Είδαμε την παράσταση ‘Μάρτυς μου ο Θεός’ στον Πολυχώρο Vault

Όταν το όνομα δεν αντιπροσωπεύει αυτόν που το φέρει ή απλά ένας άνθρωπος που κινείται σε πολλές μορφές ανάμεσά μας… 

Ο Χρυσοβαλάντης μάς περιμένει να μπούμε στην αίθουσα, καθισμένος σε ένα λιτό παγκάκι, δίπλα σε μια παλιά βαλίτσα που περιέχει όλο το υλικό περιεχόμενο της ζωής του. Τον ακούμε να διαβάζει ψαλμούς, καθώς περνάμε δίπλα του… Τι τύπος είναι αυτός…; Φορά ένα μπλουζάκι των Ολυμπιακών αγώνων του 2004 και αναρωτιόμαστε…

Και ο Χρυσοβαλάντης μάς παρουσιάζεται σε όλο του το… μεγαλείο! Όλοι οι ρόλοι της ζωής του μπροστά στα μάτια: ο εργαζόμενος, που δεν βρίσκει το δίκιο του και, με την εξέλιξη της τεχνολογίας να τον καταδιώκει, καταλήγει άνεργος – ο αδελφός που προδόθηκε ζώντας σε μια επίφαση της ιδανικής οικογένειας – ο θρήσκος που όμως δεν αγαπά τους πάντες, καθώς εκφράζει ξενοφοβικά και ρατσιστικά συναισθήματα – ο εραστής που συχνάζει στα πορνεία, αλλά επιθυμεί και την καλή νύφη. Γύρω από αυτούς τους βασικούς ρόλους, ξεπηδούν αντιφατικά συναισθήματα, που χαρακτηρίζουν συνάμα και μια ολόκληρη κοινωνία. Αυτή που επένδυσε υλικά και συναισθηματικά στο απατηλό όνειρο, στην ευκολία και τον ωχαδελφισμό, που είδε το «πανηγυράκι» να συντρίβεται από την σκληρή πραγματικότητα• αυτή που θεώρησε ότι δικαιούται τα πάντα, χωρίς ανταλλάγματα ή προσωπική προσπάθεια. Ο ήρωάς μας είναι ένα θλιβερό «μετά» που αναρωτιέται, διαμαρτύρεται και νιώθει αδικημένος. Ένας τραγικός αντι-ήρωας που δεν ερευνά το πώς των καταστάσεων ή το μερίδιο των ευθυνών του, αλλά απαιτεί και τη δικαίωσή του, από τον ίδιο το Θεό μάλιστα! Βλέπουμε έναν άνθρωπο που ξεκινά με την υπόσχεση της δικής μας συμπάθειας (ή και ανοχής) για να καταλήξει μια αστεία καρικατούρα ενός ατόμου που δεν έχει συνειδητοποιήσει ή ούτε καν προσπαθήσει να καταλάβει τι συμβαίνει γύρω του. Πόσους τέτοιους τύπους συναντάμε κάθε μέρα; Σκεφθείτε… Γιατί ίσως κάποια ψήγματα του Χρυσοβαλάντη να βρίσκονται μέσα σε όλους μας και απλά περιμένουν το κατάλληλο ερέθισμα για να εκδηλωθούν. Γι’ αυτό ας μην βιαστούμε να επικρίνουμε τον ήρωα, γιατί το καθρεπτάκι κάποια στιγμή ίσως το στρέψουμε πάνω μας, στις δικές μας αντιδράσεις…. και ίσως και να εκπλαγούμε.

Οφείλουμε να τονίσουμε ότι ο εξαιρετικά καλογραμμένος μονόλογος βασίζεται στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Μάκη Τσίτα (που τιμήθηκε με το Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης 2014 – Εκδόσεις Κίχλη), σε διασκευή του ίδιου του συγγραφέα. Ο Ιωσήφ Ιωσηφίδης μάς εντυπωσίασε με την ερμηνεία του, και ιδιαίτερα με τις απίστευτες μεταπτώσεις του ήρωα, τον οποίο ντύθηκε κυριολεκτικά! Η σκηνοθεσία της Σοφίας Καραγιάννη, λιτή και ουσιαστική, μας αφήνει να γνωρίσουμε τον ήρωα σε βάθος, χωρίς υπερβολές και περιττές παρεμβάσεις. Το σκηνικό, ιδανικό για το κείμενο, αφήνει τον ήρωα να λάμψει και τον ηθοποιό να χρησιμοποιήσει αποτελεσματικά όλα τα εκφραστικά του μέσα.

Μη χάσετε αυτή την παράσταση-διαμάντι από την Ομάδα GAFF, καθώς μάλιστα, λόγω επιτυχίας, πήρε και παράταση (περισσότερα εδώ)! Για τα likes σας εδώ!