Είδαμε την παράσταση ‘Ο Δαίμονας Της Λογικής Του’ στο Θέατρο Λύχνος Τέχνης & Πολιτισμού

Ο Λούσιαν, ένα παιδί με ακραία συμπεριφορά και ψυχικές διαταραχές, που μεγάλωσε με την καθολική μητέρα του, την εποχή εκείνη θεωρήθηκε ότι αυτός είναι δαιμονισμένος. Η Μαλίντα, η μητέρα του, απευθύνθηκε στον Βίκτωρ, στον ψυχίατρο που είναι ειδικός σε τέτοια φαινόμενα, δηλαδή σε ανθρώπους που πιστεύουν ότι έχουν δαιμονιστεί.

Ο Λούσιαν έχει βασανιστεί από την αυστηρή μητέρα του και έχει τραύματα από την εγκατάλειψη του πατέρα του.

Η Μαλίντα είναι μια γυναίκα που πιστεύει στον Θεό, έχει περάσει πολλά και η ίδια και τώρα αντιμετωπίζει τα προβλήματα του γιου της. Ο Βίκτωρ έχει χάσει τη γυναίκα του κατά την διάρκεια ενός εξορκισμού και θεωρεί τον εαυτό του υπεύθυνο που δεν μπόρεσε να την βοηθήσει. Τρεις διαφορετικοί άνθρωποι, όπου ο καθένας έχει τα δικά του βιώματα και ψυχολογικά τραύματα και αναζητούν τη λύτρωση, συναντιούνται και αναπτύσσουν σχέσεις ελέγχου μεταξύ τους, εκδίκησης και αντίθεσης.

Το θρησκευτικό και το ψυχολογικό κομμάτι της παράστασης μας αφορά όλους. Έχει να κάνει με το μέσα μας και ψάχνουμε να βρούμε τρόπους να νιώσουμε καλύτερα και να λυτρωθούμε από το βάρος που έχουμε. Η διαμάχη του εσωτερικού και εξωτερικού μας κόσμου είναι ο “δαίμονας” που έχουμε μέσα μας.

Πίστη – θρησκεία, Θεός – άνθρωπος, λογικό – παράλογο, φυσικό – μεταφυσικό, καλό – κακό, δημιουργία – καταστροφή, ζωή – θάνατος.

Ζούμε σε έναν κόσμο που κυριαρχείται από ζευγάρια αντιθέτων. Δίδυμες δυνάμεις που παλεύουν η μια ενάντια στην άλλη. Η κάθε αλλαγή προκύπτει από τη μία δύναμη που ανατρέπει την άλλη σε μία αέναη αλληλοδιαδοχή. Και κάπως έτσι συνεχίζονται οι ζωές μας.

Σε κύκλους διαγράφονται από μία διαρκώς ανατρεπόμενη ισορροπία αντιθέτων.
Γιατί η ζωή κάνει κύκλους.
Και αν η εναλλαγή τους είναι σταθερή, το αποτέλεσμά τους δεν είναι.

Η Ειρήνη Πολυδώρου, ο Δημήτρης Σπάθης και ο Σάββας Σωτηρόπουλος, μέσα από τις καλές ερμηνείες τους και την ατμόσφαιρα της σκηνής, στο ψυχολογικό θρίλερ “Ο Δαίμονας της Λογική Του”, μας παρουσιάζουν μια ιστορία εσωτερικής αναζήτησης που ‘χτυπάει’ και βαραίνει την ψυχή. Μια παράσταση, κατά τα άλλα, όμως, δυνατή, καλοδουλεμένη από τους συντελεστές της, όσον αφορά στο σενάριο και τη σκηνοθεσία της, αλλά και τον φωτισμό της.

Μια θεατρική δουλειά που δύσκολα θα σταματήσεις να τη σκέφτεσαι, ακόμα και μετά το τέλος της, για πολύ καιρό, και θα καταλάβεις πως, αν τρέφεις την ψυχή σου με τοξικά συναισθήματα, αυτά θα γίνεις. Αλλά, ακόμα και αν νομίζεις πως αιωρείσαι σε δύο διαφορετικούς κόσμους, ανάμεσα σε δαίμονες και αγγέλους, με τον κάθε κόσμο να σου ασκεί τη δική του ξεχωριστή γοητεία… ένα είναι το σίγουρο…

Δεν υπάρχει καλό ή κακό, απλά είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Εσύ!

Περισσότερα εδώ.