Είδαμε την παράσταση ‘Ο Άρντεν πρέπει να πεθάνει’ στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης

Πρεμιέρα στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης για την παράσταση ‘Ο Άρντεν πρέπει να πεθάνει’, το τέταρτο σκηνοθετικό εγχείρημα του Χάρη Φραγκούλη, που παρουσιάστηκε στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων-Λευτέρης Βογιατζής, στα πλαίσια του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών. Με την είσοδό μας στο χώρο, μας τραβούν την προσοχή τα σκηνικά του Αργύρη Πανταζάρα και της Λουκίας Χουλιάρα, τα οποία και αποτέλεσαν σημείο αναφοράς της όλης παράστασης, καθορίζοντας τη δομή και τα νοήματά της.

Δύο κύκλοι το σκηνικό, και στη μέση ο Άρντεν (Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης) να συνομιλεί με μια κούκλα. Ο ίδιος, στατικός καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης, ήταν η κύρια φιγούρα που απέπνεε τον αέρα της ελισαβετινής εποχής, καθήμενος, αναμένοντας τη θλιβερή του μοίρα. Ένας ήρωας περιορισμένος –κυριολεκτικά και μεταφορικά– και χαμένος στις σκέψεις του, που δεν αμφισβητεί ή αναρωτιέται, απλά δείχνει να περιμένει, με συντροφιά μια άψυχη κούκλα, που όσο και να το θέλει ο ίδιος, δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην επικοινωνία του και να του δώσει τις απαντήσεις που ζητά. Πιστεύουμε ότι ο κ. Αβαρικιώτης ήταν από τους καλύτερους της παράστασης, διατηρώντας ένα κύρος και μία βαρύτητα, όχι τόσο με τα λόγια του, αλλά με την όλη σκηνική του παρουσία.

Εντός και εκτός του δεύτερου κύκλου του σκηνικού -που διέθετε τρύπες που λειτουργούσαν ως είσοδοι και έξοδοι των λοιπών ηρώων- λαμβάνει χώρα η δράση. Η άπιστη σύζυγος (Μαρία Πανουργιά) και ο εραστής της (Γιάννος Περλέγκας) σχεδιάζουν τη δολοφονία του Τόμας Άρντεν και περιτριγυρίζονται από τους υπόλοιπους χαρακτήρες του έργου, ως ένα καρουζέλ συναισθηματικών εξάρσεων και αντιφάσεων που, κατά περίπτωση, ήταν από ευχάριστο και διασκεδαστικό έως υπερβολικό και δυσνόητο.

Από τους ηθοποιούς ξεχωρίσαμε τον Γιάννο Περλέγκα, που το χιούμορ του πλησίαζε τη μαύρη κωμωδία με επιτυχία και ήταν από τους πιο διασκεδαστικούς χαρακτήρες, και την Ηρώ Μπέζου που δοκιμάστηκε σε εντελώς αντίθετους ρόλους και μας ενθουσίασε με την ερμηνεία της. Ο Γιάννης Παπαδόπουλος και ο Νικόλας Χανακούλας, ως το ζευγάρι των πληρωμένων δολοφόνων, μας δίχασαν… Υπήρχαν στιγμές που η καρτουνίστικη απόδοση των χαρακτήρων τους ήταν επιτυχής και μας έκανε να γελάσουμε και άλλες που μας φάνηκε παρατραβηγμένη. Δεν παύουν, όμως, να ήταν μια ξεχωριστή νότα στο ιδιόμορφο αυτό καρουζέλ. Ζωντανή η παρουσία της κας Πανουργιά, που, όμως, σε κάποια σημεία μάς φάνηκε να «φωνάζει». Αξιοπρεπής η ερμηνεία του Θάνου Τοκάκη.

Συνολικά, στα θετικά της παράστασης, σκηνικά και κοστούμια που εντάσσονταν πλήρως στο κλίμα της εποχής, ο συντονισμός των ηθοποιών και το «δέσιμο» που αποκάλυπτε τη σκληρή δουλειά που έχει γίνει και η σκηνοθετική ματιά που αγαπά τους νεωτερισμούς και την αισθητική, προς τέρψιν του θεατή. Στα μείον, πέρα από τη μεγάλη –χωρίς διάλειμμα– διάρκεια, η αδυναμία της ταύτισης του θεατή απόλυτα με τα δρώμενα επί σκηνής. Νιώσαμε ότι δεν μπήκαμε στην ατμόσφαιρα του έργου και στον συναισθηματικό κόσμο των ηρώων, αλλά ότι ήμασταν απλά οι θεατές μιας παράστασης ενός ιδιόμορφου κουκλοθεάτρου (ή μήπως αυτός ήταν ο στόχος εξαρχής…;).

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση εδώ. Το πρόγραμμα του Θεάτρου Τέχνης το βρίσκετε εδώ.