Είδαμε την παράσταση ‘Νόμοι της έλξης’ στο Θέατρο 104
H ταυτότητά μου (το έγγραφο, δηλαδή) γράφει ότι γεννήθηκα το καλοκαίρι του 1975 – οδεύω για τα 46 πλέον και, ως παιδί, έζησα πολύ ξένοιαστα τη δεκαετία του ’80, ως έφηβος έχω να λέω ότι ήμουν παρών σε όσα υπέροχα συνέβησαν στα 90s και, ως ενήλικος πια, είδα το meta mellenium, την εποχή που έδεναν τους σκύλους με λουριά από λουκάνικα, την τεχνολογική έκρηξη (έχω ζήσει υπολογιστή με ms dos και κασέτα σαν αυτη του ήχου και φυσικά δισκέτες, τις μεγάλες και floppy φυσικά, θα σέβεστε!), πήρα στεγαστικό για να έχουμε ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας, έζησα την οικονομική κρίση – έχασα τη δουλειά μου και ακόμη παλεύω να βρω μια αξιοπρεπή και τελευταίως την περίοδο του Covid 19. Επιπρόσθετα σε όλα αυτά, θυμάμαι πολέμους στη Λιβύη (τέλη δεκαετίας ’80), Σοβιετικούς στο Αφγανιστάν, πόλεμο στον Περσικό, εμφύλιο στην πρώην Γουγκοσλαβία, ξανά Αφγανιστάν με Αμερικανούς, Ιράκ, Λιβύη ξανά, Συρία και εσχάτως Ρωσοουκρανική σύρραξη.
Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια και τα γεγονότα κάθε είδους, η γενιά μου είχε, καλώς ή κακώς, μια ξεγνοιασιά και μια ασφάλεια – δεν αγχωθήκαμε ποτέ για το τι δουλειά θα κάνουμε αύριο, αν θα μπορέσουμε να αγοράσουμε ένα αυτοκίνητο ή ένα μηχανάκι, αν θα καταφέρουμε να φτιάξουμε κάτι από την εργασία μας. Ούτε στις διαπροσωπικές μας σχέσεις ήμασταν ποτέ σε φάση “είναι μπερδεμένο”, γιατί πολύ απλά δεν το νιώθαμε! Ήταν πολύ απλά όλα και υπήρχε στον αέρα μια διάθεση αισιοδοξίας που σου έφτιαχνε τη μέρα.
Αυτά πριν περίπου 20 χρόνια – σήμερα οι μετά τα 25, λίγο πριν τα 30, δεν μπορούν να λένε ότι έχουν την τύχη να ζουν στο ιδανικότερο περιβάλλον. Τα πάντα γύρω αλλάζουν και ο κόσμος, όπως τον γνωρίζαμε, αναδιαμορφώνεται και σε αυτές τις συνθήκες που ζούμε τα νέα παιδιά συχνά είναι τα μεγαλύτερα θύματα – έχουν, ναι, αρκετές φορές την άγνοια κινδύνου, αλλά έχουν διαφοροποιηθεί τα πάντα γύρω τους και όλοι ψάχνουν να βρουν ρόλους και θέσεις στον χώρο, που κανείς δεν μπορει να τους υποσχεθεί ότι το “σωστό” του τώρα θα ειναι το ίδιο και αύριο.
Σε αυτό το πλαίσιο τοποθετείται και η νεανική κομεντί που παρακολουθήσαμε στο Θέατρο 104, πριν λίγες μέρες. Οι «Νόμοι της έλξης» είναι μια ματιά στην πιο δημιουργική κατάσταση κάθε ανθρώπου, τον έρωτα. Μόνο που τα πράγματα εδώ είναι αρκετά μπερδεμένα! Οι τέσσερις ήρωες ζουν και κινούνται στην πόλη – προσπαθούν να φτιάξουν τις ζωές τους και να ονειρευτούν κάτι όμορφο για το μέλλον. Ένα αγόρι συναντά ένα κορίτσι, το προσεγγίζει με άθλιο τρόπο (δεν το έχει γενικότερα μάλλον ο τύπος) και από όλο αυτό προκύπτει μια φιλία. Κάτι περισσότερο δεν θα μπορούσε, γιατί το κορίτσι έχει σχέση με μια άλλη κοπέλα.
