Είδαμε την παράσταση ‘Η σιωπή ΔΕΝ είναι Χρυσός’ στο θέατρο Ακάδημος [updated]

Και έχεις την ευκαιρία, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, να δεις για δεύτερη φορά μια παράσταση που σε συγκίνησε πολύ! Και δεν είναι άλλη από την παράσταση «Η σιωπή δεν είναι χρυσός», η οποία αφήνει τον τόσο ατμοσφαιρικό και cozy «Χώρο Τέχνης Ασωμάτων» και μετακομίζει σε ένα χώρο αρκετά μεγαλύτερο, όπως το θέατρο ΑΚΑΔΗΜΟΣ, όπου τη Δευτέρα 28 Ιανουαρίου, έγινε η επίσημη πρεμιέρα. Ήταν αναμενόμενη η μετακίνηση αυτή σ’ έναν μεγαλύτερο χώρο, μιας και ο κόσμος που επιθυμεί να παρακολουθήσει αυτή την παράσταση είναι πια πολύς. Η αίθουσα κατάμεστη, η συγκίνηση των ηθοποιών εμφανής, όπως και το τρακ των νεότερων παιδιών και το χειροκρότημα παρατεταμένο και θερμό. Ο Μίμης Πλέσσας, ο Μιχάλης Μητρούσης και άλλοι άνθρωποι της τέχνης ήταν παρόντες, ενθαρρύνοντας τον δημιουργό της παράστασης και δίνοντας του ευχές για να συνεχίσει να δίνει και στο μέλλον το ίδιο σημαντικά έργα.

Από το αρχικό μου κείμενο δεν έχω ν’ αλλάξω ούτε λέξη, εκτός από την αναφορά μου στον Πασχάλη Τσαρούχα, ο οποίος αντικατέστησε τον Μιχάλη Μητρούση, στον ρόλο του πατέρα.

∞

Όταν μια παράσταση σε συγκινεί βαθιά, τότε οι λέξεις για να περιγράψεις τα συναισθήματα που βίωσες μοιάζουν φτωχές… Μια παράσταση που αφήνει το αποτύπωμά της στην ψυχή, όπως το μαρκάρισμα με πυρακτωμένο σίδερο αφήνει το αποτύπωμά του στα ζώα.

∞

Την ημέρα που ο Βαγγέλης Γιακουμάκης «δολοφονήθηκε», δεχόμενος έναν διαρκή και ανελέητο εκφοβισμό, ο Μαυρίκιος Μαυρικίου έπιασε το μολύβι του κι έγραψε μια αυτοβιογραφική ροκ όπερα. Είχε, βλέπεις, πολλά κοινά σκοτεινά βιώματα με τον Βαγγέλη… Μια ροκ όπερα για τον σχολικό εκφοβισμό, για τον εκφοβισμό στον στρατό και γενικά για τον εκφοβισμό στην καθημερινότητα ανηλίκων και ενηλίκων. Για το bullying, όπως έχουμε πια συνηθίσει να αποκαλούμε τον εκφοβισμό, που δεχόμαστε και για το bullying που, ηθελημένα ή άθελά μας, ασκούμε ακόμη και με τα αλόγιστα παρατσούκλια που χρησιμοποιούμε. Για το bullying επειδή φοράς γυαλιά ή είσαι χοντρός ή είσαι άλλης φυλής ή επειδή είσαι απλά καλύτερος από κάποιους. Ή επειδή τίποτα τελικά δεν σε πτόησε και τα κατάφερες. Ένα διαρκές bullying, η μάστιγα της εποχής.

Ο Μαυρικίου γράφει μια ροκ όπερα, ύμνο για τους γονείς που δίνουν στα παιδιά τους δύναμη και φτερά να πετάξουν, που τα υποστηρίζουν και τα μαθαίνουν να μην υποκύπτουν σε «μαγκιές» ή σε «τσαμπουκάδες» ή σε μικρόψυχους κακόβουλους τύπους… Μια ροκ όπερα που μιλάει για τη διαφορετικότητα, και που ο πρωταγωνιστής της ονομάζεται «Βαγγέλης», προς τιμή του αδικοχαμένου Γιακουμάκη. Μια ροκ όπερα που δεν επιζητά τη λύπηση ή τον οίκτο, αλλά αντίθετα στέλνει ηχηρά και αισιόδοξα μηνύματα. Μηνύματα ότι το bullying και η βία μπορούν να μην αποτελούν τροχοπέδη για την πραγματοποίηση των ονείρων. Αρκεί να μιλήσεις. Αρκεί να καταγγείλεις.

Ο Μιχάλης Μητρούσης παίρνει στα χέρια του με πολύ ευαισθησία το αυτοβιογραφικό έργο του Μαυρίκιου Μαυρικίου και το σκηνοθετεί τόσο απαλά, όσο το άγγιγμα της λεπίδας στη φλέβα. 

Ο Μαυρίκος Μαυρικίου στον ρόλο του «Βαγγέλη» είναι ο εαυτός του και με καθηλωτική ένταση τραγουδάει, παίζει πιάνο και γίνεται ηθοποιός στο δικό του έργο. Ο Πασχάλης Τσαρούχας, ως πατέρας του Βαγγέλη, είναι καθηλωτικός όταν ερμηνεύει το τραγούδι του πατέρα, ενώ η Ελευθερία Ρήγου ερμηνεύει το ρόλο της μητέρας με περίσσια ευαισθησία.

