Είδαμε την παράσταση ‘Ο αδελφός μου ο Αμαντέους’ στη Μουσική Βιβλιοθήκη “Λίλιαν Βουδούρη” του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών
Στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στην ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα της Μουσικής Βιβλιοθήκης «Λίλιαν Βουδούρη», μπορείς να αγγίξεις την ένταση της αγάπης, αλλά και τα ψήγματα της ζήλειας, της Νάνερλ, της αδελφής του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ.
Μέσα από το ευαίσθητο κείμενο του Μηνά Βιντιάδη και τη θεϊκή έμπνευση στη σκηνοθεσία της Βάνας Πεφάνη, ο θεατής μένει εκστασιασμένος από το χάιδεμα της ψυχής του. Είναι οι μελωδίες του Μότσαρτ, είναι η έμπνευση, είναι οι ερμηνείες, είναι η στιγμή, είναι όλα μαζί.
∞
Στη σκηνή, ένα πιάνο και λίγο πιο πέρα ένα ομοίωμα φουστανιού της εποχής. Και μετά το απόλυτο σκοτάδι. Στον τοίχο προβάλλεται ένας ουρανός και πάνω του τρέχουν άσπρα σύννεφα, ενώ μια νεανική φιγούρα, με μια μακριά κοτσίδα, παίζει μαζί τους.
Σκιές, σύννεφα, θείες μουσικές κι ένας σύγχρονος νεαρός, με ακουστικά στα αυτιά, αγχωμένες από τις εξετάσεις του, προσπαθεί να παίξει τις νότες, ενώ παρακαλεί δυνατά τον Μότσαρτ, να τον εμπνεύσει και να του δείξει την ψυχή του. Και τότε, πίσω από το φόρεμα ξεπροβάλλει η ψυχή του. Η αδελφή του, η Νάνερλ.
∞
Η Μαρία Άννα Βαλμπούργκα Ιγκνάτια Μότσαρτ, γνωστή με το όνομα Μαριάν και το παρατσούκλι Νάνερλ, ήταν ένα παιδί θαύμα, που όμως έμεινε στην αφάνεια. Πρόκειται για την αδελφή του σπουδαίου Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, όπου το 1760, αν και θεωρείτο διάνοια, σπάνιο ταλέντο και δεξιοτέχνης του πιάνου, έπρεπε να μείνει στο περιθώριο, γιατί πολύ απλά ήταν κορίτσι.
Η Μαριάν άρχισε να διδάσκεται τσέμπαλο, από τον πατέρα της, σε ηλικία μόλις επτά ετών, ενώ δίπλα της ο μικρότερος, κατά τέσσερα χρόνια, αδελφός της, ο Βόλφυ, ρουφούσε τα πάντα σαν σφουγγάρι. Τα δύο παιδιά θαύματα, τα συνόδευσε πολλάκις στις περιοδείες τους, ανά την Ευρώπη, ο πατέρας τους, προκειμένου να επιδείξουν το σπάνιο ταλέντο τους, με τη Μαριάν να είναι το πρώτο όνομα. Όμως, σύμφωνα με τα κοινωνικά ήθη της εποχής, στάθηκε αδύνατον η Μαριάν, μετά τα 18 της χρόνια, να συνεχίσει την καριέρα της κι έτσι από το 1769 και μετά, δεν της επιτρεπόταν να δείχνει το καλλιτεχνικό της ταλέντο, καθώς είχε φτάσει πλέον σε ηλικία γάμου.
Τα δύο αδέλφια αναπτύσσουν μεταξύ τους μια πολύ ιδιαίτερη σχέση και επικοινωνούν μέσα από μια αποκλειστικά δική τους μυστική γλώσσα, όσο η Νάνερλ εμπνέεται συνθέσεις κι όσο ο μικρότερος Βόλφυ της, την παρακολουθεί με λατρεία, μαθαίνοντας διαρκώς. Καταλύτης στις ζωές τους ο δεσποτικός πατέρας, ο οποίος «έχει πάντα δίκιο», με τον Αμαντέους να συνεχίζει να κάνει καλλιτεχνικούς θριάμβους, ενώ υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι η Μαριάν συνέχισε, παρά την απαγόρευση, στα κρυφά, να γράφει μουσικές συνθέσεις.
Όμως, η μοίρα στην περίπτωσή της αποδείχτηκε μια σατανική κυρία, που τελικά άδειασε από σκοπό την Νάνερλ και την οδήγησε μακριά από το φως, γράφοντας το ρέκβιεμ της ζωής της, ως την τελετή του τέλους.
Μια συγκινητική ιστορία, που αναφέρεται σε δύο παιδιά που χάθηκαν πολύ νωρίς: η Νάνερλ στα 18 της και ο Βόλφυ στα 35 του.
∞
Σήμερα, ο Μηνάς Βιντιάδης φέρνει στο φως τη ζωή αυτής της σπουδαίας πιανίστριας και μέσα από τις κρυφές της επιθυμίες, αποκαλύπτει τη ζωή της, την ιδιαίτερη σχέση με τον αδελφό και τους γονείς της, τον έρωτα και τη μοναξιά της.
Σε ένα ταξίδι μέσα στον χρόνο, το σήμερα μπλέκει με το χθες, σε μια παράσταση απόλυτα χορογραφημένη, από τον Κυριάκο Κοσμίδη, με κινήσεις που απαιτούν ακρίβεια, χάρη και που μαρτυρούν ατελείωτες πρόβες. Το σκηνικό λιτό, όπως και τα κοστούμια, του Γιώργου Λυντζέρη, που όμως δημιουργούν αίσθηση και μαζί με τους φωτισμούς του Βασίλη Κλωτσοτήρα, αναδεικνύουν το ζητούμενο των δημιουργών της παράστασης.
Η Βάνα Πεφάνη, με τρόπο αριστοτεχνικό, δομεί την πρώτη της ύλη, που δεν είναι άλλη από την αέρινη, Πέμη Ζούνη, η οποία για ακόμη μια φορά αποδεικνύει το πολύπλευρο ταλέντο της. Μαζί της, στέκεται επάξια ο χορογράφος και ηθοποιός, Έλιο-Φοίβος Μπέικο, που, με το καθαρό και φωτεινό του βλέμμα, κερδίζει τις εντυπώσεις, ως ο μικρότερός της αδελφός.
Μέσα σε αυτό το ταξίδι στον χρόνο, άλλοτε στον ρόλο του δασκάλου κι άλλοτε στον ρόλο του πατέρα, ο σημαντικός πιανίστας και μουσικός παιδαγωγός, Διονύσης Μαλλούχος, χαϊδεύει το πιάνο του και γοητεύει τον θεατή με τη σεμνή παρουσία του.
∞
Ο κύριος δίπλα μου απολαμβάνει τη μουσική με μάτια κλειστά, ενώ τα δάκτυλα του κινούνται, ασταμάτητα, πάνω σε ένα εικονικό πιάνο.
«Κι όταν όλα τελειώσουν, η μουσική θα συνεχίζεται, μιας και η σιωπή ακόμη είναι μουσική».
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, Απρίλιος 2023