Το αγόρι γνωρίζει ένα άλλο κορίτσι που το πλησιάζει εξίσου “περίεργα”. Η νέα του γνωριμία ζει μια ζωή που δεν τη γεμίζει και ονειρεύεται να γίνει πασίγνωστη, μέσω των social media, και να σκοτώνονται στα πόδια της οι χορηγοί και οι διαφημιστικές. Δημιουργείται μια σχέση που και οι ίδιοι δεν μπορούν να την περιγράψουν… είναι ζευγάρι ή φίλοι που όταν έχουν διάθεση για σεξ, βρίσκονται, βγάζουν τα “μάτια” τους, ξεχαρμανιάζουν και συνεχίζουν τη ζωούλα τους;
Αντιστοίχως, και στο άλλο ζευγάρι τα πράγματα είναι λίγο ομιχλώδη – εδώ η μία κοπέλα κρατάει ένα μυστήριο γύρω από τον εαυτό της, επινοώντας διάφορες ιστορίες για το άτομό της, την ίδια στιγμή που θέλει να γνωρίζει τα πάντα για την σύντροφό της. Αυτό, όπως είναι λογικό, δεν μπορει να δουλέψει και πολύ καλά, οπότε υπάρχουν μικροεντάσεις και σε όλο αυτό επιπρόσθετα κολλάνε και όλα εκείνα που έχει η καθεμία διαφορετικά και κάπου δεν αποδέχονται, όπως αρχικά πίστευαν. Οι τέσσερις αυτοί νεοι θα βρεθούν κάποια στιγμή για μια φιλική μάζωξη, που θα επιδράσει καταλυτικά στις ζωές τους. Κάποιοι θα έρθουν πιο κοντά, άλλοι θα συνεχίσουν τα παιχνίδια, άλλοι θα μπερδευτούν απολύτως…
Τα ζευγάρια θα χωρίσουν και η τετράδα δεν θα ξανασυναντηθεί ποτέ – θα βλέπει ο ένας τον άλλο στα κοινωνικά δίκτυα, που είναι όλοι “φίλοι” – εκεί θα κάνουν ολονύχτιες κουβέντες μεταξύ τους και θα γνωριστούν καλύτερα, εκεί θα αναπτυχθούν κάποιες υποψίες νέων φλερτ… Όταν κάποια στιγμή συναντηθούν κάποιοι εξ αυτών, η αμηχανία θα είναι έκδηλη. Το “κατά πρόσωπο” είναι δύσκολα διαχειρίσιμο και οι κουβέντες μισές και κενές. Η ηλεκτρονική επικοινωνία, που είσαι αυτό που “πουλάς”, χωρίς υποχρέωση πιστοποιήσης, έχει εμποτίσει πλήρως την καθημερινότητά τους και, στις μοναχικές τους στιγμές, ομολογούν πόσο θα ήθελαν και ο έξω κόσμος να ήταν τόσο όμορφος όπως ο ψηφιακός και να μπορούσαν να μιλάνε με τον ίδιο τρόπο που το κάνουν μέσω μηνυμάτων ή εικόνων…
Ο Γιώργος Κατσιφής έγραψε και σκηνοθετεί ένα έργο για τους ανθρώπους της γενιάς και της εποχής του – με αρκετό χιούμορ και χωρίς διάθεση να ωραιοποιήσει ή να κατηγορήσει καταστάσεις· παρουσιάζει τη συνάντηση τεσσάρων τυχαίων νέων και την “κοινή” τους πορεία για τρεις μήνες… Έχω την αίσθηση πως δουλεύοντας μαζί με τους τέσσερις ηθοποιούς, που είναι πραγματικά στην ηλικία των ηρώων, προσπάθησαν να αποδώσουν ένα όσο το δυνατόν πιο φυσικό αποτέλεσμα, ενσωματώνοντας ο καθένας και τις δικές του εμπειρίες – ανησυχίες – σκέψεις. Αυτό δούλεψε και η παράσταση έχει μια ροή αρκετά ευχάριστη και αληθινή – εγώ νόμιζα ότι παρακολουθούσα τους νεότερούς μου συναδέλφους στη δουλειά, που με τον ίδιο, περίπου, τρόπο φέρονται.
