Είδαμε την παράσταση ‘Μπλε’ στο θέατρο Άλφα
Μπορείς να πεις ότι παρακολουθείς βωβό, ασπρόμαυρο κινηματογράφο. Απλά, δίπλα στον Stan Laurel (Λιγνός) δεν βρίσκεται το ταίρι του, ο Oliver Hardy (Χοντρός), αλλά μια αιθέρια ξανθή ύπαρξη. Μπλε, μια βωβή παράσταση, η οποία αναφέρεται στη σημασία της συντροφικότητας και στην αποδοχή του άλλου.
Μια σπουδή για το πώς η άσπρογκρι, άχρωμη και άτολμη ζωή μας μπορεί να αποκτήσει χρώμα. Μια παράσταση που ξαφνιάζει ευχάριστα τον θεατή και δεν του επιτρέπει, για μια ώρα, να πάρει τα μάτια του από τη σκηνή. Μια παράσταση, στην κυριολεξία, προορισμού, η οποία στηρίζεται στο πηγαία ταλέντο των δύο πρωταγωνιστών της. Αν και πρέπει να παραδεχτούμε ότι το σκηνικό, το οποίο αποτελεί το δομικό συστατικό της, είναι ο τρίτος πρωταγωνιστής.
Ο Αρχιτέκτων Μηχανικός και σκηνογράφος Ντέιβιντ Νεγρίν, κάνει το όνειρό του πραγματικότητα και ανεβάζει στη σκηνή τους μοναδικά ταλαντούχους, όλο εκφραστικότητα, Παντελή Πάγκαλο και Δανάη Μιχαλάκη, και καταφέρνει, έτσι στα βουβά, να μας κάνει να αισθανθούμε χαρά, γέλιο, συγκίνηση, ξάφνιασμα, εν μέσω, όμως βαθειάς, σκέψης.
∞
Τι συμβαίνει, όταν στον μουντό κόσμο ενός ψυχαναγκαστικού τύπου θα μπει ένα άλλο πλάσμα; Ή μήπως είναι η άλλη πλευρά του ίδιου του εαυτού που ξεπετιέται και τον φέρνει σε αμηχανία; Ή τελικώς το καλά κρυμμένο του θέλω για τη συντροφικότητα βγήκε στην επιφάνεια; Ή τα σκουπίδια, που κρύβει κάτω από το χαλί, μπορούν να «μεταλλαχτούν» και να φέρουν την αλλαγή στη βαρετή καθημερινότητά του; Ή… Πολλά ή, μιας και η βωβή αναπαράσταση μιας ιστορίας επιδέχεται πλήθος ερμηνειών.
Τελικά, ο ψυχαναγκαστικός, βαρετός, άτολμος, τακτικός, μοναχικός άνδρας (Παντελής Πάγκαλος) μετά από μια απροσδόκητη επαφή με κάτι αιθέριο (Δανάη Μιχαλάκη), προβληματίζεται, παρασύρεται και αποφασίζει να δώσει χρώμα στη ζωή του. Εδώ, ο Νεγρίν, ως άλλος Copperfield, αλλάζει όλο το σκηνικό και η μουντή άσπρογκρι σκηνή χρωματίζεται σταδιακά, σηματοδοτώντας έτσι την αλλαγή στη ζωή του ήρωα του. Οι δε Πάγκαλος και Μιχαλάκη, μέσω της μιμητικής τέχνης, απεικονίζουν εκπληκτικά την ιστορία, ενώ εσύ δεν ξέρεις ποιον να πρωτοκοιτάξεις.
Μπορεί στην παράσταση να μην υπάρχουν λόγια, υπάρχει όμως η έκπληξη, η πρωτοτυπία, το διάχυτο χιούμορ, οι διαρκείς εναλλαγές, τα τρυφερά μηνύματα και η τρυφερότητα. Υπάρχει, επίσης, η Άννα Μονογιού, που υποστηρίζει σκηνοθετικά, και η χορογράφος, Χριστίνα Φωτεινάκη, που υπογράφει την κίνηση, ενώ μια υπέροχη μουσική συντροφεύει τους ήρωές μας. Είναι ο συνδυασμός όλων αυτών που καταφέρνει να σου μιλήσει, χωρίς λόγια. Κι έτσι μέσα από Μπλε μπορείς να δεις όλα τα χρώματα της ζωής…
∞
Ο Ντέιβιντ Νεγρίν, δηλώνει ότι η απουσία λόγου σε αυτήν την παράσταση, δεν αποτελεί απόπειρα πρωτοπορίας και εναλλακτικού θεάτρου, αλλά είναι απλά η αδυναμία του να εκφράσει τις σκέψεις του με λόγια. Όμως, με αυτή την απουσία λόγου, τελικά καταφέρνει να ειπωθούν πολλά περισσότερα… Με τη συνοδεία της υπέροχης μουσικής, του πληθωρικού ταλέντου όλων των συντελεστών και της ευρηματικής και ευφάνταστης σκηνογραφικής σκέψης του Νεγρίν, η παράσταση αφήνει το πιο γλυκό της αποτύπωμα στις ψυχές μας.
Μια παράσταση που εξαιτίας της βουβής ιδιαιτερότητας της, μπορεί άνετα να παρακολουθηθεί από παιδιά κάθε ηλικίας, για κωφά άτομα, αλλά και για τους μη ομιλούντες ελληνικά.
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, Φεβρουάριος 2020
