Είδαμε την παράσταση ‘Μανδραγόρας’ στην Αθηναΐδα

Η θεατρική κωμωδία «Μανδραγόρας», γραμμένη από τον Μακιαβέλι το 1518, θεωρείται από τα καλύτερά του έργα και απεικονίζει επακριβώς την προσωπικότητα του δημιουργού της.

Μακιαβέλι, ο Ιταλός διπλωμάτης, ιστορικός και πολιτικός των μηχανορραφιών, του κυνισμού και της πεποίθησης ότι όποιος θέλει να αποκτήσει το οτιδήποτε, δεν πρέπει να έχει ηθικούς φραγμούς, ιδίως στην πολιτική ή κατά την άσκηση εξουσίας. Πολιτικό σατιρικό έργο, όπου καταγράφεται απερίφραστα η πτώση των ηθικών αρχών και αξιών, της άρχουσας τάξης και του κλήρου. Ένα έργο γεμάτο ραδιουργίες, διαφθορά, αγάπη για το χρήμα, υποκριτική ηθική, ανέντιμα μέσα και ένας σκοπός που τα αγιάζει.

Κάπου στη Φλωρεντία, λοιπόν, συναντάμε τον Καλλίμαχο, επαγγελματία κομπιναδόρο, ο οποίος ζει μόνιμα στο Παρίσι, αλλά επισκέπτεται τη γενέτειρά του, γιατί άκουσε για την ύπαρξη της Λουκρητίας. Μιας νεαρής, ιδιαίτερου κάλλους νεαρής, η οποία όμως είναι παντρεμένη με τον πλούσιο, ηλικιωμένο, νομοδιδάσκαλο, Νικία. Οι περιγραφές για τη σπάνια ομορφιά της αναστατώνουν τον Καλλίμαχο, ο οποίος όταν διαπιστώνει, ιδίοις όμμασι, την αλήθεια σχετικά με την ομορφιά της, επιθυμεί να την κατακτήσει. Όμως, η Λουκρητία είναι και παντρεμένη και αμέμπτου ηθικής και δεν έχει και καμιά κοινωνική ζωή… Δύσκολα τα πράγματα.

Αλλεπάλληλες φαρσικές καταστάσεις και κωμικές ανατροπές, απρόβλεπτες εξελίξεις, μεταξύ ενός κομπιναδόρου, του απατεωνίσκου Λινούριο, ενός επίορκου ιερέα, ενός δαιμόνιου υπηρέτη και της ραδιούργας πεθεράς. Και στη μέση η πανέμορφη Λουκρητία, ο εύπιστος ηλικιωμένος σύζυγος της και ένα ψέμα. Το στοίχημα ένα. Πώς η ενάρετη Λουκρητία θα οδηγηθεί στο κρεβάτι του Καλλίμαχου, με τη θέλησή της, αλλά και με τις ευλογίες του συζύγου της. Όμως… πίσω από κάθε ψέμα κρύβεται μια αλήθεια και πίσω από κάθε μάσκα κρύβεται ένας ρόλος…

Όταν οι ηθικοί κανόνες δεν παίζουν κανένα ρόλο και όλα κρίνονται από το αποτέλεσμα και ο βαθμός επιτυχίας είναι αυτός που μετράει στο τέλος, τότε έχουμε έναν σκοπό που αγιάζει τα μέσα… Έχουμε τον «Μανδραγόρα», το βοτάνι της αγάπης κατά τον Μεσαίωνα, που αποτελεί τον αλληγορικό τίτλο του έργου, αφού είναι ένα τοξικό φυτό, που μόνο με την κατάλληλη δόση είναι καταπραϋντικό και αποτελεσματικό.

Αριστοτεχνικά γραμμένο το έργο, μιας και τελικά ο Μακιαβέλι κατορθώνει και στο τέλος όλοι είναι ικανοποιημένοι, ενώ όλων τα μέσα αγιάζονται από τον σκοπό και τις επιθυμίες τους. Η ιστορία μόνο ρηχή και ανάλαφρη δεν είναι, μιας και περιγράφονται οι μηχανισμοί και οι δομές, των μη ορατών πραγμάτων…

Η Ρέινα Εσκενάζυ καθοδηγεί με μαεστρία τους ηθοποιούς της και καταφέρνει να αναδείξει τις δυνατότητες στην κωμωδία, του Άρη Λεμπεσόπουλου και του Γιώργου Ψυχογιού. Ο Νικορέστης Χανιωτάκης έχει πλέον αποδείξει το κωμικό του ταλέντο και ήταν και αυτή την φορά απολαυστικότατος. Ενώ η Λουκία Πιτσιόλα, η Φιόνα Γεωργιάδη, ο Παναγιώτης Σπηλιόπουλος και ο Ευάγγελος Σαμιώτης, υπήρξαν αντάξιοι στους ρόλους τους. Μας άρεσαν ιδιαίτερα τα απέριττα και ευρηματικά σκηνικά και τα κοστούμια της Λαμπρινής Καρδαρά, οι φωτισμοί της Μελίνας Μάσχα, αλλά και η πρωτότυπη μουσική του Τάσου Καρακατσάνη.

Έρωτας, δολοπλοκίες, παρεξηγήσεις, πλάνη, αυταπάτη και απάτη, τα συστατικά αυτής της παράστασης. Αλληγορίες και συμβολισμοί, σε μια εξίσωση του χθες με το σήμερα. Μια καθ’ όλα απολαυστική παράσταση.

Περισσότερα εδώ.

Έλενα Χατζοπούλου, Δεκέμβριος 2021