Είδαμε την παράσταση ‘Ματωμένος Γάμος’ στο Κατράκειο Θέατρο
Το σωτήριον έτος 1989, ο υποφαινόμενος έκλεινε τα 14 χρόνια εν ζωή και η μητέρα μου έκρινε σωστό ότι είχε έρθει ο καιρός ο πρωτότοκός της να μάθει να παρακολουθεί και θέατρο “ενηλίκων”. Σημαντική βοήθεια στο ευγενές έργο που είχε αναλάβει, αποτέλεσε το τηλεοπτικό “Θέατρο της Δευτέρας”, του οποίου όλο το πρόγραμμα της κάθε περιόδου από τότε μέχρι που σταμάτησε η μετάδοσή του, παρακολουθούσαμε μαζί. Και τα καλοκαίρια, είτε σε δημοτικά φεστιβαλ είτε στα μέρη που παραθέριζε η οικογένεια, οι θεατρικές παραστάσεις που περιόδευαν ήταν πάντα στην ατζέντα μας. Μία από τις παραστάσεις που είδα εκείνα τα χρόνια και μου έμεινε εντυπωμένη, ήταν ο Ματωμένος Γάμος – αρχικά τον χειμώνα του ’89 στην τηλεόραση με την Άννα Συνοδινού, στον ρόλο της μάνας (ακόμα τη θυμάμαι αυτήν την ερμηνεία), και μια πληθώρα εξαιρετικών ηθοποιών να την πλαισιώνουν, και αργότερα, το καλοκαίρι του ’90, με την Κατερίνα Χέλμη, ως μάνα, και νύφη τη (θιασάρχη) Μαίρη Βιδάλη, σε μια πολύ καλή παράσταση που επίσης θυμάμαι ακόμη. Έκτοτε είδα κάποιες παραστάσεις από ερασιτεχνικές, κατά βάση, ομάδες, όμως δεν μπορώ να μνημονεύσω κάποια.
Με πολλή χαρά είδα ότι το αγαπημένο αυτό έργο θα το σκηνοθετούσε ο ικανότατος και αγαπημένος Νικορέστης Χανιωτάκης και θα παρουσιαζόταν σε διάφορα θέατρα στην καλοκαιρινή του περιοδεία. Ακόμα πιο περιχαρής, προσήλθα να το δω στην πρεμιέρα του. Έχουν περάσει κάποιες μέρες από τότε, αλλά ήθελα να μείνει λίγο μέσα μου αυτό που είδα για να μην γράψω, παρακινούμενος από το θυμικό της στιγμής.
Όταν πρωτοείδα αυτό το έργο, για μέρες “κουβαλούσα” ένα τεράστιο ΓΙΑΤΙ. Στο εφηβικό μου μυαλό δεν μπορούσε να χωρέσει όλη αυτή η δραματικότητα των ηρώων, οι λάθος αποφάσεις που παίρνουν διαρκώς και, ακόμη περισσότερο, δεν μπορούσα να δεχτώ τον θάνατο ως λύση των όποιων προβλημάτων. Όταν το είδα ξανά σε ανοιχτό θέατρο, κάποιους μήνες μετά, και μπορούσα να παρακολουθήσω πιο άμεσα και τις εκφράσεις των ηθοποιών και να ακούσω το ηχόχρωμα των φωνών, κατάλαβα πως το συγκεκριμένο έργο μιλάει για μεγάλες αλήθειες και μεταδίδει στο κοινό του πολλά μηνύματα, που μπορούν, αν εισακουστούν, να μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους. Όσο περνούσαν τα χρόνια, ένα πράγμα έμενε πάντα αναπάντητο… εκείνο το αρχικό ΓΙΑΤΙ – σε καμία παράσταση δεν πήρα απάντηση – ίσως γιατί είναι τόσο παράλογα αυτά που συνέβησαν που δεν υπάρχει κάτι να απαντηθεί με κάποια λογική.
