Είδαμε την παράσταση ‘Λεμόνια, λεμόνια, λεμόνια, λεμόνια, λεμόνια’ στο Θέατρο 104

Κατά τη διάρκεια της ζωής μας, λέμε περισσότερες από 123 εκατομμύρια λέξεις.

Τι μπορεί να συμβεί όμως, εάν η κυβέρνηση επιβάλλει περιορισμό στις λέξεις μας; Κι αν ψηφιστεί ένας νόμος που θα μας υποχρεώνει να χρησιμοποιήσουμε μόνο 140 λέξεις την ημέρα;

Ο Sam Steiner, μέσα από το έργο του «Lemons, lemons, lemons, lemons, lemons» (2015), το οποίο έχει μελετηθεί και μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, διερευνά την αξία της γλώσσας, τα ζητήματα δημοκρατίας και ελευθερίας του λόγου, με απλό και πρωτότυπο τρόπο.

∞

Η Bernadette, μια συντηρητική-πραγματίστρια δικηγόρος, και ο Oliver, ένας επαναστάτης-ακτιβιστής μουσικός, γνωρίζονται στην κηδεία μιας γάτας. Είναι η εποχή που η κυβέρνηση πρόκειται να ψηφίσει τον «Βουβό Νόμο» ή αλλιώς το «Νομοσχέδιο της Σιωπηλότητας», που σημαίνει ότι οι λέξεις που θα χρησιμοποιούνται, ανά ημέρα, θα έχουν πλέον όριο. Υπάρχει ανησυχία, μιας και δεν είναι εύκολο να γνωριστεί ένα ζευγάρι, όταν μάλιστα η σχέση μόλις έχει ξεκινήσει. Οι δύο τους, μέσα από συγκρούσεις, θα προσπαθήσουν να εξοικονομούν λέξεις, να δημιουργούν νέες ή να χρησιμοποιούν σήματα Mors.

Θα έχουν άραγε υπόλοιπο λέξεων, όταν επιστρέφουν από τη δουλειά τους; Θα καταφέρουν να γνωριστούν; Να επικοινωνήσουν; Θα είναι ευτυχισμένοι; Θα έχουν λέξεις για να εκφράσουν την αγάπη τους;

∞

Παρόλο που το έργο του Sam Steiner, θεωρείται «romcom» (romance & comedy), η Λίνα Πάτσιου, στη μετάφραση, και η Βαρβάρα Νταλιάνη, στη σκηνοθεσία, επιλέγουν να του προσδώσουν έναν πιο δραματικό τόνο.

Η Βαρβάρα Νταλιάνη, σκηνοθετικά, προσεγγίζει την ιστορία, μεταβαίνοντας με ταχύτητα από τη μια σκηνή στην άλλη, σε μια μη γραμμική αφήγηση, δίνοντας έτσι μικρές πινελιές, της κάθε φάσης του «προβλήματος» στη σχέση του ζευγαριού.

Η Λίνα Πάτσιου, ως Bernadette, και ο Νίκος Κουκάς, ως Oliver, δύο νέα όμορφα, ταλαντούχα παιδιά, ερμηνεύουν τους ρόλους τους με το πάθος της νιότης τους, ενώ η μεταξύ τους χημεία προσδίδει θετικό πρόσημο.

∞

Ο Sam Steiner φαντάζεται έναν κόσμο, όπου είμαστε αναγκασμένοι να πούμε λιγότερα. Ίσως για να πούμε τα πιο σημαντικά. Ή να ακούσουμε τη σιωπή μας. Για να έχουμε οπτική επαφή. Για να γίνουμε ακτιβιστές ή να παραδοθούμε.

Ένα ασυνήθιστο σενάριο, πάνω σε μια προκλητική ιδέα.

Περισσότερα εδώ.

Έλενα Χατζοπούλου, Ιανουάριος 2024