Eίδαμε την παράσταση ‘Νίκη, απόψε στο πάρτυ’ στο Θέατρο Φούρνος
Είναι δύσκολο, το γνωρίζουμε όλοι, να επιλέξεις να βαδίσεις τον δρόμο σου και να κάνεις τις επιλογές σου. Ο πρώτος που θα σε αμφισβητήσει στη διαδρομή αυτή, είναι ο ίδιος ο εαυτός σου, καθώς στο περιβάλλον που ζεις και κινείσαι, τα εγχειρήματά σου δεν φαίνονται και τόσο “κανονικά” και οι ψίθυροι με τους ανάλογους χαρακτηρισμούς, όπως και να έχει, περνάνε από τα αυτιά σου και μοιραία σε κλονίζουν – το λίγο ή το πολύ, διαφέρει λόγω του χαρακτήρα του καθενός.
Μια τέτοια περίπτωση αποτελεί και η Νίκη Τριανταφυλλίδη, που ευτύχησε να ξεκινήσει την καριέρα της, τελειώνοντας τη σχολή του Εθνικού, δίπλα σε σπουδαίους θεατρανθρώπους του καιρού εκείνου και να λάβει μέρος σε αρκετές κινηματογραφικές, αλλά και τηλεοπτικές παραγωγές, στη συνέχεια. Όταν, όμως, κάτι μέσα σου σε “τρώει”, όταν αισθάνεσαι ξένος μέσα στον χώρο που κινείσαι, ψάχνεις να βρεις έναν τρόπο έκφρασης για να μην σε πνίξει όλο αυτό το συναίσθημα. Βήμα για αυτήν την εκτόνωση, αποτέλεσε η δική της θεατρική στέγη και, σε δεύτερο χρόνο, η συγγραφή θεατρικών έργων που ανέβαζε η ίδια. Το πλέον προσωπικό έργο, που αποτελεί και μια απεικόνιση του πλούσιου συναισθηματικού της κόσμου, είναι το «Πάρτι στο σπίτι της Ελισάβετ Π», που πρωτοπαρουσιάστηκε σε κοινό το 1994 και έκτοτε δεν το ξαναείδαμε.
Στο Θέατρο Φούρνος, η Νάνα Παπαδάκη, με τη συνδρομή της Ρούλας Πατεράκη στη σκηνοθεσία, επιχειρούν μια διασκευή του πολυπρόσωπου αυτού έργου σε μονόλογο. Εγχείρημα τολμηρό, γιατί στο αρχικό κείμενο, πέραν της πρωταγωνίστριας, Victory of the Rose, υπήρχαν και άλλα γυναικεία πρόσωπα, που συνδιαλέγονταν με την ηρωίδα ή την παρατηρούσαν, καθώς εκείνη μεταμορφωνόταν σε αυτά, πλην των λοιπών ρόλων. Και δύσκολο ταυτόχρονα, καθώς ο έντονος συναισθηματισμός του κειμένου και οι εναλλαγές των προσώπων, απαιτούν μεγάλο ερμηνευτικό μόχθο για να περάσει όλη αυτη η ενέργεια στο κοινό.
Η πρώτη μας εικόνα είναι ενός δωματίου, που περιμένει κάποιον ή κάποιους να υποδεχτεί. Η οικοδέσποινα, όταν εμφανίζεται, μας ενημερώνει πως θα έρθουν οι φίλοι της και γι’αυτο έχει κάνει όλες αυτές τις ετοιμασίες και έχει “στολίσει” με κάποια πολύ ιδιαίτερα αντικείμενα τον χώρο και επιπλέον έφτιαξε χειροποίητο λικέρ για να τους προσφέρει. Παράλληλα με το πάρτυ, και ενώ διασκεδάζει τους ανθρώπους που την τίμησαν, μέσα της έχει ξεκινήσει ενα ταξίδι… ένα οδοιπορικό σε πρόσωπα και ρόλους που η ηρωίδα κλήθηκε να υποδυθεί, και στη σκηνή και στη ζωή, με ταυτόχρονες αναφορές σε ανθρώπους που διαμόρφωσαν την προσωπικότητά της. Το πάρτυ γίνεται προσωπική υπόθεση και εικόνες διαδέχονται η μία την άλλη, διαμορφωντας ένα περιβάλλον σύνθετο και πολυεπίπεδο, που ακόμη και σήμερα δεν μπορεί κάποιος στην πρώτη θέαση να συλλάβει όλες τις αποχρώσεις του, πόσο δε την εποχή που παίχτηκε για πρώτη φορά. Η μαγεία του ανεξήγητου και του ασύλληπτου, μιας πολύ σημαντικής προσωπικότητας επί σκηνής.
