Είδαμε την παράσταση ‘Ιστορία ενός σκύλου που τον έλεγαν Πιστό’ στο θέατρο Άλφα – Ληναίος/Φωτίου
Ο θεατρικός σκηνοθέτης – συγγραφέας Luis Sepulveda, διετέλεσε ηγέτης του φοιτητικού κινήματος, του Κομμουνιστικού κόμματος της Χιλής, μέχρι το πραξικόπημα του 1973, όπου η δικτατορία του Augusto Pinochet, τον φυλακίζει για 2,5 χρόνια. Ο Sepulveda αποφυλακίστηκε με τη μεσολάβηση της Διεθνούς Αμνηστίας, με τον όρο του κατ’ οίκον περιορισμού, δραπέτευσε και δημιούργησε μια θεατρική ομάδα, η οποία αποτέλεσε ουσιαστικά την πρώτη πολιτιστική εστία αντίστασης. Αργότερα συνελήφθη, εκ νέου και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, με την κατηγορία της προδοσίας και της προσπάθειας ανατροπής του πολιτεύματος. Η ποινή του, μετέπειτα, μειώθηκε σε 28 χρόνια, όμως παρεμβαίνοντας πάλι η Διεθνής Αμνηστία, η ποινή μετατράπηκε σε οκτώ χρόνια εξορίας, στη Σουηδία. Εκεί ο Sepulveda διδάσκει ισπανική λογοτεχνία, δραπετεύει όμως και πάλι, πηγαίνει στην Ουρουγουάη, στη Βραζιλία και στην Παραγουάη και καταλήγει τελικά στο Εκουαδόρ, όπου δημιουργεί μια θεατρική ομάδα. Λαμβάνει μέρος στην εκστρατεία της UNESCO, σχετικά με τον αντίκτυπο του αποικισμού των Ινδιάνων Shuar και συνεργάζεται με τις εκεί ινδιάνικες οργανώσεις, ενώ συντάσσει και το πρώτο σχέδιο διδασκαλίας γραμματισμού για τους αγρότες. Πηγαίνει στην Γερμανία, όπου εργάζεται ως δημοσιογράφος και παράλληλα ταξιδεύει στην Αφρική και τη Λατινική Αμερική. Από το 1982 έως το 1987 εργάζεται ως πλήρωμα, σε πλοίο της Greenpeace, ώσπου στις 16/4/2020, χάνει τη ζωή του, στην Ισπανία, από τον Covid19.
Το 2016, γράφει την «Ιστορία ενός σκύλου που τον έλεγαν Πιστό», θέλοντας μέσα από τη φωνή ενός σκύλου να μιλήσει για την πίστη και τη φιλία, αλλά και να στηρίξει τη φυλή των Mapuche, από την οποία και κατάγεται. Οι Mapuche, είναι οι Άνθρωποι της Γης, ιθαγενείς της Χιλής, οι οποίοι ζούσαν παραγκωνισμένοι και τελικά εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους, από τις πολυεθνικές εταιρείες υλοτομίας. Έτσι, με έναν έμμεσο, γλαφυρό τρόπο ο Sepulveda, δίνοντας φωνή σε έναν σκύλο, αφηγείται όσα βιώνει η πλειοψηφία του λαού της Χιλής.
Σε ένα θέατρο γεμάτο από κόσμο όλων των ηλικιών, με τη δυνατότητα να έχεις ανοικτό κινητό (στο αθόρυβο φυσικά) και να τραβάς φωτογραφίες και βίντεο, η παράσταση αρχίζει. Νέα παιδιά, παράγουν μουσική, αγγίζοντας-χτυπώντας το σώμα τους σε διάφορα σημεία, τραγουδούν και κινούνται σε ρυθμούς σαμάνων, μέχρι που εμφανίζεται ο Σκύλος για να διηγηθεί την ιστορία του, από τότε που ήταν ακόμη κουτάβι κι έπεσε από μια τσάντα, ενώ κανείς από την αγέλη του, ούτε το κατάλαβε, ούτε άκουσε τα αδύναμα γαυγίσματά του… Κι ο σκυλάκος μας, στην προσπάθειά του να τους φτάσει, όλο και βούλιαζε στο χιόνι, ενώ το σκοτάδι απλώνονταν απειλητικό… Ξύπνησε, όταν ένας ιαγουάρος τον μετακίνησε στη σπηλιά του και του χάρισε ζεστασιά και ασφάλεια. Έτσι λοιπόν, ξεκινάει η ζωή του Πιστού. Μια δύσκολη ζωή, με ανθρώπους που του φέρονται με σκληρότητα, τον έχουν δεμένο με αλυσίδα σε ένα δένδρο και τον κλωτσούν καθημερινά. Όμως, ο Πιστός δεν μπορεί να ξεχάσει αυτόν που του έσωσε τη ζωή, τον φίλο του τον ιαγουάρο…
Ένα πολιτικό κείμενο, δοσμένο μέσα από τη φωνή ενός σκύλου, που μιλάει για τον φόβο, τη μοναξιά και τη σκληρότητα, αλλά υμνεί τη γενναιότητα, τη φιλία και την πίστη. Μια κραυγή όλων των αδικημένων, που έχουν υποστεί τη βία, τον διωγμό από τις εστίες τους.
Ο Κώστας Γάκης, στον ρόλο του Σκύλου-Πιστού, πείθει ακόμη και τους πιο δύσπιστους, ενώ οι κινήσεις του θυμίζουν τους τετράποδους φίλους μας. Χωρίς ιδιαίτερα σκηνικά, μιας και η ιστορία μας δεν τα χρειάζεται, οι Γιάννης Βασιλώττος, Ελευθερία Μάζαρη, Ιωάννα Παπακωνσταντίνου, σε συναρπάζουν με την ερμηνευτική τους δεινότητα, με την κίνηση, τις φωνές και την παραγωγή μουσικής από τα σώματά τους. Όλοι μαζί αποτελούν ένα σύνολο, πλήρως εναρμονισμένο με το κείμενο, ενώ δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω τους.
Η παράσταση αποτελεί έναν φόρο τιμής στον αδικοχαμένο Luis Sepulveda, στους αυτόχθονες ιθαγενείς που εκδιώκονται από τα αρχαία δάση, στη Μάνα Γη και στους Ανθρώπους της, αλλά και σε όσους δεν φοβούνται τους επαναστάτες.
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, Δεκέμβριος 2021
