Είδαμε την παράσταση ‘Κάποιος να με φωνάξει’ στο Θέατρο Μεταξουργείο
Ένα από τα θέατρα με την πιο θετική αύρα είναι αυτό του Μεταξουργείου. Βρεθήκαμε εκεί για την παράσταση «Κάποιος να με φωνάξει», το έργο της Αναστασίας Βούλγαρη. Η παράσταση πραγματεύεται το πόσο βαθιά μπορεί να σημαδευτεί για πάντα η ψυχή ενός ανθρώπου, από την απώλεια – απόρριψη του γονέα, και δη του πατέρα.
Η ηρωίδα μάς παρουσιάζεται, μέσα από τις συναισθηματικές της διακυμάνσεις και την πορεία της ζωής της, που χαρακτηρίζεται από πλήθος γεγονότων, ευχάριστων και δυσάρεστων, με το χρόνο να περνά και τις αναμνήσεις να έρχονται διαρκώς στο μυαλό της. Κυρίαρχη φιγούρα των αναμνήσεων, ο πατέρας. Το συναίσθημα της εγκατάλειψης, της προδοσίας, ένα αιώνιο ‘γιατί’ που ποτέ δεν έχει απάντηση. Αυτό που δεν έζησε και δεν θα μπορέσει ποτέ να ξαναζήσει…
Η σκηνή του Μεταξουργείου, ιδανική για την απόδοση της ατμόσφαιρας που επιδίωξε ο σκηνοθέτης, Αλέξιος Κοτσώρης, σε συνδυασμό με τους φωτισμούς από την Κατερίνα Μαραγκουδάκη, μας ταξίδεψαν στον σκοτεινό ψυχισμό της ηρωίδας. Η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη τόνιζε ακόμα περισσότερο την εσωτερικότητα του κειμένου. Αλλά, ξεχωριστά θα αναφερθούμε στην καταπληκτική δουλειά του Αυγουστίνου Κούμουλου στην κινησιολογία, που πραγματικά στηρίζει το κείμενο και δίνει άλλη διάσταση στην αποτύπωση των χαρακτήρων της ιστορίας.
Οι δύο κυρίες της παράστασης, Αντιγόνη Δρακουλάκη και Ελένη Τζαγκαράκη, μας ικανοποίησαν για διαφορετικούς λόγους η καθεμία. Η πρώτη, με την αέρινη παρουσία της, πέτυχε να αποδώσει την ονειρική κατάσταση με ευστοχία και η δεύτερη, ήρεμη δύναμη, έδωσε μια ερμηνεία με ευαισθησία και διακριτικότητα. Θα θέλαμε το κείμενο να ήταν λίγο πιο δυναμικό, με πιο έντονες κορυφώσεις, αλλά αυτό δεν αφαιρεί από τη συνολική εικόνα της παράστασης.
Δείτε περισσότερες πληροφορίες εδώ.
