Είδαμε την παράσταση ‘Μη με λες Φωφώ’ στο Studio Μαυρομιχάλη

Ένα νησιώτικο δράμα ξετυλίγεται μπρος στα μάτια μας. Πάνω σε ένα μικροσκοπικό ροζ νησί, η Φαίδρα και η τροφός της, Οινώνη, περιμένουν κάποιον να τις σώσει…(;) Όμως, έχουν περάσει πάνω από 2000 χρόνια και κανείς δεν έχει φανεί…

Η Φαίδρα, που στα μάτια της αγαπημένης της τροφού είναι Φωφώ, παρ’ όλες τις αντιρρήσεις της, είναι ένα πλάσμα όμορφο και χαριτωμένο, όπως εξάλλου αρμόζει στις βασίλισσες. Η τιάρα της, παρόλο που λαμπυρίζει στο σκοτάδι, δεν στάθηκε ικανή να προσελκύσει κάποιο περαστικό πλοίο… Αν και είναι αρκετά περίεργο που μετά από τοοόσα χρόνια δεν έχει φανεί κατιτίς στον ορίζοντα… Εκτός… Εκτός εάν κοιτούσαν απ’ την άλλη πλευρά του μικροσκοπικού τους νησιού, το οποίο διαρκώς συρρικνώνεται, αφού η Οινώνη αγαπά να πετά πετραδάκια στην επιφάνεια της θάλασσας… οοοεοοομποοογκμπιιιγκμπλιιιτςπλατς (ή κάπως έτσι τέλος πάντων).

Ας φάνει κάποιος επιτέλους… Ας φανεί… Και τα κορίτσια ξυπνάνε και κοιμούνται με την ίδια, κάθε μέρα, αγωνία… Ή μήπως και όχι τόσο; Βλέπεις, η αλλαγή είναι πάντα δύσκολη, ακόμη και αυτή η αλλαγή για τη… σωτηρία τους. Κανείς όμως δεν έρχεται, έως ότου ο κος Ρασταπόπουλος και η μικροσκοπική βάρκα του, αναπάντεχα σταματούν για λίγο στο νησί… Αλλά ούτε τώρα μπορούν να σωθούν, μιας και δεν χωράνε (ευτυχώς) στη βάρκα του… Δεν πειράζει… Θα περιμένουν…. Και λίγο κραγιόν τονώνει την αυτοπεποίθηση και την ομορφάδα και, πού ξέρεις, μπορεί τελικά να έρθει κάποιος, έστω και το Τέρας…

Μια ιστορία όπου ο καθένας σκάβει τον δικό του λάκκο, όσο είναι καιρός και που δεν έχει υπέρ και κατά μιας δεν ωφελεί να τα ζυγίζεις αυτά τα δύο, αφού πάντα έχουν το ίδιο βάρος…

∞

Ο Βασίλης Αλεξάκης παίρνει τον μύθο της Φαίδρας και της Οινώνης, από τον Ευριπίδη και τον Ράκινα, και τις μεταφέρει στη μέση του πουθενά. Με έναν τρόπο μπεκετικό και φυσικά απόλυτα σουρεαλιστικό, αγγίζει την ιστορία τους. Όπου Φαίδρα, βλέπε τη νέα εκείνη, κόρη του βασιλιά Μίνωα, της αρχαίας Κρήτης και δεύτερη γυναίκα του βασιλιά της Αθήνας, Θησέα. Μια Φαίδρα ερωτευμένη με τον γιο του συζύγου της, Ιππόλυτου, ο οποίος την αποκρούει δίχως να σαγηνευτεί, ούτε απ’ τα κάλλη της, ούτε απ’ τα παρακάλια της. Ο μύθος λέει πολλά και ενδιαφέροντα σχετικά με το μένος της Φαίδρας έναντι του Ιππόλυτου (επειδή δεν της έκανε τη… χάρη), αλλά και για το τέλος της. Η Φαίδρα είναι ένα αγαπημένο πρόσωπο του Ευριπίδη και πολλών αρχαίων ποιητών και καλλιτεχνών,

Φαίδρες πολλές.
Φαίδρα του Έρωτα.
Φαίδρα της ενοχής.
Φαίδρα της απόρριψης.
Φαίδρα του Ευριπίδη.
Φαίδρα του Ρακίνα.
Φαίδρα του Σενέκα.
Φαίδρα της Σάρα Κέιν.

Αλλά Φωφώ, μία. Αυτή του Αλεξάκη.

∞

Η έκπτωτη Φωφώ, κατά κόσμο Ηλέκτρα Τσαγκανά, είναι εξαιρετική, αφού δεν σου επιτρέπει να πάρεις τα μάτια σου από πάνω της, όπως επίσης απολαυστικότατος είναι και ο κατά κόσμο Αδριανός Γκάτσος, ως Οινώνη. Αλλά και όσοι τσαλαβουτάνε στα πέριξ του νησιού (Αλέξης Διαμαντής, Τρύφωνας Ζάχαρης, Γιώργος Αντωνόπουλος), είτε ψάχνοντας τις ροζ παντόφλες τους, είτε κάνοντας το τέρας διαθέτουν πηγαίο ταλέντο κωμικού.

Η σκηνογραφία και τα ρούχα από τσουβάλια και άνθη του βυθού της Ελένης Βαρδαβά, κοσμούν την σκηνή, ενώ οι μουσικές (λαϊκές) επιλογές αναδεικνύουν την διαρκή ματαίωση.

Μια παράσταση παιχνιδιάρικη, κωμική, σαρκαστική, πολύ χαριτωμένη και φυσικά πολύ, πολύ σουρεάλ.

Περισσότερα εδώ.

Έλενα Χατζοπούλου, Φεβρουάριος 2020