Είδαμε την παράσταση ‘Λυσσασμένη Γάτα’ στο ‘θησείον, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ’
Ξέρω ότι η σύγκριση μιας κινηματογραφικής παραγωγής και μιας αντίστοιχης θεατρικής είναι άνιση και δεν πρέπει να μπαίνουμε στον σχετικό πειρασμό. Τι κάνεις, όμως, όταν μία από τις αγαπημένες σου ταινίες (Cat on a hot tin roof, 1958) είναι η μόνη εκδοχή του αριστουργήματος του Τένεσι Ουίλιαμς που έχεις απολαύσει; Απλά, δεν μπήκα στη διαδικασία· υποσχέθηκα να είμαι… επιεικής απέναντι σε αυτό που θα παρακολουθούσα στο ‘Θησείον, ένα θέατρο για τις τέχνες’, με τους πολλά υποσχόμενους συντελεστές που με προετοίμασαν για κάτι τουλάχιστον ικανοποιητικό.
Η προσδοκία οφείλω να ομολογήσω ότι ξεπέρασε την πραγματικότητα, καθώς η παράσταση ήταν εξαιρετική, με μικρές μόνο αδυναμίες που δεν επισκίαζαν το τελικό αποτέλεσμα, και για κάποιον άλλον θεατή μπορεί και να μην είναι καν αδυναμίες, αλλά, απλά διαφορετική προσέγγιση.
Πρόκειται για ένα έργο πολυεπίπεδο, εστιασμένο στις οικογενειακές σχέσεις και τη βαθιά έννοια της υποκρισίας που λίγο ή πολύ κρύβεται σε κάθε σπίτι, είτε λειτουργώντας υπό τον μανδύα της προστατευτικότητας είτε έως μέσο για σκοπιμότητες (ίσως και όλα αυτά μαζί;). Η πλούσια και πατριαρχική οικογένεια των Πόλιτ συγκεντρώνεται με αφορμή τα 65α γενέθλια του πατέρα, του αποκαλούμενου Μεγάλου Μπαμπά (Big Daddy), έκφραση που υποδηλώνει το μέγεθος της επιρροής του συνδυασμένη με το χαϊδευτικό της λέξης «πατέρας», δείγμα αγάπης ή και ειρωνείας, ίσως; Δίπλα του, η Μεγάλη Μαμά (Big Mama), σιωπηλή και υποταγμένη, κρύβει την αγάπη της γι’ αυτόν ή απλά έχει δεχθεί τον ρόλο της;
Δύο γιοι και δύο νύφες (αλλά και κάποια ενοχλητικά παιδιά!), αντίστοιχα, συμπληρώνουν τον οικογενειακό αυτόν κύκλο. Ο πρώτος (Μπρικ), πρώην αθλητής, εσωστρεφής και με πολλά απωθημένα και ο δεύτερος (Γκούπερ) ο «ιδανικός γιος», ο μορφωμένος, ο οικογενειάρχης… Οι δε νύφες, διαμετρικά αντίθετες μεταξύ τους, αντιστοιχούν απόλυτα στην ιδιοσυγκρασία των συζύγων τους. Η πρώτη (Μάγκι), μια δυναμική και παθιασμένη γυναίκα, που αποζητά την εκδήλωση της αγάπης του άνδρα της, μια «λυσσασμένη γάτα» που φλέγεται από πόθο για τον όμορφο σύντροφό της. Η δεύτερη (Μέη), μια συμβατική «καθωσπρέπει» σύζυγος που ήδη περιμένει το έκτο παιδί της, απόδειξη της «δομημένης» σχέσης της με τον σύζυγό της και πάνω απ’ όλα «σταχτη στα μάτια» για το κοινωνικό κατεστημένο.
Μέσα από όλες αυτές τις αντιθέσεις, τόσο στις στενές όσο και στις ευρύτερες οικογενειακές σχέσεις, φουντώνουν τα συναισθήματα και δεν αργούν οι αντιπαραθέσεις. Τα μυστικά κινδυνεύουν, ανά πάσα στιγμή, να αποκαλυφθούν, όπως και οι πραγματικές προθέσεις μέσα στον πυρήνα της οικογένειας, αλλά και στον κοντινό τους κύκλο. Ένα κείμενο και μια παράσταση, που δεν σε κουράζουν ούτε λεπτό. Πολύ όμορφη η σκηνογραφία και τα κοστούμια, μας ταξίδεψαν στον Αμερικανικό Νότο, διακριτικά, αλλά ουσιαστικά. Οι εναλλαγές των συναισθημάτων, διαρκείς και σχεδόν πάντα στο όριο, μας κράτησαν την προσοχή και μας έκαναν να αναζητήσουμε ομοιότητες με τη δική μας κοινωνία. Και είναι πολλές…
Πολύ καλή δουλειά τόσο στο κείμενο όσο και στη σκηνοθεσία από τον Νικορέστη Χανιωτάκη, ο οποίος και δίδαξε αποτελεσματικά τους ηθοποιούς στη μελέτη των ρόλων τους. Κορυφαίοι της παράστασης, κατ’ εμέ, ο Νικήτας Τσακίρογλου, ως ο πατέρας της οικογένειας, και η Μαρία Κίτσου, στον ρόλο της Μάγκι (μια ηθοποιός με τη στόφα πραγματικής σταρ παλαιάς κοπής, ταλαντούχα και εξαιρετική για άλλη μια φορά!). Για τον Ορέστη Τζιόβα, που είχα μια αμφιβολία πώς θα ανταποκριθεί (εδώ μπήκε η αδυναμία που έχω στον Πώλ Νιούμαν και με επηρέασε), οφείλω να πω ότι με εντυπωσίασε με την ερμηνεία του, που είχε συναισθηματικό βάθος και πρόβαλε τη βασανισμένη ψυχή του ήρωα με επιτυχία. Αξίζουν συγχαρητήρια και στους υπόλοιπους ηθοποιούς, που, αν και κάποιοι δεν είχαν την αναμενόμενη δυναμική, συνέβαλαν στην επιτυχία αυτής της δουλειάς, που δικαίως εισέπραξε το ηχηρό και επαναλαμβανόμενο χειροκρότημα του κοινού που είχε γεμίσει τη θεατρική αίθουσα. Εννοείται ότι πρέπει να κάνετε εγκαίρως κράτηση!
Περισσότερα εδώ.
