δυναμικές ενός οικήματος να ξεσπάσουν, έως και εκδικητικά, πάνω σε αυτούς που τολμάνε να ανατρέψουν τις ισορροπίες; Το τέλος είναι το ίδιο με την αρχή. Ήταν όλα ένα διάλειμμα; Ο ιδιοκτήτης παραμένει παντοδύναμος ανάμεσα στα αντικείμενα, κάτω από τη σκέπη του χώρου που τον προφυλάσσει, αλλά και τον διατηρεί παγιδευμένο…;

Εξαιρετικές οι ερμηνείες με προεξέχουσα αυτή του Γ. Κυρίτση, που ανήκει στο σπάνιο είδος ηθοποιών, που και με την είσοδό τους στη σκηνή, σε έχουν κερδίσει, χωρίς να χρειαστεί να κάνουν οτιδήποτε άλλο. Λάτρεψα την ερμηνεία του Γιώργου Δαμπάση, αεικίνητος και πονηρός, στον ρόλο του πολυμήχανου εμπόρου που είχε να αντιμετωπίσει –επιτυχημένα– (μαζί με τον Όμηρο Πουλάκη) και τις αντιρρήσεις –ως προς το κάπνισμα επί της σκηνής– μιας ηλικιωμένης θεατού που παρενέβη σε μία από τις σκηνές τους (τα ωραία απρόοπτα του ζωντανού θεάματος, που σε προβληματίζουν μεν, αλλά σε διασκεδάζουν διαστροφικά δε, όταν συμβαίνουν). Όλοι οι υπόλοιποι ηθοποιοί είναι πολύ καλοί και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, όταν στο τιμόνι της σκηνοθεσίας βρίσκεται ο Κώστας Καζάκος, με ένα ισχυρό κείμενο στα χέρια του από την πλέον ώριμη περίοδο του αξέχαστου Ιάκωβου Καμπανέλλη.

Περισσότερα εδώ.

Υ.Γ. Οποιαδήποτε ομοιότητα της οικονόμου με την πεθερά μου ελέγχεται ως αναληθής (?)