Και τα πέντε νεαρά, ταλαντούχα παιδιά που συμμετέχουν στην παράσταση ερμηνεύουν, τραγουδούν, χορεύουν και παίζουν κάποιο μουσικό όργανο. Και, απ’ ότι μάθαμε, επιλέχτηκαν, και όχι αδίκως, μετά από οντισιόν σε πάνω από 150 υποψήφιους. Σημειώστε τα ονόματά τους, θα τους ξανακούσουμε: Έλενα Δελακούρα (Μεταλλόφωνο), Νίκος Παρασκευόπουλος (Κιθάρα –Μπαγλαμαδάκι – Τρομπέτα), Άκης Δήμας (Κρουστά), Φίλιππος Τριπικέλης (Βιολί), Κωνσταντίνος Τσουμπάρης (Μπεντίρ).  

Τα σκηνικά και τα κοστούμια (Δέσποινα Βολίδη), οι φωτισμοί (Κατερίνα Μαραγκουδάκη) και οι χορογραφίες (Αναστάσης Δεληγιάννης), προσθέτουν στο όλον και τονίζουν όλες τις σκηνές που κρύβουν μηνύματα.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Μαυρικίου ξέρει να ονειρεύεται, να αγωνίζεται, να βάζει στόχους και να τους κατακτά και να αφήνει άφωνους τους χθεσινούς επικριτές του. Η μουσική του, οι στίχοι του και το κείμενό του ξεχειλίζουν ταλέντο και ευαισθησία. Και όπως ένα μεγάλο φράγμα, όταν σπάει, έχει ένταση, έτσι και τα συναισθήματά του, όταν εκφράζονται, ξεχειλίζουν.

Μια παράσταση – αιχμηρό βέλος που στοχεύει με ταχύτητα κατευθείαν στην καρδιά. Είναι αδύνατον να μη σκεφτείς το «γιατί» ο κόσμος αυτός να είναι τόσο αναίτια απάνθρωπα σκληρός. Ποια σημασία σάμπως έχει, αν είναι ψηλός ή κοντός ή με γυαλιά ή όπως θέλεις πες το… Ή απλά τραγουδάει καλύτερα από εσένα ή είναι πιο ευγενικός ή πιο καλός μαθητής…  Είναι ένα ανθρώπινο πλάσμα που το βάζεις στο στόχαστρο χωρίς λόγο, έτσι επειδή είναι διαφορετικό από εσένα ή επειδή θέλεις να σπάσεις πλάκα ή επειδή είναι αδύναμο να υπερασπιστεί τον εαυτό του… Συνήθως δεν σε έχει καν προκαλέσει. Απλά υπάρχει και προχωράει στο δικό του μονοπάτι. Κι εσύ, ο νταής ή ο άμεπτος ή ο μάγκας μπορείς να του βιάσεις την ψυχή, έτσι, γιατί απλά θεωρείς ότι είναι διαφορετικός από εσένα. Κι όταν αυτός ο διαφορετικός μπορέσει να δραπετεύσει από τον βιασμό σου, τότε μπορείς να γίνεις ακόμη χειρότερος. Θέλεις πολύ να τον αφανίσεις. Τρόπους θα βρεις δε πολλούς. Κι όταν αυτός ο διαφορετικός αρχίσει να ξεχωρίζει, να προοδεύει, να αναπτύσσεται, να αποκτά αξία, τότε λυσσαλέα θα ορμήσεις για να τον κατασπαράξεις. Αλλά, για μάντεψε.  Δεν μπορείς πια. Η δύναμή σου αποδυναμώθηκε, εκμηδενίστηκε. Το φως επικρατεί πάντα στο σκοτάδι.

Και η σιωπή, τουλάχιστον στην περίπτωση του bullying, ΔΕΝ είναι χρυσός. Μίλα λοιπόν! Αυτό είναι το κεντρικό νόημα. Κατάγγειλε! Μόνο έτσι οι bullyers δεν θα βρουν έδαφος να δράσουν.

Όλες οι εικόνες της παράστασης, ακόμη και μέρες μετά, είναι πολύ ζωντανές στη μνήμη μου. Ο ήχος των αλυσίδων, όταν επιτέλους σπάνε, η Σταύρωση του κάθε θύματος και τα κόκκινα φωτάκια που συμβολίζουν τις ψυχούλες που χάθηκαν εξαιτίας του bullying. Είναι και η εκρηκτική μουσική** του Μαυρικίου που αντηχεί ακόμη στ’ αυτιά μου, είναι και το «Ενός λεπτού σιγή» για όσους δεν μίλησαν και στο τέλος υπέκυψαν.

Κατά την ταπεινή μου άποψη, η «Σιωπή δεν είναι χρυσός» είναι μια παράσταση την οποία πρέπει να τη δουν τα σχολεία, αλλά  κι εμείς, τουλάχιστον μια φορά το χρόνο… Έτσι σαν χάπι… μπας και θεραπευτούμε από το bullying που καθημερινά όλοι μας δεχόμαστε ή ασκούμε… Ένα bullying που έχει αντίκτυπο κυρίως στην ψυχή μας.

Ευτυχώς που η σιωπή δεν είναι πια της μόδας!

Περισσότερα εδώ.

Έλενα Χατζοπούλου, Ιανουάριος 2019

**Το cd με τα τραγούδια όλης της παράστασης πωλείται και τα έσοδα δίδονται σε σύλλογο, ο οποίος υποστηρίζει τα θύματα εκφοβισμού.