Είδαμε την παράσταση ‘Λαμπεντούζα’ στο Θέατρο του Νέου Κόσμου

Δύο παράλληλοι κόσμοι, δύο παράλληλοι μονόλογοι… Ένα το σκηνικό, κοινό και για τους δύο ανθρώπους, που δεν συναντιούνται ποτέ, αλλά έχουν τόσα κοινά μεταξύ τους. Το σκηνικό απόλυτα λευκό, σχεδόν εκτυφλωτικό, μας ξενίζει στην αρχή και κουράζει τα ήδη καταπονημένα μάτια μας. Μόνο μερικά κουφάρια δέντρων ξεχωρίζουν και η όψη του είναι αυτή της εγκατάλειψης, αλλά και της υπερτόνισης που πεθαμένου (δέντρου) έναντι του ζωντανού (λευκό φως). «Λαμπεντούζα» ο τίτλος της παράστασης, σε κείμενο του Άντερς Λουστγκάρτεν και σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, λέξη που αναφέρεται σε ένα νησί μεταξύ Β. Αφρικής και Ιταλίας.

Ένας ψαράς στο νησί και μια φοιτήτρια στην Αγγλία έχουν αναλάβει να κάνουν δουλειές που δεν θέλουν, αλλά έχουν αναγκαστεί από τις συνθήκες της καθημερινότητας. Ο ψαράς (Αργύρης Ξάφης) έχει γίνει πια «ψαράς» ανθρώπινων σωμάτων, κυρίως νεκρών. Ανθρώπων μεταναστών από τη Μεσόγειο, που, στην αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής, καταλήγουν να τη χάνουν, ενώ λίγοι, πιο τυχεροί, επιβιώνουν και προσπαθούν να προσαρμοστούν σε έναν νέο τρόπο ζωής, με ελπίδα και πολλή προσπάθεια… Η φοιτήτρια Ντενίζ εργάζεται σε μια εταιρεία είσπραξης χρεών και βρίσκεται στη δύσκολη θέση να ζητά χρήματα από οφειλέτες και να δέχεται ποικίλες αντιδράσεις κατά την επικοινωνία της μαζί τους. Το γεγονός ότι η ίδια είναι Κινεζοεγγλέζα λειτουργεί ανασταλτικά, όχι μόνο στη δουλειά της και στην καθημερινότητά της, αφού και η ίδια γίνεται θύμα ρατσισμού, καθώς δεν γίνεται εύκολα αποδεκτή από τον περίγυρό της. Και οι δύο, με το συναισθηματικό φορτίο που κουβαλούν, μας διηγούνται τη ζωή τους, με πρόσωπα που δεν μπορούν να κρύψουν απόλυτα την απόγνωση στην οποία έχουν περιέλθει..

Συγκλονιστικός ο Α. Ξάφης στον μονόλογό του, εκφράζει τη συναισθηματική κατάσταση ενός ανθρώπου που έχει δει τα πάντα στη ζωή του και τίποτα πια δεν τον εκπλήσσει. Η αφήγησή του, άκρως περιγραφική, σε βάζει μέσα στα γεγονότα και δεν σε λυπάται. Δεν υπάρχει χώρος για καλλωπισμό της αλήθειας. Τα γεγονότα είναι αυτά, ψυχρά και ωμά, και η αλήθεια αδυσώπητη. Ο χαρακτήρας του μοιάζει χαμένος στον κόσμο του, αλλά παράλληλα έχει πλήρη συνείδηση της καταστασης που βιώνει καθημερινά και την έχει αποδεχθεί.

Η Χαρά Μάτα Γιαννάτου εισβάλλει στη σκηνή με πιο έντονο δυναμισμό, στοιχείο που «πουλάει» για τη δουλειά που έχει να κάνει, της σκληρής συναλλαγής με τους οφειλέτες. Ο λόγος της είναι πολύ γρήγορος, σχεδόν χωρίς να παίρνει ανάσα. Δεν μας προκαλεί τη συμπάθεια, αρχικά, ο χαρακτήρας που υποδύεται, αλλά αυτή είναι μόνο η επιφάνεια. Και αυτή, έχει να αντιμετωπίσει προσωπικά ζητήματα και να καταφέρει να επιβιώσει. Σχεδόν ξεπουλά τον εαυτό της έως ότου η ζωή την φέρει αντιμέτωπη με την καλοσύνη των ανθρώπων.

Και οι δύο χαρακτήρες μάς αφήνουν με μηνύματα αισιοδοξίας και αυτό είναι το πιο σημαντικό, σε μία παράσταση που παρόλη τη δυσάρεστη (και επίκαιρη) θεματολογία της, καταφέρνει να δώσει ελπίδα για το καλό που όλοι κρύβουμε μέσα μας. Ίσως, πια, τίποτα να μην εκπλήσσει, ειδικά τα τελευταία χρόνια, αλλά πάντα θα μας εκπλήσσει η καλοσύνη των ανθρώπων, όσο δυσεύρετη κι αν είναι πλέον.

Περισσότερα εδώ.