Είδαμε την παράσταση ‘Καινούργια σελίδα’ στο Θέατρο Μικρό Γκλόρια
Ο γνωστός στο Ελληνικό κοινό κωμωδιογράφος Marvin Neil Simon, γράφει το 1977 το αυτοβιογραφικό του έργο «Chapter Two». Μια δραματική κομεντί στην οποία περιγράφει με τον δικό του σπιρτόζο τρόπο τις δυσκολίες και τις ανατροπές της ζωής, οι οποίες και οδηγούν στο άνοιγμα νέων σελίδων. Το έργο είναι αφιερωμένο στη δεύτερη σύζυγο του Simon, η οποία και τον βοήθησε να πάψει να θρηνεί για τον χαμό της πρώτης του συζύγου.
Έτσι, στην παράστασή μας παρακολουθούμε τον Τζωρτζ Σνάιντερ, ο οποίος χήρεψε πρόσφατα και αφού έκανε ένα μεγάλο ταξίδι επιστρέφει στη βάση του, χωρίς, όμως, καμία διάθεση να επιστρέψει στο παρόν και να συνεχίσει τη ζωή του. Η Τζένη Μαλόουν, είναι μια πρόσφατα χωρισμένη γυναίκα, η οποία αρνείται, επίσης, να γυρίσει στη ζωή της μια καινούργια σελίδα. Οι δικοί τους άνθρωποι, ο Λέο και η Φέι, θα προσπαθήσουν να τους φέρουν σε επαφή, ελπίζοντας η γνωριμία αυτή να αποτελέσει μια καινούργια αρχή. Τελικά, ο Σνάιντερ και η Μαλόουν θα συναντηθούν από μια σύμπτωση, πολύ σύντομα θα νοιώσουν τρελά ερωτευμένοι και θα αποφασίσουν άμεσα να παντρευτούν…
Άγνωστο, όμως, παραμένει εάν αυτή η τόσο βιαστική απόφαση θα είναι και η σωστή… Η δέσμευση κρύβει προβλήματα… Το παρελθόν είναι ακόμη παρόν και μοιάζει να μη θέλει να αποχωρήσει… Οι σχέσεις θα κληθούν να πάρουν αποφάσεις… Απ’ ότι φαίνεται η καινούργια σελίδα δεν θα είναι εύκολο να ανοιχτεί ή μήπως όχι;; Η αναζήτηση της αγάπης είναι επιτακτική… Ποιος ξέρει εάν θα τα καταφέρουν….
Ο Γιάννης Μόσχος μεταφράζει και σκηνοθετεί την παράσταση και διατηρεί με μαεστρία τις ισορροπίες μεταξύ των δραματικών και κωμικών σκηνών. Οι 4 ρόλοι είναι βγαλμένοι από τη ζωή, με όλα τα κωμικά και δραματικά τους στοιχεία. Είναι καθημερινοί άνθρωποι, με έντονο συναίσθημα, δυναμικοί χαρακτήρες που νοιάζονται για τους δικούς τους, παρόλο που μπορεί να γίνονται φορτικοί. Το χιούμορ είναι αισθητό, όπως και οι σύγχρονοι προβληματισμοί, ο έρωτας και τα αδιέξοδα. Οι διάλογοι είναι γρήγοροι, η εναλλαγή των εμπνευσμένων σκηνικών της Τίνα Τζόκα γίνεται αβίαστα, ενώ η μουσική του Νίκου Βίττη προσθέτει στον λόγο και σε όλες τις αλλαγές σκηνών, οι οποίες λειτουργούν εξαιρετικά, σε συνδυασμό με τους φωτισμούς του Λευτέρη Παυλόπουλου.
Ο Ταξιάρχης Χάνος, στον ρόλο του συγγραφέα Τζωρτζ Σνάιντερ, ερμηνεύει με πάθος τον ρόλο του, είναι αυθόρμητος, οικείος, ζει τον πόνο του ή τη χαρά του αυθεντικά, λιτά και χωρίς υπερβολές, ενώ ο θεατής μπορεί εύκολα να ταυτιστεί μαζί του. Η Μαρία Καλλιμάνη, στον ρόλο της Τζένης Μαλόουν, ερμηνεύει με διάθεση να αναδείξει την ματαιοδοξία της ηθοποιού, όμως ταυτόχρονα αναδεικνύει και τον ψυχισμό μιας γυναίκας ευαίσθητης που βιώνει διάφορα ψυχολογικά αδιέξοδα, αλλά στο τέλος επικρατεί η αλήθεια της, την οποία την εκφράζει με μια καθηλωτική ειλικρίνεια.
Ο Άγγελος Μπούρας στον ρόλο του Λέο, αδερφού του Τζωρτζ, είναι νευρικός, αεικίνητος, λιγάκι ψυχαναγκαστικός, αλλά είναι ο αδελφός που νοιάζεται πολύ και θα τον ήθελες και δικό σου. Ο Λέο δεν είναι αυτό που φαίνεται … είναι απρόβλεπτος και κάνει την ανατροπή… Η Άνδρη Θεοδότου, ερμηνεύει τη φίλη της Τζένης, Φέι, η οποία μέσα από την αφέλεια, την αδεξιότητά της και την αυθόρμητη συμπεριφορά της, δίνει μοναδικές στιγμές γέλιου.
Την αγάπησα αυτήν την παράσταση! Και γιατί γέλασα αβίαστα και γιατί συγκινήθηκα και γιατί κούνησα πολλές φορές το κεφάλι μου ταυτιζόμενη και ενθυμούμενη… Ακόμη ένας ύμνος στην αγάπη, μιας και αυτή είναι πάντα το τελικό ζητούμενο… Τα σοβαρά θέματα των σχέσεων, της μοναξιάς και του δικαιώματος για μια δεύτερη ευκαιρία, προσεγγίζονται με χιούμορ, με τρυφερότητα, με αμεσότητα και με ευαισθησία, επιβεβαιώνοντας αυτό που λέει ο Simon, ότι τα καλύτερα σενάρια είναι βγαλμένα από τη ζωή. Μια ιστορία πολύ καθημερινή, που μπορεί να σε διασκεδάσει, να σε συγκινήσει και τελικά να σου προσφέρει τροφή για σκέψη…
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, Ιανουάριος 2018
