Είδαμε την παράσταση ‘Μια στάση πριν’ στην Αθηναΐδα

Σε ένα γνώριμο, από την καθημερινότητά μου, σκηνικό, αυτό του μετρό, απολαύσαμε την παράσταση ‘Μια στάση πριν’ στην Αθηναΐδα. Όμως, αν και το σκηνικό ήταν οικείο, η εμφάνισή του ήταν πλήρως εγκαταλελειμένη, με μεταποκαλυπτικά στοιχεία! Οι μόνοι εν δυνάμει επιβάτες, ένας άνδρας και μια γυναίκα, εμφανίζονται μπροστά μας, ο μεν σε βιασύνη και πανικό και η δε ήρεμη και αγέρωχη. Το τρένο, ωστόσο, γιατί δεν φθάνει; Γιατί δεν υπάρχει κανένας άλλος να περιμένει τον συρμό; Και πώς γίνεται να μην έχει βγει μια ανακοίνωση, αν κάτι έχει συμβεί και υπάρχει αυτή η ασυνήθιστη καθυστέρηση;

Δυο άγνωστοι με τον ίδιο αρχικό σκοπό, αλλά με διαφορετικό προορισμό. Αρχίζουν μια τυπική, όσο και ψυχρή κουβέντα, που μας αποκαλύπτει μικρά κομμάτια του χαρακτήρα τους. Αυτός ένας υπερφιλόδοξος νέος 35 ετών που κυνηγά μια πολυπόθητη προαγωγή και αυτή μια κυρία μεγαλοαστή που εκπέμπει τον αναμενόμενο σνομπισμό και διαθέτει το ανάλογο ύφος. Η ανησυχία για το τι συμβαίνει τους αναγκάζει να έρθουν πιο κοντά και μοιραστούν ακόμα πιο προσωπικά δεδομένα. Μυστικά που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα τα ομολογούσαν ποτέ! Δύο διαμετρικά αντίθετες προσωπικότητες που τους χωρίζει η κοινωνική και οικονομική θέση, αλλά τους ενώνει η φύση και το περιεχόμενο της ομολογίας του ενός στον άλλον. Ο εγκλεισμός τους τροφοδοτεί τα ένστικτά τους και, χωρίς να γνωρίζουν αν θα φύγουν ποτέ από τον χώρο του σταθμού, δεν διστάζουν να αποκαλυφθούν και να ξεγυμνώσουν τις ψυχές τους, τις φορτωμένες με απωθημένα. Το κλίμα γίνεται όλο και πιο βαρύ, όσο περνά η ώρα, και φθάνει στα όρια του θρίλερ, χωρίς να λείπει και ένα διακριτικό χιούμορ. Το τέλος της παράστασης είναι μάλλον η αιώνια τιμωρία τους…

Πρόκειται για μία συνολικά πολύ δομημένη παράσταση που αποσπά εξαιρετικές ερμηνείες από τους δύο πρωταγωνιστές, Ηρώ Μουκίου και Θοδωρή Αντωνιάδη, υπό την καθοριστική σκηνοθετική καθοδήγηση του Δημήτρη Μάριζα, σε ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο του Βασίλη Ρίσβα. Λειτούργησαν υπέρ της παράστασης ο φωτισμός και η μουσική, ενώ το σκηνικό ήταν ιδανικό, κάνοντάς μας να αισθανθούμε ότι είμαστε κι εμείς ‘παγιδευμένοι’ στο σταθμό. Την επόμενη μέρα, στο δρόμο για τη δουλειά, και περιμένοντας τον συρμό, κοίταξα προσεκτικά τον χρόνο άφιξης και αναρωτήθηκα… Ευτυχώς, δεν καθυστέρησε καθόλου…

Περισσότερα εδώ.