Είδαμε την παράσταση ‘Μη σκοτώνεις τη μαμά’ στο θέατρο OLVIO

«Εκεί που είσαι ήμουνα κι εκεί που είμαι θα’ρθεις» μου έλεγε από μικρή η γιαγιά μου και, μεγαλώνοντας, αντιλαμβάνομαι όλο και περισσότερο την πολυδιάστατη έννοια αυτής της έκφρασης. Είναι πέρα από το γήρας, τη γνώση, την εμπειρία και τις αναθεωρήσεις ζωής που φέρνει ο χρόνος. Είναι η συνειδητοποίηση ότι τελικά μάλλον μοιάζεις περισσότερο σε κάποια που στο παρελθόν μπορεί να προσωρινά να είχες επικρίνει, απορρίψει ή και «σκοτώσει» στο μυαλό σου πολλές φορές. Ναι, είναι πολύ πιθανό να έρθει εκείνη η μέρα που θα αντιληφθείς ότι κάνεις παρόμοιες επιλογές ζωής και συμπεριφέρεσαι όπως η μητέρα σου!

Η συγκεκριμένη παράσταση έρχεται να φέρει μπροστά στα μάτια μας μια εκδοχή της ανωτέρω διαπίστωσης, κάνοντας την πραγματικότητα ακόμα πιο προφανή και δημιουργώντας μας συναισθήματα βαθιά, που ίσως θεωρήσαμε δεδομένα και τα κρύψαμε κάπου μέσα μας. Τέσσερις γυναίκες μέσα στον χρόνο – γιαγιά, μητέρα, κόρη, εγγονή – μας οδηγούν, μέσα από τις καταστάσεις που βιώνουν και τις θυσίες που κάνουν, σε ένα άκρως ενδιαφέρον ταξίδι μέσα στον χρόνο και ξεδιπλώνουν αριστοτεχνικά τις ψυχολογικές διακυμάνσεις, τις συνέπειες επιλογών και πάνω απ’ όλα την αγάπη που θα τα δένει όλα πάλι μαζί σε ένα βιβλίο ζωής.

Εξαιρετική η επιλογή του σκηνικού, λιτό αλλά γεμάτο συμβολισμούς: ένα «διάφανο» δωμάτιο με τέσσερις «τοίχους», όσες και οι γενιές που φιλοξενεί, ένα πιάνο που ταξιδεύει τον νου στις αναμνήσεις και εναλλασσόμενες πινελιές διακόσμησης που τονίζουν τη χρονική μετάβαση. Οι πρωταγωνίστριες της παράστασης ζωντανεύουν αυτόν τον καμβά, με πληθώρα συναισθημάτων που ποικίλουν και βάζουν το κοινό στη διαδικασία να θυμηθεί, να νοσταλγήσει, αλλά, το σημαντικότερο, να μην αντισταθεί στην ταύτιση που θα νιώσει.

Η σκηνοθεσία της Ρέινας Σ. Εσκενάζυ έχει αγκαλιάσει όλο το θεατρικό αποτέλεσμα με επιτυχία και η παράσταση κυλά αβίαστα, καταφέρνοντας να γεμίσει τον θεατή με θετικά συναισθήματα, σαν μια γλυκιά οικογενειακή ανάμνηση, σα να ξεφύλλισε ένα οικογενειακό άλμπουμ. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω καμία από τις πρωταγωνίστριες (Αντιγόνη Γλυκοφρύδη, Πέγκυ Σταθακοπούλου, Ισιδώρα Δωροπούλου, Ελίνα Γιαννάκη), καθώς όλες λειτούργησαν ομαδικά, σα δεμένες με ένα αόρατο σκοινί, και έμειναν στη σκέψη μου ως μονάδα. Όλοι οι υπόλοιποι και αξιόλογοι συντελεστές έκαναν εξαιρετική δουλειά, για μία δυνατή θεατρική εμπειρία. Προτείνεται ανεπιφύλακτα να δείτε την παράσταση με μία από τις σημαντικές γυναίκες της ζωής σας (ιδανικά με τη μαμά σας) και σίγουρα θα φύγετε με λιγότερο… επιθετικές διαθέσεις απέναντί της!!

Περισσότερα εδώ.