Είδαμε την παράσταση ‘Ο Δρόμος Περνά από Μέσα’ στο Θέατρο ‘Τζένη Καρέζη’ (ΙΙ)

«Ο δρόμος περνά από μέσα», ή σε μια δική μου παράφραση «Ο δρόμος για την αγάπη περνά από μέσα». Μέσα από το παρελθόν; Μέσα από την ανάγκη και τη δίψα για μια καλύτερη ζωή; Μέσα από τις αναμνήσεις; Μέσα από τη μαγεία των ωραίων ερειπίων; Μέσα από αληθινές ή πλαστές ιστορίες; Ή μέσα από την ολοκληρωτική κατεδάφιση; Ποιος ξέρει άραγε;

Η παραγωγή χαρακτηρίζει αυτό το έργο του Καμπανέλλη ως «εμβληματικό». Ο Γιώργος Κυρίτσης, σε συνέντευξή του, ως βαθιά πολιτικό, χωρίς ούτε μια λέξη για πολιτική. Και σίγουρα όλα αυτά τα χρόνια έχουν γραφτεί αξιόλογες κριτικές, από τους πλέον αρμόδιους και ειδικούς και έχουν προσδώσει στο έργο πολλά θετικά επίθετα και χαρακτηρισμούς. Είναι ένα έργο, το οποίο ουσιαστικά αναφέρεται σε μια τάξη που χάνεται και σε μια καινούργια που εισβάλλει με ορμή, διεκδικώντας το μέλλον της, με όποιον τρόπο, αδιαφορώντας για το τίμημα που πρόκειται να πληρώσει.

Έτσι σήμερα η δική μου οπτική ίσως ξενίσει λίγο. Όμως, η ποίηση σου δίνει την δυνατότητα να την ερμηνεύσεις όπως θέλεις. Και ο Καμπανέλλης, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι ένας διαχρονικός ποιητής της λογοτεχνίας!

Σε όλη την διάρκεια της παράστασης, λοιπόν, αυτό που εκλάμβανα ήταν η απέλπιδα προσπάθεια της αγάπης να βρει τον δρόμο της. Είτε μέσα από το τραγούδι των σκόρων στα παλιά έπιπλα. Είτε μέσα από την εμμονή του ξεπεσμένου μεγαλοαστού να μείνει αγκιστρωμένος στη σιγουριά του παρελθόντος, παρόλο που κρύβει τόσα μυστικά. Είτε μέσα από την αιώνια ερωτευμένη οικονόμο του. Ακόμη και μέσα από τη λαχτάρα του απατεωνίσκου επιχειρηματία για τη μεγάλη ζωή, αντιλαμβάνεσαι την αγωνία του να βρει την αγάπη. Εξάλλου τις αντίκες δεν θέλει να τις πουλήσει σκέτες. Με περιτύλιγμα ιστοριών αγάπης θα τις πλασάρει. Η αγάπη, όμως, είναι καλά κρυμμένη και την αγωνία για να βρεθεί την αντιλαμβάνεται μόνο ένας καλός παρατηρητής. Στα φανερά εμφανίζεται μόνο ως έρωτας, στο δωμάτιο του εξοχικού στην Ερέτρια, μεταξύ της νεαρής συζύγου του επιχειρηματία και του ανεψιού του μεγαλοαστού, οι οποίοι και στα φανερά θα πληρώσουν το τίμημα.

Μέσα σε ένα εξαιρετικό σκηνικό, με ακριβές αντίκες γεμάτες ιστορίες, το παρελθόν θα έρθει σε σύγκρουση με το παρόν, ενώ θα γεννιούνται έρωτες και πάθη και θα βγουν στην επιφάνεια ανομολόγητα μυστικά. Η ανατροπή είναι αναπόφευκτη στο έργο του Καμπανέλλη και το αποκαλυπτικό φινάλε οδηγεί σε συνειδητοποιήσεις. Ο Φάνης Ποριώτης (Κώστας Καζάκος) πασχίζει ν’ αλλάξει το σήμερά του, έρμαιο, όμως, των καταστάσεων που εξελίσσονται, η οικονόμος του σπιτιού Γλυκερία (Άννα Γεραλή) καχύποπτη, αντιστέκεται σε όποια νέα αλλαγή και ο Χάρης Αντωνάκος (Γιώργος Δάμπασης) αποβλέπει μοναχά στο κέρδος και στην κοινωνική του ανέλιξη. Η σύζυγός του Λίτσα (Ηλιάννα Μαυρομάτη) προσπαθεί να απαγκιστρωθεί από τον σύζυγό της και ο ανεψιός Ανδρέας Ποριώτης (Όμηρος Πουλάκης), νέος με φιλοδοξίες επιθυμεί να ρευστοποιήσει το παρελθόν, αδιαφορώντας για τις συναισθηματικές αξίες.

Οι ερμηνείες όλων, μηδενός εξαιρουμένου, απλά εξαιρετικές! Λιτές και δυναμικές, μεστές, με φυσικότητα, αποδίδουν το πικρό χιούμορ και την τραγωδία.

Έλενα Χατζοπούλου, Δεκέμβριος 2017

Υ.Γ. Πραγματικά θα ήθελα πολύ να μάθαινα και την άποψη, για αυτήν την παράσταση, του εξαίρετου κ. Κώστα Γεωργουσόπουλου, ο οποίος καθόταν λίγες θέσεις πιο ’κει…

Περισσότερα εδώ.