Είδαμε την παράσταση ‘Μαθήματα κωμωδίας’ στο Μικρό Παλλάς

«Το γέλιο ξεκίνησε από τον φόβο» ή, κατά τον Δαρβίνο, «Γελάμε για να μην σκοτώσουμε», ενώ «Πρέπει να γελάμε για να φεύγει ο διάολος, που νομίζει ότι γελάμε για αυτόν». Και με τα μότο αυτά ως οδηγό, ο Θοδωρής Αθερίδης γράφει το ένατο, κατά σειρά, θεατρικό του έργο, το οποίο σκηνοθετεί και το ανεβάζει για 2η χρονιά στο Μικρό Παλλάς.

∞

Ο Γαλέριος (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο), παλιός κωμικός του θεάτρου, αποφασίζει να διοργανώσει κάποια σεμινάρια για όσους ηθοποιούς ή μη, θέλουν να διδαχτούν την κωμωδία, μιας και, ως μέγας μύστης, επιθυμεί να μεταλαμπαδεύσει όλα τα μυστικά της κωμωδίας στις νεότερες γενιές. Έτσι, μετά από συνεντεύξεις των ενδιαφερόμενων, ο κωμικός επιλέγει τέσσερις μαθητές: την ξεναγό και φιλόλογο Μάρθα, που δεν έχει γελάσει στη ζωή της, αλλά είναι αποφασισμένη να μάθει, τον γιατρό και νομικό Μιχαήλ, ο οποίος πιστεύει ότι είναι αστέρι στο StandUp comedy, τη διπολική Ηλέκτρα και τον manager από το Yale, Λαυρέντιο.

Επί της ουσίας, είναι τέσσερις άσχετοι με το θέατρο και την κωμωδία, που όμως, για τους δικούς τους προσωπικούς λόγους, ο καθένας, θέλουν ν’ ασχοληθούν με αυτό το είδος. Οι δυσκολίες τους στην προσωπική τους ζωή, η κακοποίηση και οι λανθασμένες επιλογές, είναι όσα τους οδηγούν σε αυτό το σεμινάριο. Μέσα από ασκήσεις θεάτρου, ο καθηγητής ουσιαστικά ασκεί ψυχοθεραπεία, όμως οι συμμετέχοντες δεν είναι ακόμη έτοιμοι να δούνε τον εαυτό τους στον καθρέφτη…

Μέσα από χιούμορ, οι καταστάσεις αντιμετωπίζονται, τα απρόοπτα έχουν τη δική τους σημασία, ενώ η συγκίνηση έρχεται από τη γωνία και μας αιφνιδιάζει. Η χαρμολύπη κυριαρχεί, όμοια με τη χαρμολύπη της ζωής μας.

∞

Ο Θοδωρής Αθερίδης, στον ρόλο του δασκάλου κωμικού Γαλέριου, ερμηνεύει με τον δικό του λιτό τρόπο, ενόσω κρατά καλά κρυμμένο το μυστικό του. Η δε Δήμητρα Ματσούκα, ως Μάρθα, αποδίδει τον ρόλο της ως γνήσια κωμική ηθοποιός και οι θεατές δεν τη χάνουν απ’ τα μάτια τους. Ο Αντώνης Κρόμπας, ως Μιχαήλ, σε ακόμη έναν κωμικό ρόλο, αποδεικνύει το υποκριτικό του ταλέντο, ο Δημήτρης Σαμόλης, ως Λαυρέντιος, με πολλές κινησιολογικές ιδιαιτερότητες, τονίζει με τον δικό του τρόπο τον ιδιαίτερό του χαρακτήρα και η νεαρή Αναστασία Τσιλιμπίου, ως Ηλέκτρα, κατορθώνει και δίνει αυτό που ο ρόλος της απαιτεί.

∞

Ο σουρεαλισμός στα μαθήματα κυριαρχεί, όπως και η ανθρωπιά και η ευαισθησία πίσω από τις ταλαιπωρημένες προσωπικότητες.

Ένα κείμενο με γρήγορες ατάκες, σπιρτόζικο, που περνάει μηνύματα και που κρατάει τον θεατή για 1.45’ σε εγρήγορση, ενώ το τέλος είναι έξυπνα, απρόσμενο.

Ως σκηνοθέτης, ο Αθερίδης χρησιμοποιεί, με τρόπο ευρηματικό, όλους τους δυνατούς χώρους, ακόμη και μέσα στην πλατεία, και δεν περιορίζεται στη σκηνή, ενώ ένα διαδραστικό στιγμιότυπο με κάποιον θεατή, κλέβει την παράσταση.

∞

Ο κόσμος αγαπά την κωμωδία, γιατί γελάει με ό,τι τον βασανίζει. Να γελάμε με τα χάλια μας παιδιά! Αυτό είναι το βαθύτερο νόημα! Και να μη ξεχνάμε: «Σφύριξε χαρούμενα μπορείς, δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής…».

Περισσότερα εδώ.

Έλενα Χατζοπούλου, Νοέμβριος 2022