Το ΓΙΑΤΙ αυτό μεγεθύνθηκε μετά την παράσταση φέτος. Στις διαχρονικές απορίες που μου γεννά το έργο, προστέθηκαν και νέες για τον τρόπο που παρουσιάζεται… τι ακριβώς είναι αυτός ο Ματωμένος Γάμος; Είναι μια προσέγγιση με διάθεση ανανέωσης ή κάτι που για αλλού ξεκίνησε και αλλού κατέληξε; ΓΙΑΤΙ δεν βρέθηκε κάποιος τρίτος να δει ότι κάτι δεν πηγαίνει και τόσο σωστά;
Η είσοδος των συντελεστών και οι πρώτες σκηνές μού έφεραν αναμνήσεις από την παράσταση “Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν”, που είχα δει στο Θησείον, μια εξαιρετική προσέγγιση στο κλασικό έργο του Μπρεχτ. Και μετά απο λίγη ώρα, οι όποιες προσδοκίες απλά έμειναν προσδοκίες… ένας Γιος που έμοιαζε σαν μαμόθρεφτο, μια Μάνα που δεν σε συγκινούσαν καθόλου όσα ανατριχιαστικά έλεγε και κάποιοι ήρωες που, όποιος παρακολουθούσε για πρώτη φορά το έργο, θα απορούσε τι ακριβώς κάνουν εκεί! Τα τραγούδια και τα χορικά της παράστασης, που έντυσε μουσικά ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, έμοιαζαν κάποιες στιγμές πολύ ξένα και σαν μουσικά διαλείμματα της δράσης, ενώ μόνο η Μαριάννα Πολυχρονίδη, κατα γενική ομολογία, ήταν αυτή που και συγκίνησε με το τραγούδι της και είχε όλο το δραματικό στοιχείο που φέρει ο ρόλος της, σε αντίθεση με τον υπόλοιπο θίασο που έμοιαζε να ψάχνει τι ακριβώς πρέπει να κάνει, προκαλώντας μια έκδηλη αμηχανία στο κοινό που παρακολουθούσε.
Τα κοστούμια της παράστασης ήταν λίγο “ξένα” με το έργο, στα μάτια μου – θα τολμήσω να πω πως παραήταν νεωτερίστικα και μερικώς “χαρωπά” για ένα τόσο δραματικό κείμενο, το σκηνικό ήταν πολύ όμορφο και λιτό και λειτουργικό, τα φώτα και ο ήχος δεν δούλεψαν και τόσο καλά (αλλά αυτά συμβαίνουν πάντα στις πρεμιέρες), με αποτέλεσμα και να μην ακούμε σωστά κάποιες φορές και η παράσταση να δείχνει κακοφωτισμένη.
Φύγαμε από το θέατρο, μαζί με τους υπόλοιπους θεατές και η κοινή διαπίστωση των περισσοτέρων ήταν πως κάτι καινοτόμο είχαν οι συντελεστές κατά νου, όμως το αποτέλεσμα ήταν μια “κακή μέρα στη δουλειά” και μια πολύ μέτρια παράσταση. Είναι άδικο όλο αυτό για τον κόπο όλων αυτών των ανθρώπων, όμως, όταν μπερδεύονται πολλά ετερόκλητα στοιχεία σε ένα μίξερ, δεν υπάρχει εγγύηση ότι το εξαγώμενο προϊόν θα είναι εύοσμο και εύγεστο. Και στην περίπτωση αυτή, αποδείχτηκε πως κάποιες φορές ίσως χρειάζεται να ακολουθείς την παράδοση και να βάζεις την προσωπική σου σφραγίδα, τόσο όσο χρειάζεται για να μην αλλοιωθεί η ταυτότητα αυτού που ανέλαβες να παρουσιάσεις…
Από σεβασμό στη διαδρομή όλων των εξαίρετων – ατομικά – εμπλεκομένων στην παράσταση, λέω και πιστεύω ότι το όλον είναι μια δουλειά που είχε τις καλύτερες προθέσεις, απλά συνομώτησαν όλα εναντίον και δεν βγήκε το επιθυμητό απότελεσμα. Η παράσταση, εμπορικά, θα είναι σίγουρα επιτυχημένη (το εξασφαλίζει η τηλεοπτική παρουσία των περισσοτέρων από τους συμμετέχοντες) και θα μείνει ως μια ατυχής στιγμή στο βιογραφικό τους, πράγμα όχι απαραίτητα κακό, αφού σε όλους έχουν συμβεί τέτοια περιστατικά στη δουλειά μας και, με αφορμή αυτά, γίναμε πιο προσεχτικοί και ίσως λιγάκι καλύτεροι…
Περισσότερα εδώ.
Θοδωρής Κ., Ιούλιος 2022
Υ.Γ. Δεν συγκρίνω επ’ουδενί τις πρώτες παραστάσεις του έργου που έχω παρακολουθήσει με την τωρινή – ούτε καν το διανοούμαι. Κάθε ηθοποιός έχει την αξία του και αυτοί που παίζουν στην παράσταση μάς έχουν δώσει εξαιρετικά δείγματα δουλείας και στο πολύ πρόσφατο παρελθόν.
