Είδαμε την παράσταση ‘Η Λυσσασμένη γάτα’ στο Θέατρο Αθηνά
Ο Αμερικανός Tennessee Williams (1911-1983), που θεωρείται μεταξύ των κορυφαίων θεατρικών συγγραφέων και σεναριογράφων της αμερικανικής δραματουργίας του 20ου αιώνα, γράφει, μεταξύ 1953 και 1955, το θεατρικό του έργο “Cat on a Hot Tin Roof” (προσαρμογή του διηγήματος 1952 “Three Players of a Summer Game”), το οποίο ανέβηκε πρώτη φορά το 1957 στη Νέα Υόρκη, σε σκηνοθεσία Ηλία Καζάν και διασκευάστηκε για τον κινηματογράφο, το 1958, με πρωταγωνιστές την Elizabeth Taylor και τον Paul Newman. “Η λυσσασμένη γάτα”, όπως είναι και ο καθιερωμένος τίτλος, έχει κερδίσει το Βραβείο Πούλιτζερ, ενώ αποτελεί ένα από τα πιο διάσημα έργα του Williams.
Ένα έργο που προσπαθεί να ανιχνεύσει τις οικογενειακές σχέσεις, μέσα από έναν επερχόμενο θάνατο.
∞
Η αληθινή διάγνωση για τον Big Daddy είναι ότι πεθαίνει από καρκίνο. Η οικογένειά του, όμως, προκειμένου να τον γλυτώσει από την αγωνία, δεν του αποκαλύπτει την αλήθεια και συγκεντρώνεται στην έπαυλη για να γιορτάσουν τα γενέθλιά του, ενώ ο ιστός εξαπάτησης, σχετικά με την εξέλιξη της υγείας του, έχει υφανθεί εδώ και καιρό. Η οικογένεια βρίσκεται σε κρίση. Ιδίως ο αλκοολικός Brick, με την όμορφη σύζυγό του, τη Maggie, μετά την αυτοκτονία του φίλου του, Skipper. Ο Brick περιφέρεται με σκυμμένο κεφάλι, ανίκανος να επικοινωνήσει με το περιβάλλον του, άβουλος και αδιάφορος. Και είναι η ευκαιρία του αδελφού του, Gooper, και της συζύγου του, Mae, να αρπάξουν ολόκληρη την κληρονομιά του πατέρα τους…
∞
Ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος σκηνοθετεί και επιμελείται την παράσταση, επιδιώκοντας τη σιωπηρή ένταση, η οποία εκφράζεται μέσα από το κενό και την ανυπαρξία, σε ένα μαύρο και κενό σκηνικό, με σκορπισμένα κενά μπουκάλια ακριβών ποτών. Οι φωτισμοί, του Σάκη Μπιρμπίλη, ενδυναμώνουν την κενότητα, ενώ τα κοστούμια του Δημήτρη Ντάσσιου, περιγράφουν την κοινωνική θέση της οικογένειας.
Ο Πέτρος Λαγούτης, στον ρόλο του Brick, κενός συναισθημάτων, σκυφτός, υποβαστάζει το σώμα και τον ψυχισμό του στις πατερίτσες του, με αδυναμία επικοινωνίας, διαφεύγει από τους γύρω του, πίνοντας. Η Μάρθα Λαμπίρη Φεντόρουφ ερμηνεύει τη “λυσσασμένη γάτα” Maggie, όχι με ένταση, αλλά τονίζοντας την πείνα της για αγάπη, βυθισμένη στη μοναξιά και στα αναπάντητα ερωτηματικά. Ως Big Daddy, ο Γιάννης Βούρος τοποθετείται στη σκηνή με δωρικότητα και τη σιγουριά του κυρίαρχου του παιχνιδιού, ακόμη και τη στιγμή της ανατροπής, ενώ στο ρόλο της Big Mama, η Μαρία Κατσανδρή ζει μέσα στις ψευδαισθήσεις της, ενώ μεταμορφώνεται αναλόγως την περίσταση. Ως ο ύπουλος Gooper, ο Κώστας Ανταλόπουλος, υποχείριο της άπληστης συζύγου του, Mae, ρόλο τον οποίο ερμηνεύει η Μένη Κωνσταντινίδου, με την απαιτούμενη υστερία.
∞
Ψέματα και αναλήθειες, ματαιότητα και ο μηδενισμός μπρος στην επικείμενη θνητότητα. Έλξη, απόρριψη, ζήλια, ψήγματα μαύρου χιούμορ, υπόνοιες ομοφυλοφιλίας, απάτη, φιλαργυρία και υποκρισία.
Μια παράσταση στην οποία τονίζεται το δίπολο αγάπη – ψέμα και η τελική προσπάθεια μήπως και «γίνει το ψέμα αλήθεια».
«Εγώ, έχω τη δύναμη να πεθάνω, εσύ έχεις τη δύναμη να ζήσεις;»
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, Νοέμβριος 2024