Τα τέσσερα νεαρά παιδιά Ναταλία Καντεμνίδη (Δανάη), Εύα Μοσχολιδάκη (Βίκυ), Κωνσταντίνος Πεσλής (Άρης), Νικόλ Χριστοδούλου (Αλίκη), είχαν να ερμηνεύσουν κάτι πολύ οικείο και αυτό θα μπορούσε να τους παγιδεύσει και να παρουσιάσουν το ανάποδο από το προσδοκώμενο, όμως ήταν όλοι τους πάρα πολύ καλοί και μας έκαναν να περάσουμε πάρα πολύ καλά. Η ίδια ομάδα είχε και τη φροντίδα για τα ρούχα και τη σκηνογραφία, πράγμα που επιβεβαιώνει την άνεση που έχουν, αφού το όλον είναι κάτι που το έχουν στήσει μόνοι τους.
Οι «Νόμοι της έλξης» ξεκινάνε από το κλασικό νήμα “αγόρι συναντά κορίτσι” και δεν ακολουθούν τη συνηθισμένη διαδρομή αυτών των ιστοριών, παρουσιάζοντας, με πολύ συνέπεια, αυτό που ζει η γενιά των παιδιών που γεννήθηκαν λίγο πριν ή μετά το 2000. Είναι μια πολύ ευχάριστη θεατρική εμπειρία και σίγουρα τα παιδιά που είναι πιο κοντά στην ηλικία των ηρώων, θα πάρουν πολύ περισσότερα μηνύματα από εμένα – εγώ, και μετά το τέλος της παράστασης, που δεν σου δίνει κανένα δείγμα για το τι μπορεί να έγινε στη συνέχεια, εξακολούθησα να αναρωτιέμαι πώς τα “καταφέραμε” μικροί – μεγάλοι και παγιδευτήκαμε σε αυτό που υποτίθεται ότι ήταν ένα εργαλείο και τοποθετήσαμε μέσα του όλα όσα μας αφορούν και μας ορίζουν. Γιατί πολλοί δυσκολεύονται να λειτουργήσουν έξω από το εικονικό, στο πραγματικό και γιατί οι ήρωες που αναγνωρίζουν ότι κάτι δεν πάει καλά με όλο αυτό, δεν κάνουν κάτι να το αλλάξουν; Και αν για αυτούς τους ήρωες και τη συμπεριφορά τους, να προσπαθούν να “αποδείξουν” πως είναι εκείνο που δείχνουν στα social media, έχουμε ένα χαμόγελο και τη σκέψη “μικροί είναι, θα καταλάβουν”, για τους συνομήλικους και τους μεγαλύτερους, που ακολουθούν την ίδια ακριβώς πορεία, τι θα πρέπει να πω;
Το Θέατρο 104 συνεχίζει να δίνει σκηνή σε νέες ομάδες και ανθρώπους που μιλάνε για το σήμερα, αυτά που ζούμε και μας προβληματίζουν – την προτείνουμε για μια έξοδο στο τέλος μιας εργάσιμης εβδομάδας, που όλοι ζητάμε κάτι να μας χαλαρώσει και να μας ψυχαγωγήσει.
Περισσότερα εδώ.
Θοδωρής Κ., Φεβρουάριος 2022
