Είδαμε την παράσταση ‘Η Σονάτα του Σεληνόφωτος’ στο Faust
Ο πολλά υποσχόμενος Σταμάτης Πακάκης επανέρχεται στο Faust, αυτή τη φορά μόνο από την οπτική του σκηνοθέτη, ανεβάζοντας το εμβληματικό, βραβευμένο κείμενο του Γιάννη Ρίτσου, Η Σονάτα του Σεληνόφωτος.
Η Σονάτα του Σεληνόφωτος, γραμμένη το 1956, εμπεριέχεται στη συλλογή των συνθέσεων της Τέταρτης Διάστασης και θεωρείται έργο ιδιότυπο, το οποίο σημαδεύει το ξεκίνημα μιας νέας εποχής. Ο Ρίτσος μιλάει για τη μοναξιά, για την έλλειψη έρωτα και για το γήρας που έρχεται χωρίς να λογαριάζει… Είναι ένας σκηνικός μονόλογος, μια εκ βαθέων εξομολόγηση, μια παρατεταμένη ικεσία για ζωή κι ελπίδα, μέσα από ροή παραστάσεων και συμβόλων.
Η γυναίκα με τα μαύρα, που ερμηνεύει με έναν μοναδικό τρόπο η Μαρία Τζανουνάκη, ανασύρει από το παρελθόν της βιώματα, αγωνίες και συγκινήσεις. Και ο ταλαντούχος Τάσος Χρυσόπουλος, είναι ο αφηγητής και ο σιωπηλός νέος στον οποίο απευθύνεται. Ένας ρόλος σχεδόν βουβός, αν και διαρκώς παρών. Ο ξεχωριστός Σταμάτης Πακάκης τοποθετεί στη σκηνή του Faust με τρόπο ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό τους ηθοποιούς και τα σύμβολα της παράστασης, ενώ το ταίριασμα με την ομώνυμη μουσική σύνθεση του Μπετόβεν, είναι απλά συγκλονιστικό. Οι υπόλοιπες μουσικές επιλογές του Πακάκη, μαζί με το παιχνίδι με τα φώτα, εντυπώνονται βαθιά, δίνοντας στην παράσταση μια ξεχωριστή μοναδικότητα. Μια μεταφορά του ποιήματος, από αυτές που σπάνια συναντάμε. Μια παράσταση που λαμπιρίζει σαν διαμαντάκι και που αξίζει τον κόπο να την παρακολουθήσεις.
Μια χορογραφημένη έντονη αντίθεση μεταξύ ύπαρξης και ανυπαρξίας. Μια εικόνα φθοράς, ψευδαισθήσεων και θανάτου. Μια παράκληση για λήθη. Και κάπου εκεί αχνοφαίνεται και η ελπίδα. Άφησέ με νάρθω μαζί σου. Τί φεγγάρι απόψε…
Περισσότερα εδώ.
Έλενα Χατζοπούλου, Φεβρουάριος 2020