Η Ρούλα Πατεράκη ξεφεύγει από τις νόρμες μιας “τυπικής” σκηνοθεσίας και στήνει ένα χορογραφημένο θέαμα, που κυριαρχεί το συναίσθημα, μαζί με όλα εκείνα τα στοιχεία που συνέθεταν το “αίνιγμα” Νίκη Τριανταφυλλίδη, και με τον λόγο να ακούγεται δυνατά και καθαρά, μεταφέροντας όλη την εσωτερικότητα και την ποιητικότητά του, συνεπικουρούμενος από το οπτικοακουστικό περιβάλλον και την ψηφιακή επεξεργασία του, που υπογράφει για τις ανάγκες του έργου, ο εικαστικός Αβράαμ Παπαβραμόπουλος και το πολύ λειτουργικό-δημιουργικό σκηνικό που κατασκεύασε ο Θανάσης Θαλασσινός. Η Νάνα Παπαδάκη, με εμφάνιση και δυναμισμό νύμφης, έδωσε ρεσιταλ ερμηνείας, κάνοντάς μας να βλέπουμε κάποιες στιγμές τη συγγραφέα του κειμένου, που επικοινωνει σκέψεις και όχι μια ηρωίδα της. Είχε όλα εκείνα τα στοιχεία που απαιτούσε αυτός ο ρόλος και μεταμορφωνόταν, χωρίς να μας ξενίζει, σε όλα τα πρόσωπα του έργου και συνδιαλεγόνταν μαζί τους, κάτι που αντικειμενικά, πέρα από ταλέντο, φανερώνει και μια βαθιά αντίληψη και ενσυναίσθηση για αυτό που επέλεξε να ερμηνεύσει και όσα επιθυμεί να μεταδώσει – μηνύματα για τη γυναίκα και όσα της “απαγορεύονται”, για την καθημερινή της πάλη να αποδείξει ότι με αξία απέκτησε ό,τι έχει, για τα πολλά που προσφέρει ποικιλοτρόπως στη ζωή και η πατριαρχία εξακολουθεί να μην της τα αναγνωρίζει – αντιθέτως μάλιστα, συχνά τα παρουσιάζει και ως “υποχρεώσεις” της· για αυτήν την ισότητα, που μπορεί νομικά να υπάρχει, αλλά εκατομμύρια παραδείγματα αποδεικνύουν πως είναι ένα καλογυαλισμένο ψέμα.
Στο Θέατρο Φούρνος προσήλθαμε με “άγνωστες” προσδοκίες και φύγαμε απόλυτα ενθουσιασμένοι για το σύνολο αυτού που παρακολουθήσαμε, τόσο καλλιτεχνικά όσο και ψυχικά. Αποτελεί μια από τις πολύ ευχάριστες εκπλήξεις της θεατρικής χρονιάς, που οσονούπω ολοκληρώνεται στις κλειστές αίθουσες, και είμαι σίγουρος πως με τα ίδια συναισθήματα θα αποχωρήσετε και όσοι θα επιλέξετε να τη δείτε σε μια από τις τέσσερις τελευταίες της παραστάσεις μέχρι τις 05/06.
Περισσότερα εδώ.
Θοδωρής Κ., Μάιος 2022
