Είδαμε την παράσταση ‘Κ.Π. Καβάφης – Αυτοβιογραφούμενος’ στο Θέατρο Δημήτρης Χορν

Μια από τις πρόσφατες θεατρικές μου επιλογές ήταν η παράσταση ‘Κ.Π. Καβάφης – Αυτοβιογραφούμενος’ που ανεβαίνει στο Θέατρο Δημήτρης Χορν. Στα πλαίσια της επίσημης πρεμιέρας, βρεθήκαμε στο φροντισμένο χώρο του θεάτρου και περιμέναμε να ‘ανακαλύψουμε’ πώς ο Γιάννης Φαλκώνης ‘είδε’ τον Καβάφη, καθώς έχει αναλάβει σύνθεση κειμένου και σκηνοθεσία.

Τα σκηνικά λιτά και οι φωτισμοί αρκετά χαμηλοί. Λίγα έπιπλα που μετακινούνταν για να αποδοθούν διαφορετικές χρονικές περίοδοι (;) και γενικά μια σκηνή ‘φτωχική’ και καθόλου πρωτότυπη. Από την αρχή της παράστασης, εντοπίσαμε ένα σημαντικό πρόβλημα που λέγεται ήχος. Δεν υπήρχε ισορροπία στους τόνους φωνής και σε σημεία δυσκολευόμασταν να ακούσουμε τι λεγόταν πάνω στη σκηνή. Η επιλογή του Κων/νου Τζούμα να χρησιμοποιήσει χαμηλό τόνο φωνής, αν και ήταν σωστό, κατά τη γνώμη μου, για την απόδοση του χαρακτήρα, δεν βοηθήθηκε από την τεχνική πλευρά του. Έτσι, είχαμε ηθοποιούς να ακούγονται πολύ δυνατά και άλλους να ακούγονται σαν ψίθυροι. Και το αποκορύφωμα, το διπλανό μπαρ που με την πολύ δυνατή μουσική του, έγινε η ηχητική επένδυση της παράστασης. Άραγε, πώς έχει επιτραπεί αυτό από το Δήμο, για να μην αρχίσω τα περί σεβασμού, κ.λπ. γιατί και θα σας κουράσω και τίποτα δεν θα βγει. This is Greece!

Αναφορικά με το κείμενο και την όλη προσέγγιση, η παρατήρησή μου είναι ότι περισσότερο απόλαυσαν την παράσταση οι γνώστες του έργου του Καβάφη, οι οποίοι και συμμετείχαν με κάποιες από τις αντιδράσεις τους στα επί σκηνής δρώμενα. Για τους υπόλοιπους, ήταν κάτι σαν μια περίληψη της ζωής και του έργου του Καβάφη, καθώς δεν υπήρξε η σχετική βαθιά έρευνα του έργου του, για να γίνει μια πιο σαφής επιλογή κειμένων, που θα έφερναν πιο κοντά τον καθημερινό θεατή στο μεγάλο αυτό ποιητή.

Οφείλω να παραδεχτώ ότι μου άρεσε ο Κ. Τζούμας στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ήταν, για μένα τουλάχιστον, προφανές ότι είχε αφήσει και στοιχεία της δικής του προσωπικότητας στο ρόλο, το οποίο, όμως λειτούργησε άκρως αποτελεσματικά και βοήθησε στο να μη γίνει ακόμα πιο κουραστική η εμπειρία μας, όπως επιβαρύνθηκε από όσα ανέφερα ήδη. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί ήταν ικανοποιητικοί, με ειδική αναφορά στον Νίκο Ζιάγκο, που έδωσε μια ευχάριστη νότα στην παράσταση, με το μικρό ρόλο που υποδύθηκε. Η μουσική, όσο κι αν ταλαιπωρήθηκε από το γειτονικό μπαρ, ήταν ιδανική για την παράσταση και την ατμόσφαιρα που θέλησαν να μας μεταδώσουν. Τα κοστούμια, σε κλασικές γραμμές, χωρίς κάτι το ιδιαίτερο, ακολούθησαν τη λογική του σκηνικού.

Συμπερασματικά, πρόκειται για μια παράσταση, που, ίσως, να την απολαμβάναμε καλύτερα σε ένα μικρότερης χωρητικότητας θέατρο, που θα υποστήριζε καλύτερα τις επιλογές των συντελεστών, που μετατράπηκαν σε μία μέτρια θεατρική εμπειρία, με τις… ευλογίες του μπαρ της γειτονιάς 🙂

Περισσότερα εδώ.