Είδαμε την παράσταση ‘Μισά Μισά’ στο θέατρο Γκλόρια Μικρό
Βράδυ Παρασκευής. Κέντρο Αθήνας.
– Πόσα χρόνια έχουμε να περπατήσουμε από το μετρό ως το Atrium; (Σιωπή)
– Έχω καλό προαίσθημα γι’ απόψε, θα γελάσουμε σίγουρα.
– Σου έχω εμπιστοσύνη, γιατί η μέρα μου ήταν εντελώς σκ@τ@νι@!
Στο ταμείο του θεάτρου, η ευγενέστατη κοπελιά μάς δίνει τα εισιτήρια και μας ενημερώνει για την ώρα έναρξης. Πρώτη εικόνα, μπαίνοντας στην αίθουσα, ένα πηγάδι και μαύροι τοίχοι.
Έξυπνο σκηνογραφικό εύρημα, που με παρέπεμψε και σε μια μαύρη αδηφάγα τρύπα…
Το πηγάδι – δωμάτιο της κατάκοιτης μητέρας των δύο ετεροθαλών αδερφών, είναι ο άξονας που περιστρέφεται όλο το έργο. Ένα θηλυκο πρόσωπο, που ακόμα και σε αυτή την κατάσταση, εξουσιάζει, τρόπον τινά, τις ζωές των παιδιών της. Ο Κάρλος, ο γιος που τα τελευταία 15 χρόνια έχει αναλάβει τη φροντίδα της ηλικιωμένης μάνας, εμφανίζεται πρώτος και, μετά από μια βαρβάτη κρίση, αρχίζει να σκέφτεται μήπως είναι καλή λύση να πεθάνει η μάνα, ώστε να απαλλαγεί από τη φροντίδα της και να κάνει επιτέλους το ταξίδι που ονειρεύεται. Τα σχέδια του χαλάει, εν μέρει, ο Χουάν, ο αδερφός του, που έχει κάνει την ίδια σκέψη για την “έξοδο” της άρρωστης γερόντισσας.
Στις σκηνές που ακολουθούν ανοίγει η βεντάλια της προβληματικής σχέσης των δύο αντρών, που επικουρείται από την ξινή σύζυγο του Χουάν, που μοναδικό σκοπό έχει να καρπωθεί το μεγαλύτερο μέρος από τις οικονομίες της άρρωστης μάνας. Τα δύο αδέρφια είναι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους, αλλά αλληλοσυμπληρώνονται και ο ένας δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την παρουσία του άλλου. Οι απόπειρες να “τελειώσουν” τη μητέρα τους είναι εξαιρετικά κωμικοτραγικές και δείχνουν γλαφυρά το δέσιμο των παιδιών με τη μητέρα και τη δυσκολία να κοπεί ο δυνατός δεσμός τους.
Στο δεύτερο μέρος, έχω την αίσθηση ότι η έννοια της μάνας ξεφεύγει από τα στενά όρια της βιολογίας και παίρνει τη μορφή της μαμάς-πατρίδας και των δεινών που προκαλεί στους ανθρώπους της. Το έργο απομακρύνεται από τη στενή ισπανική επικράτεια και μιλάει για τις απανταχού πατρίδες. Οι δύο ήρωες, στο τέλος, μένουν ακόμη μια φορά ξεκρέμαστοι και προδωμένοι από τη μαμά (πατρίδα) και, προσπαθώντας να μαζέψουν τα κομμάτια τους, ψάχνουν το γιατί πρέπει, σε αυτή τη σχέση, να είναι αυτοί που πληγώνονται πάντα…
Πολύ ωραίο έργο, σύγχρονο, φρέσκο, με ήρωες που μπορείς εύκολα να ταυτιστείς και να αντιστοιχίσεις τους υπόλοιπους με πρόσωπα του περιβάλλοντός σου (π.χ. νύφες, όπως καλή ώρα έχω εγώ, και αδέρφια, επίσης). Έξυπνη σκηνοθετική ματιά του Γιάννου Περλέγκα, που αξιοποιεί στο έπακρο το πολύ δυνατό κείμενο της παράστασης. Ωραίος ρυθμός και δημιουργικό χτίσιμο των δύο ηρώων που αποδομούνται από την ανθρώπινη υπόστασή τους και παίρνουν το σχήμα δύο υπερμεγεθών καρικατουρών – κάθε τους ενέργεια προσεγγίζεται από τη σκοπιά της γελοιότητας, που δε διαφέρει και πολύ κι από την καθημερινότητά μας πλέον. Τα δύο αδέρφια οδηγούνται, για λόγους που φαντάζουν νομοτελειακοί, στη σύγκρουση και στην καταστροφή, χωρίς να υπάρξει κάποιος νικητής – είναι οι μικροί καθημερινοί εμφύλιοι που για κάποιο λόγο υπάρχουν, γιατί κάποιους εξυπηρετούν…
Ο Θάνος Τοκάκης κσι ο Θανάσης Δήμου είναι εκπληκτικοί στους ρόλους τους! Ο πρώτος, ως ο άξεστος, κουτοπόνηρος, ημιμαθής τεχνίτης που θέλει να απλώσει τα χέρια του πιο μακριά από εκεί που φτάνουν και ο δεύτερος, ως ο φοβισμένος δασκαλάκος που απλά θέλει να ζήσει, είναι δύο εξαιρετικές ερμηνείες από κάθε οπτική. Φιγούρες που ευδοκίμησαν και στη χώρα μας, την εποχή που δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα, και συναντάμε στην κατάληξή τους καθημερινά δίπλα μας.
Πανέξυπνη σκηνογραφία, με το πηγάδι-δωμάτιο μαμάς-μαύρη τρύπα, που έχουν παγιδευτεί οι ήρωες και τον τοίχο-μαυροπίνακα που γράφουν οι δύο ήρωες (no more spoilers!). Ωραίες μουσικές και φώτα (συμπαθήσαμε πάρα πολύ τον τεχνικό της παράστασης, που τη ζούσε και γέλαγε μαζί μας και πρώτος σηκώθηκε όρθιος στο τέλος να χειροκροτησει τους δύο πρωταγωνιστές, πράγμα που κάτι δείχνει) και φυσικά πολύ-πολύ ωραία ρούχα!
Από τις σημαντικά ευχάριστες εκπλήξεις των θεατρικών μας εξόδων φέτος, που όχι μόνο επαλήθευσε την υποψία μας ότι είναι μια καλή παράσταση, αλλά την ξεπέρασε κατά πολύ. Προλαβαίνετε να την απολαύσετε μέχρι την Κυριακή των Βαΐων που ρίχνει αυλαία· μην τη χάσετε για κανένα λόγο.
Περισσότερα εδώ.
Τheodore a.k.a. Evil Chef, Aπρίλιος 2019
