Είδαμε την παράσταση ‘Ξυπόλυτοι στο πάρκο’ στον Νέο Ακάδημο
Είναι περίοδος ανάδρομου – μας έχουν χαλάσει 2 σκληροί δίσκοι (ευτυχώς, πρόλαβα και έσωσα το περιεχόμενο), έμεινα από μπαταρία στο αυτοκίνητο στη μέση του πουθενά (και τα χρειάστηκα μέχρι να με εντοπίσει η οδική βοήθεια), η αναστολή εργασίας συνεχίζει για 8ο μήνα, τα οικονομικά μας προκαλούν κλαυσίγελο, φίλοι και γνωστοί έχουν βγάλει τον ανθρωποδιώκτη, με τον φόβο του κορωναϊού και από κοντά συμβαίνουν διάφορα μικρά-κουλά που άντε να με πείσεις ότι είναι απλά συμπτώσεις… κατά τ’άλλα είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα και μες την αισιοδοξία.
Τι χρειάζεται κάποιος για να πάρει λίγο τα πάνω του; Κάτι ευχάριστο! Κάτι που θα τον κάνει να σκάσει ένα χαμόγελο!
Όχι ένα, αλλά πολλά χαμόγελα και μια διάθεση πολύ καλή μάς έφτιαξε το “Ξυπόλυτοι στο πάρκο” στον Νέο Ακάδημο. Μην ακούσω τώρα ότι είναι παλιομοδίτικο και τι σχέση έχουμε εμείς με τα αμερικανάκια του ’60 και τη ζωή τους τότε… Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν έχουν ούτε ημερομηνία παραγωγής ούτε λήξης! Αυτά που ένιωθε κάποιος πριν 50 χρόνια απαγορεύεται δηλαδή να τα νιώθω ακριβώς τα ίδια κι εγώ; Πού τα είδατε αυτά γραμμένα, ε;
Να σου πω για την παράσταση όμως…. αν δεν ξέρεις την ιστορία θα σου φτιάξω εικόνα παρακάτω.
Υπάρχει ένα ζευγάρι. Νέο ζευγάρι, νιόπαντρο. Η Κόρι, διακοσμήτρια στο επάγγελμα, και ο Πολ, νέος δικηγόρος που ψάχνει την ευκαιρία του. Ζουν στη Νέα Υόρκη, αγαπιούνται, δεν έχουν πολλά λεφτά, αλλά πιστεύουν ότι όλα θα πάνε μια χαρά. Ο Πολ ειναι η φωνή της λογικής, η Κόρι είναι αυθόρμητη και χαρά της ζωής.
Η Κόρι νοικιάζει ένα σπιτάκι που θα φωλιάσει τον έρωτά τους – είναι ρετιρέ, δεν έχει ασανσέρ, τα υδραυλικά-ηλεκτρικά-θερμαντικά του έχουν τα θεματάκια τους, δεν το λες και πολύ ευρύχωρο· συνολικά είναι σπίτι-δοκιμασία! Παρακολουθούμε το ζευγάρι από την πρώτη μέρα που μετακομίζουν εκεί και παράλληλα γνωρίζουμε τη μητέρα της Κόρι, μια αστή καλοβαλμένη κυρία, που είναι η ήρεμη δύναμη, καθώς γνωρίζει πολύ καλά τι σημαίνει γάμος και πώς τον διατηρείς ζωντανό. Εκτός της μαμάς-πεθεράς, συναντάμε και τον κύριο Βελάσκο, που μένει στο δώμα πάνω από το ρετιρέ και για να μπει στο σπίτι του, “υποχρεωτικά”, περνάει από το σπίτι των παιδιών, βγαίνει στο περβάζι από το παράθυρο του μπάνιου και ανεβαίνει σπίτι του!
Οι μέρες που περνάνε στο σπιτάκι και τα προβλήματα καθημερινότητας που αντιμετωπίζει το ζευγάρι, μεγαλοποιούν στα μάτια τους τις όποιες διαφορές αντιμετώπιζαν πριν λίγο ως χαριτωμένες και τους οδηγούν σταδιακά στη γνώση του ότι, όταν αγαπάς τον άλλο, κάνεις “χώρο” για να μπορέσετε να ζήσετε, όπως ονειρευόσασταν, ως ένα. Παράλληλα με αυτήν τη γνώση, τακτοποιείται και η μαμά που ερωτεύεται τον κύριο Βελάσκο!
Φαντάζομαι πως μια ερωτική κωμωδία καταστάσεων είναι πολύ δύσκολη ως είδος για να τη σκηνοθετήσει κάποιος. Ειδικότερα, αν επιλέξεις να κρατήσεις το κείμενο ως έχει και να το παρουσιάσεις σε ενα κοινό σαν εμάς. Π.χ. εμείς δεν θα παντρευόμασταν ποτέ τόσο γρήγορα όσο οι δύο πρωταγωνιστές και θα μας έκανε εντύπωση ένα τέτοιο γεγονός, αλλά εδώ δεν με ενόχλησε καθόλου! Και ξέρεις γιατί;
Γιατί πείστηκα πως το ζευγάρι είναι τόσο ερωτευμένο που δεν λογαριάζει απολύτως τίποτα. Όπως βρήκα και όλες τις σκηνές της ζωής τους πολύ αληθινές – όχι αληθοφανείς, αληθινές. Αυτό είναι μεγάλη επιτυχία της σκηνοθέτιδας της παράστασης, Ρέινας Εσκενάζυ. Μπορεί το έργο να αποπνέει μια αισιοδοξία, ακόμη και στις στιγμές που τίποτα δε πάει καλά στους δύο ερωτευμένους, αλλά το να περάσει αυτό στην πλατεία είναι χάρισμα.
