Είδαμε την παράσταση ‘Μελάχρα’ στο Θέατρο Σταθμός

Η Μοίρα ανοίγει τα κιτάπια της. Οι άνθρωποι παίζουν το νόμισμά της στο χέρι σφυρίζοντας αδιάφορα. Κι όμως, Εκείνη είναι που τους καθορίζει. Μια βίαιη μυθολογία, πλασμένη από την πένα του Παντελή Χόρν, μπλεγμένη σε μια κατάρα να αφανίζεται, μέχρι μια σύγχρονη «μάισσα» να τη φιλήσει ξυπνώντας την. Η Σοφία Φιλιππίδου, με σεβασμό και αγάπη, αγγίζει τις λέξεις του Χορν, τις ντύνει με τα εργόχειρά της, τις ξεσκονίζει από την λήθη.

Είναι των ανθρώπων η ώρα που σαλεύει στα κελεύσματα ενός δοξαριού. Είναι του θανάτου η μυρωδιά που τους κάνει με αγρίμια να μοιάζουν. Είναι η ζωή που σπαρταρά να δοξαστεί που υμνείται μέσα από τα παράδοξα του έρωτα και των παθών που όσοι έζησαν, και τα ξέρουν και τα θυμούνται και τα αναπολούν.

«Ο Θάνατος -ο Θάνατος που σου λέω- δεν ακολουθεί την πτώση σου, έρχεται προτού εμφανιστείς πάνω στο σκοινί. Πεθαίνεις πριν ανέβεις. Όποιος χορέψει, θα πεθάνει – αποφασισμένος να κατακτήσει κάθε ομορφιά, άξιος για κάθε ομορφιά. Όταν εμφανιστείς, θα σε τυλίξει μια χλωμάδα – όχι, δεν εννοώ το φόβο, μα το αντίθετό του, μιαν ακαταμάχητη τόλμη», ψιθυρίζει ο Ζενέ, καλεσμένος της Σοφίας Φιλιππίδου για να απαντήσει σε δεύτερο χρόνο ο Λόρκα από τη γωνιά του «Ζύγωνε πια ο καβαλάρης/χτυπώντας το ταμπούρλο του κόσμου./Μες στο αργαστήρι τ’ αγόρι/έχει τα μάτια κλεισμένα».

Ο κόσμος των τσιγγάνων με το σιδεράδικο, ο κόσμος των θεατρίνων με τις μάσκες και τις ψευδαισθήσεις, ο κόσμος των μαγισσών και των πονεμένων, που βλέπει την αλήθεια μ’ άλλα μάτια, τυφλά, από πόθο ή πόνο, ένα γράμμα η απόσταση. Τρεις διαφορετικοί κόσμοι, που αποτελούν τρία διακριτά πεδία αναφοράς. Κι ανάμεσά τους οι ποιητές, κι ο Έρωτας, αδελφός του Θανάτου κι εραστής της Ζωής.

Το πανηγύρι αγκαλιάζει, λες, ο Μποντλαίρ, αφήνοντάς μας το μήνυμα, σύντροφο για το δρόμο της επιστροφής…
«Για να μην είσαστε οι βασανισμένοι σκλάβοι του Χρόνου, μεθύστε, μεθύστε χωρίς διακοπή!
Με κρασί, με ποίηση ἢ με αρετή, όπως σας αρέσει.»

Ξεχωριστή κι ολόδροση η Δήμητρα Δερζέκου ως Μελάχρα και η Τατιάνα Μελίδου ως Περουζέ, χυμώδης, μια σύγχρονη τραγική μάσκα. Καταπληκτικός ο Ρήνος Τζανής ως Αγκούπης, αλλά και ως φωνή του ποιητή, μια απόδοση που συνομιλεί στα ίσια με το Όνειρο Θερινής Νυκτός, αλλά και με τις Μεταμορφώσεις. 
Ιδιαίτερα συγκινητικά τα χειροποίητα σκηνικά δια χειρός Σοφίας Φιλιππίδου, δείγμα και απόδειξη ενός καλλιτέχνη που τιμά την επιλογή του.

Περισσότερα εδώ.

Xάρις Παρασκευοπούλου, Μάιος 2019