Είδαμε την παράσταση ‘Λαμπρά παράσιτα’ στο Tempus Verum – Εν Αθήναις

Πόσο «λαμπρά» μπορούν να είναι τα… «παράσιτα»; Μια αντίθεση που έρχεται να μπει ως τίτλος της αγγλικής, κατάμαυρης και σουρεαλιστικής κωμωδίας που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στο Tempus Verum – Εν Αθήναις. Είχα διαβάσει και ακούσει πολλά κολακευτικά σχόλια για αυτή τη δουλειά και έτσι βρέθηκα στον όμορφο θεατρικό χώρο στο Γκάζι για να σχηματίσω και τη δική μου άποψη.

Η ιστορία, φαινομενικά απλή, ένα κλασικό καθημερινό ζευγάρι με ένα μωρό ζουν σε ένα τυπικό σπίτι και πιστεύουν ότι είναι ευτυχισμένοι. Η τόση, όμως, ευτυχία που τους χαρακτηρίζει και την προβάλλουν σε εμάς με σχεδόν… ζαχαρένιο τρόπο, φαίνεται ότι δεν είναι αρκετή. Πόσο μάλλον, όταν εκεί έξω υπάρχει η δυνατότητα για ακόμα περισσότερη ευτυχία που δεν προκαλείται, ωστόσο, από το συναίσθημα και τη συντροφικότητα, αλλά από την απόκτηση περισσότερων υλικών αγαθών. Και τι πιο υπέρτατο από την απόκτηση, χωρίς χρήματα, ενός καλύτερου σπιτιού με πιο σύγχρονο εξοπλισμό και διακόσμηση; Το τίμημα είναι ιδιαίτερο και οι… θυσίες που πρέπει να γίνουν, προβληματίζουν δυσανάλογα λίγο τους δύο γονείς που δεν το σκέφτονται και πολύ, παρά αρπάζουν την ευκαιρία για μια καλύτερη ζωή. Ως άγγελος εξ ουρανού για να πραγματοποιήσει το όνειρό τους, η Miss Dee, που τους εξηγεί τη διαδικασία, ωραιοποιεί τις προϋποθέσεις και είναι πάντα δίπλα τους, όταν μια ευκαιρία βελτιστοποίησης του επιπέδου ζωής τους εμφανιστεί. Μέχρι πότε, όμως; Θα αντέξουν τα δεδομένα που πρέπει να τηρούν για να παραμένουν στο περιβάλλον που έχουν πλέον συνηθίσει; Τι ρόλο παίζουν οι άλλοι άνθρωποι; Πόσο αναλώσιμοι είναι οι ίδιοι και πόσο έχουν χάσει, πλέον, τον εαυτό τους;

Ατέλειωτα τα ερωτήματα, σε μια παράσταση που έχει μια διακριτική διαδραστικότητα με το κοινό, του δημιουργεί απορίες και προσπαθεί να το βάλει στη θέση των ηρώων. Οι τελευταίοι, σχεδόν σαν καρικατούρες, έχουν αφομοιωθεί από τις μεγαλόπνοες προοπτικές, που υπερβαίνουν τη συνείδησή τους και οι αξίες χάνονται στο βωμό της καλοπέρασης, αλλά και της πολυπόθητης «εικόνας» και της κοινωνικής (ψευτο)καταξίωσης. Εξαιρετικό το σύνολο των ηθοποιών που έχει αναλάβει να φέρει εις πέρας ένα πολύ δύσκολο έργο, που προβληματίζει και δεν ακολουθεί κλασικές δομές. Δεν απευθύνεται σε όσους δεν θέλουν να κουράζουν το μυαλό τους και τα μηνύματά του είναι κωδικοποιημένα, αλλά ουσιαστικά. Πολύ αποτελεσματική η σκηνοθεσία που επιπλέον επέλεξε μια λιτή σκηνική παρουσία για την παράσταση, χρησιμοποιώντας την αφήγηση, ενεργοποιώντας ιδανικά τη φαντασία μας (με τη βοήθεια και της πρωτότυπης μουσικής και των τραγουδιών από τον Tareq).

Περισσότερα εδώ.