Είδαμε την παράσταση ‘Μια μέλισσα τον Αύγουστο’ στο Vault
Από τη μεγάλη οθόνη του κινηματογράφου και της τηλεόρασης κατ’ ευθείαν επί σκηνής. Η υπόθεση γνωστή: Ο Χάρης βρίσκεται σε μια απομονωμένη παραλία με τις τρεις γυναίκες της ζωής του. Τη σύζυγό του, Βασούλα, τη Γερμανίδα ετεροθαλή αδελφή του, Χιντελγκαρντ, και την ερωμένη του, Μαρία – ψυχολόγο στο επάγγελμα, αλλά και ιατρό του Χάρη, που παριστάνει την κωφάλαλη φίλη της αδερφής του. Όλα κυλούν ομαλά, μέχρι τη στιγμή που μια μέλισσα τσιμπάει τον αλλεργικό Χάρη, εκείνος πρήζεται κι εμφανίζεται ο “άλλος του εαυτός”, εκείνος που προκαλεί διαρκώς τη συνείδησή του, ο “χοντρός”, οι φόβοι του προσωποποιημένοι.
Ζούμε σε μια κοινωνία μεγαλωμένοι στο φόβο.
Φοβόμαστε την μοναξιά. Αυτήν την πιθανότητα μη μας εγκαταλείψουν, την έχουμε από παιδιά, αλλά και αργότερα, μεγάλοι, π.χ. στην περίπτωση διαζυγίου. Όσο και αν αγαπάμε κάποιους ανθρώπους, πιστεύουμε ότι δεν τους κάνουμε πραγματικά ευτυχισμένους, με αποτέλεσμα να φύγουν μακριά μας.
Ο φόβος της απόρριψης… Σε κάποια φάση της ζωής μας, όλοι την έχουμε εισπράξει, αλλά και την έχουμε αποδώσει. Ο φόβος της απόρριψης πηγάζει από την ανάγκη για αποδοχή και την πιθανότητα της μη πραγματοποίησης της.
Η φοβία της προδοσίας. Κλεινόμαστε στο καβούκι μας, στήνουμε έναν τοίχο και δεν αφήνουμε κανέναν να μπει μέσα. Έτσι, δεν εμπιστευόμαστε και δεν ανοιγόμαστε σε κανέναν, άρα δεν κινδυνεύουμε να προδοθούμε.
Ο φόβος για τον θάνατο. Ο τρόμος του θανάτου, του δικού μας ή των οικείων μας, είναι κοινός σε όλους τους ανθρώπους.
Πόσο δική μας μπορεί να είναι μια ζωή γεμάτη από φόβους; Και μπορούμε πραγματικά να τους ξεπεράσουμε; Ή είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε για πάντα με τον “χοντρό” μέσα μας;
Μια μουσική παράσταση που, εκτός από προβληματισμούς, προσφέρει απεριόριστη διασκέδαση, γέλιο και χαρά. Προσεκτικά επιλεγμένοι ηθοποιοί, και κυρίως νέα πολύ ταλαντούχα παιδιά, ο Βασιλόπουλος Κωνσταντίνος, η Καλυβά Μαρία, ο Κυπριανού Άρης, ο Μαγκλάρας Δημήτρης, η Μανωλάκου Σοφία και η Παπακωνσταντίνου Βάλια, δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό και καταφέρνουν να κεντράρουν στο επιθυμητό συναίσθημα κάθε σκηνής.
Από Μάρτη καλοκαίρι, λέει ο λαός, και δη Αύγουστος! Και εμάς μας δρόσισε πολύ με την αύρα της και μας ταξίδεψε αυτή η παράσταση. Μην ξεχάσετε να πάρετε μαγιό και αντηλιακά!
Και λίγα λόγια από τον Θοδωρή (Evil Chef):
Όταν ανακοινώθηκε η παράσταση στο Vault, σκέφτηκα να την δω. Μετά δεν ξέρω γιατί μπλόκαρα και τρόμαξα στην ιδέα εκείνη. Τελικά την είδα – χωρίς να έχω παρακολουθήσει ποτέ την ταινία και με μοναδικό εχέγγυο τον σκηνοθέτη της, που έχω δει σχεδόν ό,τι έχει κάνει στο θέατρο.
Όταν καταφέρνεις μια θεατρική αίθουσα με τα ελαχιστότερα των μέσων να τη μεταμορφώσεις σε ερημικό νησάκι, αξίζεις το χειροκρότημά μου. Αμα δε και οι ηθοποιοί σου είναι τόσο εξαιρετικοί που φτιάχνουν το κέφι όσων έχουν παρακολουθήσει την παράσταση, τότε ανεβαίνεις περισσότερο στην εκτίμησή μου.
Από τις σίγουρα υποτιμημένες δουλειές φέτος (πολλοί που γνώριζαν το φιλμ φοβήθηκαν, μάλλον, ότι δεν μπορεί να αποδοθεί θεατρικά η ιστορία και δεν την είδαν), νιώθω ευτυχής που την παρακολούθησα. Προσωπικά δε, κουβαλάω έναν “χοντρό” μέσα μου, αλλά και έναν “τσίρο” και, όταν κι εγώ καταφέρω να τον διώξω, θα χαρώ διπλά, αν μαζί του φύγουν και τα 30 έξτρα κιλά του που με έχει υποχρεώσει να κουβαλάω συνεχώς… Αφού τα κατάφερε ο Χάρης γιατί όχι κι εγώ;
Περισσότερα εδώ.