Και το μέσον για αυτήν την επιτυχία είναι η πεντάδα των ηθοποιών.
Η Βασιλική Τρουφάκου και ο Αργύρης Αγγέλου σε πείθουν από το πρώτο κιόλας λεπτό πως είναι ΑΛΗΘΙΝΟ ΖΕΥΓΑΡΙ. Όλες οι σκηνές τους έχουν κάτι που έχεις την αίσθηση ότι το έχεις ζήσει και εσύ με τον/την σύντροφό σου. Η Βασιλική εκπέμπει όλη αυτήν την πηγαία χαρά και την ορμή μαζί με τη σιγουριά, ότι όλα μα όλα θα πάνε πρίμα. Ο Αργύρης, απο την άλλη, είναι η πηγή της ασφάλειας, ο άνθρωπος που σε πείθει ότι μαζί του δεν μπορεί να πάει τίποτα στραβά και που έχει μια λύση για ό,τι πρόβλημα αντιμετωπίσεις. Ως δίδυμο έχουν εξαιρετική χημεία και η συνολική του εικόνα ήταν πολύ όμορφη.
Την Ελένη Κρίτα, που υποδύεται τη μητέρα της Κόρι, απλά την λάτρεψα. Λίγο έλειψε κι εγώ να πιστέψω ότι είναι πραγματική μαμά της Βασιλικής! Υπέροχη άρθρωση, άνετη στον ρόλο της, μας θύμισε τη δική μας μητέρα….
Τον Αρη Λεμπεσόπουλο, τον είδαμε πρώτη φορά σε κωμικό ρόλο! Ηταν πολύ διαφορεικός από την εικόνα που έχω γι’αυτόν μέχρι τώρα, αλλά μου άρεσε πάρα πολύ. Ακόμη κι αυτή η υπερκινητικότητα του ήρωά του δεν με πείραξε καθόλου· αντιθέτως, βρήκα τη χορογράφηση της κίνησής του πολύ κοντά στο στυλ των καλλιτεχνών της εποχής που γράφτηκε το κείμενο – ένας αυθεντικός μποέμ τύπος!
Ο Jerome Kaluta είναι 3 ήρωες σε έναν – υποδύεται 3 αδέρφια μετανάστες από το Κονγκό, έναν τεχνικό τηλεφωνίας, έναν καντινιέρη και έναν άστεγο, που, για κάποιο δικό τους λόγο, δεν μιλιούνται μεταξύ τους και σε διάφορα στιγμιότυπα της παράστασης εμπλέκονται στις ζωές των πρωταγωνιστών, δίνοντας κάθε φορά και μια καλή συμβούλη ή προσφέροντας μια υπηρεσία. Πολύ καλή χημεία με τον υπόλοιπο θίασο και ευχάριστα όλα τα περάσματά του.
Μαζί με τους υπέροχους ηθοποιούς στην παράσταση πρωταγωνιστούν κι άλλοι “συντελεστές”.
Αρχικά, η καταπληκτική σκηνικη σύνθεση της Άσης Δημητρολοπούλου – μεταφερθήκαμε σε ένα κανονικό ρετιρέ-κλουβάκι και είδαμε μπροστά στα μάτια μας ένα μοντέρνο σπίτι του τέλους των 60’s. Όμορφη ρετρό αισθητική και αληθινή, που υποστηρίζεται στον απόλυτο βαθμό από τους φωτισμούς της Μελίνας Μάσχα.
Τα ρούχα, ειδικά των δύο κυριών, ήταν τόσο ωραία και καλαίσθητα που, όταν καταφέρει να δει κι η μαμά μου την παράσταση, είμαι σίγουρος ότι θα είναι το πρώτο που θα μου αναφέρει. Τόνιζαν την προσωπικότητά τους και την συμπλήρωναν, όπως αντιστοίχως το ίδιο συμβαίνει και τα κοστούμια του Πολ και το “artistic” σύνολο του κύριου Βελάσκο. Από τις πιο άρτιες δουλειές σε κοστούμια που έχω δει τα τελευταία χρόνια.
Μπορεί να προλάβαμε να δούμε μία μόνο παράσταση, αλλά ήταν υπέροχη! Μπήκαμε με διάθεση “κάπως” (βοηθούσε και η μάσκα, που δεν μπορώ να τη συνηθίσω με τίποτα, αλλά έλα που πρέπει να τη φοράμε για την ασφάλεια όλων) και βγήκαμε ανάλαφροι, έτσι όπως είμαστε και σπίτι, όταν παρακολουθούμε αγαπημένα ασπρόμαυρα αμερικάνικα μιούζικαλ. Περάσαμε τέλεια, θυμηθήκαμε ξανά γιατί κι εμείς, παρόλα αυτά που ζούμε, ακόμη είμαστε μαζί και είχαμε θέμα συζήτησης για τόσα πολλά για τις δύο επόμενες μέρες. Σίγουρα θα είναι από τις μεγάλες επιτυχίες της χρονιάς στην πόλη, όταν με το καλό ξανανοίξουν τα θέατρα, και όποιοι την είχατε στην ατζέντα σας, υπογραμμίστε την – όσοι το σκεφτόσασταν, να μην διστάσετε και με κόκκινο στυλό γράψτε δίπλα ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ!
Περισσότερα εδώ.
Theodore a.k.a. Evil Chef, Οκτώβριος 2020
