Είδαμε την παράσταση ‘Mind the Gap’ στο θέατρο Μεταξουργείο
Mind the Gap ή αλλιώς Προσοχή στο Κενό ή το Αέναο Ταξίδι του Νου και της Ψυχής…
Η μικτή χοροθεατρική ομάδα «Dagipoli», με τους μοναδικούς Φαίη Μάλαμα, Κλητώ Τσιγκρή, Κατερίνα Αλεξοπούλου, Φανή Παρλή, Σωτήρη Ταχτσόγλου, Mario – Sergio Bushi και Γιώργο Χρηστάκη, σπάνε τα ταμπού και με ανατροπές ανοίγουν καινούργιους δρόμους κι έτσι αλλάζουν τις ισορροπίες. Με τις χορογραφίες του Γιώργου Χρηστάκη, τη μουσική επιμέλεια του Κώστα Λειβαδά και τους φωτισμούς του Γιώργου Καρακουλάκη, οι ασυμμετρίες και οι ποικιλομορφίες των σωμάτων, καθώς και η διάδραση μεταξύ αναπήρων χορευτών και μη, είναι απλά συγκλονιστική.
Καλλιτέχνες, οι οποίοι έχουν αποδεχτεί τον εαυτό τους κι έχουν αποφασίσει ότι η ύπαρξή τους δεν περιορίζεται από κανένα στερεότυπο… Καλλιτέχνες που μετουσιώνουν το μειονέκτημα σε κίνηση και εν τέλει σε τέχνη.
Οι δυνατότητες που έχει το σώμα του κάθε χορευτή είναι μεν διαφορετικές και διακριτές, αλλά η διαφορετικότητα αυτή εξαφανίζεται και ο θεατής, όσο αμήχανος κι αν είναι αρχικά, εστιάζεται στην υψηλή αισθητική και στην ένταση των συναισθημάτων των χορευτών. Κι έτσι επαναπροσδιορίζει την «αρτιμέλεια», το «κανονικό», το «φυσιολογικό» και το «ατελές». Ενώ ακόμη και η έννοια της τέχνης επαναπροσδιορίζεται…
∞
Αυτή την αμηχανία των πρώτων στιγμών, την ακολουθεί ο θαυμασμός. Η αναπηρία είναι παρούσα, μόνο στα πρώτα λεπτά της παράστασης, μιας και θα ήταν υποκριτικό να την αγνοήσεις, αν και πολύ γρήγορα οι αισθήσεις σου συνεπαίρνονται από το μεγαλείο ψυχής και την απίστευτη προσπάθεια. Και το συνταίριασμα όλων αυτών των πλασμάτων.
Όμως, ξεκάθαρα, στο τέλος αυτό που χειροκροτείς είναι το εξαιρετικό καλλιτεχνικό αποτέλεσμα!
Στην παράσταση που παρακολούθησα, guest star ήταν η, εδώ και τουλάχιστον 20 χρόνια, χορεύτρια Ειρήνη Μαυροματάκη. Μια χορεύτρια, με φυσιολογία νανισμού λόγω ατελούς οστεογένεσης, η οποία κατάφερε να βαδίζει με πατερίτσες και να χορεύει και να εκφράζεται χωρίς αυτές και να δηλώνει πως «όταν χορεύω, δεν υπάρχει η αναπηρία μου».
Εντυπωσιακό ήταν επίσης ότι ο χορευτής Mario – Sergio Bushi είχε τις προηγούμενες ημέρες ένα ατύχημα και κατάφερε να ολοκληρώσει την παράσταση με το αριστερό του χέρι σε νάρθηκα. Έχοντας θέληση και τη συμπαράσταση των υπολοίπων της ομάδας του, τα κατάφερε. Και ίσως, ως αρτιμελής, να ήρθε πρόσκαιρα στη θέση των μη αρτιμελών συνοδοιπόρων του στον χορό…
Και το μήνυμα είναι ένα: είτε είσαι προσωρινά ανάπηρος εξαιτίας ενός ατυχήματος, είτε είσαι σε αμαξίδιο ή στηρίζεσαι σε πατερίτσες ή είσαι αρτιμελής, η προσπάθεια, το πείσμα, η θέληση και η αγάπη είναι το κλειδί για τη νίκη!
∞
Ο Γιώργος Χρηστάκης, το 2004, δημιουργεί την μικτή χοροθεατρική ομάδα «Dagipoli Dance Co», η οποία αποτελείται από χορευτές με ή χωρίς αναπηρία και έχει στόχο την εξερεύνηση των ορίων και των διαφορετικών ικανοτήτων του καθένα ξεχωριστά.
Έτσι η ομάδα τιμά τη διαφορετικότητα, συμμετέχοντας σε ελληνικά και διεθνή δρώμενα, μέσω των οποίων καταφέρνει να αναγνωριστεί και εδραιώνεται ισότιμα στον χώρο της τέχνης και του σύγχρονου χορού, δημιουργώντας ένα μοναδικό στον κόσμο σχήμα. Συνεργάζονται δε με καταξιωμένους δημιουργούς στη μουσική και στα κείμενα που συνοδεύουν αυτό το νέο κινησιολογικό λεξικό που δημιουργούν.
∞
Μόνο όταν ζεις και κινείσαι ενεργά και καθημερινά μέσα στην κοινωνία, μόνο όταν εκτίθεσαι στα μάτια του περίεργου διπλανού σου, όσο τραγικά άβολα κι αν νιώθεις, τότε μόνο μπορείς να ενσωματωθείς σε αυτήν και να πάψεις να είσαι ο ανήμπορος ανάπηρος…
Και το κλειδί είναι η εκπαίδευση και η συνεκπαίδευση. Αυτά και άλλα πολλά πρεσβεύει και υποστηρίζει με σθένος ο Γιώργος Χρηστάκης, κύρια υποστηρικτής των δικαιωμάτων των ατόμων με αναπηρία, χορευτής σε αναπηρικό αμαξίδιο, χορογράφος, πρωταθλητής μπάσκετ και υποψήφιος διδάκτωρ Κοινωνικής Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου.
∞
«…Έχει ο καιρός μαθές γυρίσματα, το ριζικό ’χει ρόδες, κι ο νους του ανθρώπου κάθεται αψηλά και τις στρουφογυρίζει· άιντε, και κλότσο ας δώσουμε της γης, να πάει την κατρακύλα…».
“Mind the Gap”. Μια εξαιρετική παράσταση για όλους όσους κατανοούν και υποστηρίζουν το διαφορετικό, για όσους διαθέτουν ένα διευρυμένα οπτικό σύγχρονο πεδίο, για όσους αποδέχονται την ποικιλομορφία και για όσους τελικά είναι απλά άνθρωποι που αγαπούν την τέχνη σε όλες τις μορφές της.
Βλέπεις, η τέχνη οφείλει να ξεπερνά όλα τα εμπόδια και όλες τις συγκρούσεις, ώστε να πηγαίνει άλματα πιο κει… πέρα από το ανούσιο, τις νόρμες και τα στερεότυπα…
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, Οκτώβριος 2020
