Είδαμε την παράσταση ‘Ηρακλής – Οι Δώδεκα Άθλοι’ στο Θέατρο Πάνθεον

Ο πιο ΄διάσημος’, ίσως, ήρωας της ελληνικής μυθολογίας είναι ο Ηρακλής. Η προ δύο ετών παράσταση με τον δημοφιλή τραγουδιστή, Σάκη Ρουβά, είχε ακουστεί πολύ και είχε κοσμήσει τα πρωτοσέλιδα των κοσμικών σελίδων για τα επί σκηνής τεκταινόμενα, αλλά μάλλον περισσότερο για τη ‘λάμψη’ του πρωταγωνιστή. Χωρίς να έχω δει εκείνο το ανέβασμα, μετά την εμπειρία μου στην πρεμιέρα της παράστασης με πρωταγωνιστή, αυτή τη φορά, τον Νίκο Κουρή, έχω την αίσθηση ότι η ουσία επανήλθε στο ΄μέτρον άριστον’, στη λιτότητα και τη διακριτικότητα που δίδασκαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι…

Η ιστορία του Ηρακλή δίνεται με απλότητα και σαφήνεια, χωρίς περιττούς εντυπωσιασμούς, με γλώσσα κατανοητή και εξαιρετική κινησιολογία (βλ. η μαγευτική σκηνή με το ελάφι). Παραμένει, μεν, μια μεγάλη παραγωγή που απευθύνεται σε μικρούς και μεγάλους, αλλά αποπνέει το σεβασμό στη μυθολογία και χρησιμοποιεί εύστοχα τα λειτουργικά μέσα που διαθέτει για να μεταδώσει τα μηνύματά της. Είναι αξιοθαύμαστη η δουλειά του Απόλλωνα Παπαθεοχάρη, που έχει αναλάβει μεγάλο μέρος της ευθύνης για την παράσταση, αναλαμβάνοντας σκηνοθεσία, σκηνικά, κοστούμια και έχοντας και τη γενικότερη σύλληψη της προς υλοποίηση ιδέας.

Θα σταθώ ιδιαίτερα στον Νίκο Κουρή, που μας είχε καλέσει να τον ΄κρίνουμε’ με επιείκια στην προσπάθειά του αυτή, αναφερόμενος κυρίως στο τραγουδιστικό μέρος της δουλειάς αυτής. Θα πω απλά πως ήταν εξαιρετικός και μας θύμιζε και εμφανισιακά τον ήρωα (από τις υπάρχουσες πηγές), αλλά και ερμηνευτικά είχε μια σταθερότητα και έναν δυναμισμό που έπειθε για τις πράξεις και την τόλμη του ήρωά του. Και όσον αφορά στο τραγουδιστικό μέρος (που σίγουρα θα ήταν και πιο περιορισμένο σε σχέση με την προηγούμενη παράσταση – και συμφωνώ απόλυτα με αυτήν την απόφαση) μας εντυπωσίασε, αποδεικνύοντας επί σκηνής ότι έχει δουλέψει πολύ και ήταν, συνεπώς, πολύ σωστός, τόσο τονικά όσο και μελωδικά!

Επιβλητική παρουσία η κυρία Ρούλα Πατεράκη, που ισορρόπησε με επιτυχία ανάμεσα στην εξουσιαστική συμπεριφορά του Ευρυσθέα και τις αντιδράσεις του που ενίοτε προκαλούσαν το χαμόγελό μας. Ξεχωριστός και άκρως συμπαθής ο Άγγελος Μπούρας, στο ρόλο του Ιόλαου, που ειλικρινά μας έλειψε στο δεύτερο μέρος της παράστασης… Το συνολικό αποτελεσμα δικαιώνει όλους τους συντελεστές και είναι από τις πλέον ιδανικές προτάσεις για θεατρική έξοδο για όλη την οικογένεια!

Περισσότερα εδώ.